Het tragische verhaal van de hipsterliefde

Het tragische verhaal van de hipsterliefde

“Ik werk nu eenmaal het beste ’s nachts. Sociaal is dat onhandig, maar het is wat ik moet doen,” zegt een jongensstem twee barkrukken van mij af.
“Dat is inderdaad lastig.” Een meisjesstem.
“Vooral voor anderen. Want ja, ik kan niet anders, het zit in mijn lijf. Snap je.” Hij drinkt een espresso en zijn kopje verdwijnt bijna in z’n baard. Zijn lange haar zit in een knot, hij heeft een zwarte skinny jeans aan en draagt er een zwart-wit geblokt overhemd boven dat tot zijn adamsappel is dicht geknoopt. Het is een hipster.
“Ik snap het,” knikt het meisje begripvol; het is de vrouwelijke variant van de hipster. Ze heeft een grote, blonde knot bovenop haar hoofd en een iets te grote bril met zwart montuur op haar neus. Net als de mannelijke variant heeft ze een zwarte skinny jeans aan, draagt er grote bergschoenen onder en heeft een wijd shirt met een uil erop in haar broek gepropt.

De hipster is niet meer zo nieuw, maar intrigeert nog steeds. Naast de ballen, de alto’s, de gothics, de yuppen, zijn ook de hipsters niet meer weg te denken uit het café. Ik zag deze twee varianten echter nooit in een romantische scene verwikkeld. Maar het is logisch. Soort zoekt soort, dat is de regel. Als dat niet zo is; als een Nederlands goudlokje verliefd wordt op een Thaise armbandjesmaker, worden ze onmiddellijk gebeld om mee te doen aan een televisie programma. Normaal worden hockeymeisjes verliefd op jongens in oranje corduroy broeken, marktmannen trouwen met vrouwen die werken bij de zonnebank en meiden met zwart haar en zwarte lippen gaan met jongens met zwart haar en zwarte lippen. Hoewel ik het niet eerder zag, klopt het dus toch. Hipster met hipster: de baard hoort bij het uiltje.

“Ik woon op een plek waar allemaal creatieven wonen. Dus zij zijn het wel gewend,” zegt de baard, terwijl hij in zijn espresso kopje kijkt.
“Dat is chill,” zegt het uiltje terwijl ze ook naar zijn espressokopje kijkt. En naar zijn baard en naar zijn groene ogen met grote wimpers en zijn grote handen waar hij ‘dingen’ mee maakt.
“Ja, dat is chill,” zijn ogen gaan naar haar knot. En dan naar de bril. En dan nergens naar. Hij zet zijn kopje op tafel en staart. Het uiltje trekt haar mondhoeken lief omhoog, maar de baard ziet het niet.

“Soms leef ik twee weken van diepvriespizza,” zucht hij, “maar dat moet je er voor over hebben.” Het uiltje is niet af te schrikken, al houdt ze niet van diepvriespizza, maar van biologische hummus.
Ze leunt naar voren en zegt zachtjes: “ik kook graag zelf, met producten die niet bewerkt zijn.”
De baard is niet onder de indruk. Hij trekt zijn hoofd naar achteren, zijn rug gaat mee en zijn lippen blijven onbewogen. Het uiltje leunt nu naar niemand.
“Maar ik heb niks tegen mensen die van eten houden dat wel bewerkt is,” probeert ze.

Op dat moment gaat de deur van het café open, een stroom koude lucht komt binnen. Met de kou komt een bloemenmeisje mee. Het bloemenmeisje is iets te slank, heeft blond haar en ze heeft een bloem in haar kapsel of op haar gebroken witte, wijde blouse gespeld. Ze draagt het liefst slippertjes en vorige zomer had ze zo’n indianentouwtje om haar voorhoofd geknoopt. Het uiltje kijkt naar het bloemenmeisje. Het bloemenmeisje kijkt naar de baard.

Het uiltje zet haar bril af en kijkt ook naar de baard. Het is te laat. “Ik ga even naar de wc,” zegt de baard. Het uiltje knikt vriendelijk, legt haar bril op tafel en laat haar hoofd zachtjes zakken. Wanneer de baard terugkomt van de wc stapt hij, zoals het uiltje verwachtte, op het bloemenmeisje af. Verslagen neemt ze een slokje van haar verse muntthee en kijkt verdrietig voor zich uit. Haar variant gaat er vandoor met een andere soort. Hoe moet dat nu. Als hockeymeisjes met oranje broeken eindigen, marktmannen met zonnebankvrouwen, zwart haar met zwart haar en hipsterbaarden met bloemenmeisjes… met wie eindigt het uiltje dan?

Het uiltje en de baard kwamen niet meer samen deze avond. Het uiltje zit thuis aan verse muntthee. Ze heeft haar bergschoenen uitgedaan en wacht op de ware baard. Dus mocht je nu een vrijgezelle vriend hebben die op uiltjes valt of een Thaise armbandjesmaker kennen die ook houdt van blonde knotten, laat het me weten. Mail naar achtentwintiger@gmail.com.

7 gedachtes over “Het tragische verhaal van de hipsterliefde

  1. That is soooooooooooooooooo sad 😦 Helaas houd ik niet van bergschoenen 🙂

  2. Ah zo sneu voor het uilenmeisje. Maar die baardhipster klonk ook wel een beetje te zelfingenomen. Uilenmeisje verdient een leuker iemand.
    ps. via via kwam ik op je blog terecht, ben fan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s