De Digitale Datingscene

De digitale dating scene

Na een theatervoorstelling ergens in Brabant zie ik in de foyer een leuke jongen met zwart piekhaar en blauwe ogen aan de bar staan. Per ongeluk raken we aan de praat, de leuke jongen en ik. Waarover weet ik niet precies, maar het gesprek duurde een aanzienlijk aantal minuten waarin hij lachte en ik aan mijn haar plukte: er was chemie. Hij woonde ook in Utrecht, dus ik verzamelde moed en stelde een mooie slotvraag.
“Hé maar heb je dan soms een lift nodig? Ik rij in een gammel, zwart Twingotje en je bent van harte welkom.”
“Nou,” hij blaast wat piekhaar uit zijn oog, “dat wil ik in principe wel, maar ik blijf hier al bij een vriend slapen.”
“Ook goed natuurlijk,” zeg ik.
“Had wel gezellig geweest anders.”
“Ja. Misschien zie ik je dan eens in Utrecht. Zwaai maar als je me ziet rijden.”
“Doe ik,” een kleine glimlach.
Dat was het. Hij vroeg mijn nummer niet. Gaf geen drie zoenen. Hij zei Dag. Ik had ijdele hoop dat hij het net zo een leuk gesprek had gevonden als ik. Maar met het schouderklopje dat hij me bij het afscheid gaf, hielp ‘ie me meedogenloos uit mijn droom.

Eerst stond hier een uitgebreide alinea over hoe stom ik online daten vond en dat ik door een goede vriend toch ben overgehaald om me in te schrijven op een site. Omdat dit een beetje las als een pubermeisje dat op het politiebureau zegt “mam, ik wilde echt geen lippenstift jatten bij het Kruidvat, maar het moest van Cheryl” heb ik deze alinea weg gelaten. Bovenstaande situatie was wel het zoveelste schouderklopjes-moment, dus hopsakee, daar ging ik, de digitale datingscene in. Waarvan de voordelen zijn:
1. Je kijkt online, dus in het café kun je gewoon relaxed bier drinken met je vrienden.
2. Je kunt gesprekken terug lezen, zodat je achteraf weet wat je hebt gezegd (en je kunt langer nadenken over het bedenken van grappige of intelligente opmerkingen).
3. Je kunt ‘shoppen’ op de bank.

De digitale datingscene is niet de makkelijkste om in te vertoeven. Het is bijvoorbeeld moeilijk om een leuk verhaaltje over jezelf te schrijven: ik kwam niet verder dan zorgzaam, grappig en lief maar wel een pittig ding. Daar kwamen niet zulke hele aantrekkelijke jongens op af met namen als Pretwin, Probeerheteens82, I_Can_Feel en Elmo2000. De digitale datingscene is ook een beetje eng dus. Toen kreeg ik een mail van Koen. Koen was kok in Rotterdam, leek tof en na twee berichtjes spraken we af in een café.

“Hé, hallo,” Koen gaf me een hand en kwam met zijn hoofd naar voren om te zoenen.
“Hé, goedemiddag,” ik stak mijn hand uit en m’n hoofd bleef achter. Koen was tien kilo zwaarder dan ik had gedacht en tien centimeter kleiner. Hij droeg een lichtblauw overhemd.
“Zo, eerste keer voor jou, dit?” vroeg hij.
“Ja, eerste keer.”
“Hopelijk meteen de laatste,” hij knipoogde. Ik wist niet wat ik met dat knipoog moest en bestelde een koffie. Koen knipoogde tijdens het gesprek dat twee uur zou duren, dwangmatig veel. Hij was vooral ook zelf aan het woord, al zei hij 15 keer dat hij mij echt ook wat zou vragen, dat hij er helemaal niet van houdt om over zichzelf te praten. Koen vroeg hoe oud ik ook alweer was. De andere 14 vragen houd ik denk ik nog tegoed. Met een van tevoren bedachte slotvraag rondde ik het gesprek af.

“Ik moet zo wel echt weg, maar ik ben benieuwd naar wat jouw lievelingsgerecht is.”
“Dat moet je eigenlijk zien.”
“Je kunt het toch ook vertellen?”
“Wacht maar,” en zijn linkerhand gaat naar zijn rechtermouw. Hij maakt de knoopjes van zijn blauwe overhemd los en stroopt het omhoog. Er komt een champignon onder vandaan. Getatoeëerd. De mouw gaat verder omhoog. Ik zie peterselie en een kippenbout, knoflook, tijm en meer ingrediënten.
“Zo, eh…” stamel ik. “Dus je houdt van kip?”
“Coq au vin,” zegt hij.
Koen en ik hebben het bij deze ene date gelaten.

Na deze afspraak wilde ik tegen de vriend van wie ik digitaal moest daten, zeggen dat ik deze twee uur van mijn leven nooit meer terug zou krijgen en dat ik eigenlijk liever lippenstiften zou jatten bij het Kruidvat dan nog zo’n date te moeten ondergaan. Maar dat deed ik niet. Ik keek nog een keer rond op de datingsite. En schrok. Ik zag dat de leuke jongen – met het piekhaar en blauwe ogen – op mijn profiel had gekeken. Dit moest het lot zijn.

Hallo, wat is het fijn om in de digitale datingscene iemand tegen te komen van wie je op voorhand al weet dat hij normaal is. En toen wij elkaar hadden gesproken laatst, vond ik je ook nog leuk en grappig. Alleen jammer dat je geen lift wilde van mij in m’n zwarte Twingo…

Ik drukte op Verstuur bericht. Mijn hart zat in mijn keel. Ik kreeg een pop-up. Je kunt dit member geen bericht sturen. Je staat op zijn blacklist. Mijn hart bleef in mijn keel hangen. Ik wist niet dat je iemand kon blacklisten of wat blacklisten überhaupt was. Het bleek een tool te zijn waardoor je ervoor zorgt dat iemand jou niet kan zien, ik zag ‘m dus per ongeluk. Gatverdamme. In de kroeg heb ik ook wel eens een blauwtje gelopen, maar dit is een blauwtje op topniveau. Ik sta op iemands’ zwarte lijst.

Ik heb je de voordelen van online daten gegeven, de nadelen krijg je nu ook in een handig rijtje.
1. De persoon die je online ontmoet lijkt niet perse op de persoon die je in het echt ontmoet.
2. Geblacklist worden door iemand is best wel vernietigend voor je ego. En erger: de volgende dag kun je dat je ook nog herinneren.
3. Het hele derde seizoen van Game of Thrones is te downloaden. Veel leuker dan kijken naar Pretwin en zijn kornuiten.

Ik weet niet wat jullie doen, maar ik zet de digitale datingscene op mijn blacklist van het leven en ga naar de kroeg. Normale blauwtjes lopen. Dag.

5 gedachtes over “De Digitale Datingscene

  1. k*t zeg van die blacklist. Echt een domper. Toen ik me inschreef bij een datingsite op mijn 25e had ik nog nooit een serieus vriendje gehad. En toen vond ik er onverwacht toch een. Onverwacht in het echt, op een feestje bij een vriendin. Dus, je staat er i.e.g. wel open voor, denk ik dan maar. Ik kom trouwens ook uit Utrecht. Tschuss!

  2. Hahaha…waarom geef je Elmo2000 nou geen kans?

  3. Je wilt toch ook geen vriend die lijkt op Harry potter.. En waarom vragen mensen aan koks altijd hun favo gerecht?? p.s ik doe geen peterselie in mijn versie van coq au vin

  4. Jikes. Uit ervaring (van vriendinnen) weet ik dat datingsites voor vrouwen nogal drukkig zijn. Veel mannen op zoek naar vlees ipv een relatie. En als man zijnde valt het niet mee om je te onderscheiden tussen al die Neanderthalers. Maar zoals je al zegt: Niets gaat boven IRL iemand tegen het lijf lopen en dan de jacht aan te vangen 😉

    Succes!

  5. @Lotje: ja, die blacklist was inderdaad even een dompertje, maar ach… daten in het echte leven of zoals Barry het zegt IRL is misschien toch wel veel leuker. @Barry: Trouwens, bedankt voor de heads up: ‘mannen zijn meer op zoek naar vlees ipv een relatie’. Heel goed om te weten 🙂
    @Mara: als alles niks wordt, misschien geef ik dan Elmo2000 een kans. @Helen: fijn dat je geen peterselie in je coq au vin doet hoor, maar laat je het ook niet op je arm tatoeëren? Dat vind ik belangrijker 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s