Kamp voor volwassenen

Kamp voor volwassenen

Ik weet het, ik ben te laat deze week. Maar ik heb een excuus: ik was op kamp.

Het leukste aan jong zijn, brugklas-jong zijn, is het kamp waar je andere bruggers leert kennen. In die tijd liep ik in een zwart-wit geblokte tuinbroek, had vet haar en mijn puisten concentreerden zich rond mijn neus, dus heel veel meer was er ook niet leuk te vinden aan mijn brugklas-jong zijn. Onzeker werd ik met andere post-basisschool-kinderen naar een plek met bos en zee vervoerd waar we gedwongen samen een tent opzetten en streden om een vriendschappelijk plekje in elkaars hart. Lastig, maar leuk. Ik dronk teveel cola, zwom in zee en sprak na een paar dagen met anderen over dingen die nooit eerder onze lippen hadden gepasseerd. Aan het einde van het kamp was ik blij dat zelfs met dat vette haar mensen me aardig vonden en verdrietig dat het voorbij was. Het was inspirerend.

Nu ik ouder ben, is inspiratie moeilijker te verkrijgen. Als achtentwintiger word je niet meer gedwongen om vreemden te ontmoeten. Om nieuwe activiteiten te ondernemen. Ja, ik ga weleens alleen naar een café om de wereld in mijn pen te krijgen, maar dat levert niet voldoende op. Geen concrete verhalen. Daarom ben ik afgelopen week op kamp geweest, naar een plek met zee en bos. Terschelling. Als vrijwilliger op Oerol tapte ik biertjes op het Groene Strand en sliep ik op de medewerkerscamping.

Het was de eerste keer in mijn leven dat ik helemaal alleen een tent op moest zetten. Ik propte tentstokken in haakjes, las tussendoor de gebruiksaanwijzing van mijn koepeltent en keek om me heen. Met mensen die ik niet kende en waar ik toch mee zou moeten werken, stond ik op een camping. Ben ik überhaupt nog in staat om met vreemden contact te leggen en vervolgens, ben ik dan wel leuk of grappig genoeg? Het voelde alsof ik weer vet haar had.
“Lukt het?” vraagt een onbekend meisje dat op blote voeten mijn kant op komt.
“Ja hoor,” zeg ik terwijl ik mezelf bijna een gat in mijn voet boor met de tentstok.
“Echt?” is het antwoord van het meisje. Aan haar gezicht zie ik dat ze mijn stadse starheid kan plaatsen en wil verzachten. “Volgens mij niet.” Ze glimlacht.
“Nee?” Ik ben lichtelijk teleurgesteld in mezelf.
“Niet echt,” ze trekt de tentstok bij mijn voet weg en uit de haakjes, “die moeten hierin,” ze wijst naar de lusjes.
Gaatjes of lusjes, het leek mij niet uit te maken.
“We helpen je wel,” zegt een andere jongen en binnen drie seconden staat de tent en zitten we aan campingkoffie. Het was zo gebeurd. Eén blik en we raakten aan de praat. Eén in elkaar gevallen tent en we raakten aan de lach. Het ging sneller dan op brugklaskamp.

Ik dronk weer teveel, nu bier in plaats van cola, zwom in de zee, alleen met minder kleren aan dan in de brugklas en weer luisterde ik naar zinnen die ik nooit eerder hoorde. Een week weg zijn uit je eigen leven, weg van je eigen vrienden of partner, van je werk en uit je eigen stad: het is vermoeiend, vervreemdend en verademend. Ik raad het elke volwassene aan.

Een beetje verdrietig was ik zelfs, toen mijn kamp erop zat. Net als in de brugklas, had ik op de terugreis een leeg gevoel in mijn buik. En dat terwijl ik net nog een bak kibbeling op had. Er zit nog geen concreet verhaal in de pen, maar een overdosis aan inspiratie is er inmiddels wel. En dat komt er de komende tijd allemaal uit, hier op achtentwintiger.com. Wat ik voor nu zeggen wil, is dat het zonde is dat wij niet meer op kamp gaan. Terwijl het wel kan. Dus doe het wel. Voor inspiratie of voor de lol. Ga op kamp en laat het me weten. Ik ga mee, want nu mijn puisten zijn verdwenen en tuinbroeken ook uit de mode zijn, kan het alleen maar nog leuker worden.

6 gedachtes over “Kamp voor volwassenen

  1. Mooie woorden weer! Ennuh…telt 3 dagen in een opblaaszwembad hangen ergens in Brabant ook als op kamp gaan ;)?

  2. Ik ben laatst met 3 vrienden met een tentje naar Vlieland geweest. Wind, kou en nog meer wind, terwijl het in de rest van het land zomer was.
    Maar het was geweldig. Back to basic, heel verfrissend en inspirerend! Inderdaad een aanrader.

  3. Soms besluipt het leven je. Het ene moment ben je klaar met je middelbare school en ineens heb je een koophuis, een partner en een labrador. Je hebt de tijd niet gekregen om op kamp te gaan. Of heb je hem niet gepakt?

    Voordeel van single en kinderloos zijn, is dat je altijd op kamp KAN. Je moet jezelf er alleen van overtuigen dat je het ook wilt. En achteraf zal je vaak heimwee hebben.

    En het voordeel is, dat je na 3x die tent ECHT in je eentje op kan zetten 🙂

  4. Heb je bericht net gelezen en ben zelf al een tijd over dit aan het na denken het punt is die drempel als je begrijpt wat ik bedoel zoals je zelf al omschrijft je word niet langer verplicht om dingen te ondernemen en omdat ik een lange tijd in het buitenland gespendeerd hebt van mijn tiener jaren naar mijn twintigers jaren en nu sinds 1 jaar weer terug ben heb ik niet veel een paar jeugd vrienden die ik enkel en nooit zie maar volwassenen kamp ik kan ze niet vinden en wat houden ze precies in ik heb vroeger veel overgewicht gehad em ben 45kilo afgevallen een afval kamp lijkt mij niet een boot camp? Is een optie maar is dit zoals jij omschreef ik weet het niet. Een kamp waar je met een groep bent en leuke dingen gaat doen gelijk dingen bijleert en wellicht ook trainingen om fitter van te worden aan te pas komt. Wat denk jij / jullie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s