Smakelijk eten

Smakelijk eten

25 december 1997. Een glanzend blauw kleed ligt op tafel, het bestek schittert, de glazen zijn gepoetst en glimmende, witte borden maken ’t compleet. Het ziet er nooit zo netjes uit bij ons thuis. Opgetogen schuif ik mijn stoel naar achter, ga zitten, kijk naar mijn bord en zie… een bullebak. Zo’n lange, droge. Er steekt nog een neushaar uit. Het kippenvel staat op mijn arm. Ik ben 12 en mag niet vloeken, maar roep keihard tegen mijn zus: “Vuilevuileviezegoretrut!”

Ik wist zeker dat mijn zus* het had gedaan: grote mensen doen namelijk geen vieze dingen met hun snottebellen. Die snuiten hun neus of halen het groene gevaarte er stiekem uit terwijl ze op de wc zitten. En dan doen ze ‘m in een papiertje en trekken ‘m door. Alleen kinderen doen vieze dingen met bullebakken. Mijn zus en ik peurden openlijk in onze neus en lachten stiekem naar elkaar wanneer we ze onder de bank smeerden.

5 september 2013. Ik ben een tijdje geleden verhuisd. Mijn overbuurman kijkt bij mij naar binnen en ik ook bij hem. Zolang hij niet in z’n blootje door de woonkamer danst, zeg ik: geen probleem. Laatst keek ik eens bij ‘m naar binnen en zat ie in z’n neus. Nog steeds geen probleem. Maar toen. Zijn vinger ging verder omhoog, kromde zich en met één snelle beweging trok hij er iets uit. Hij keek er goed naar. Hield zijn hoofd toen schuin en bracht het dichterbij zijn hoofd. Naar zijn mond. Hap. Slik. Weg.

Bah. Het was een volwassen man. Die, die… Het beeld bleef me de volgende dagen achtervolgen. Kippenvel stond chronisch op mijn arm. Ik vertelde het horrorverhaal aan een vriendin. Ze reageerde met: “ja, maar, doe jij dit dan niet?” Ik moest bijna huilen. “Nee. Tuurlijk niet. Ik ben achtentwintig. Ik eet geen snot. Ik eet gewoon een boterham.” Verbaasd over het normaliseren van het bullebakken eten, startte ik afgelopen weekend een kwalitatief onderzoek naar mijn vrienden en hun eventuele bullebakkendiëten. En wat bleek? Vier van de acht eet zeker om de dag een snottebel. Vriend H. was bereid tot een gesprek.

Ik: “Waarom doe je het?”
H: “Het is zo gelopen.”
Ik: “Maar, hoe komt het dat je iets uit je neus haalt en denkt hmmm, dat eet ik op.”
H: “Als kind doe je dat en dan hou je dat vol.”
Ik: “Maar je bent geen kind meer…”
H: “Toch wel een beetje. Misschien is dat het, je bent weer een beetje 7 even.”
Ik: “Waar smaakt het naar?”
H: “Het is een beetje zoutig. En soms een beetje crunchy.”
Ik: “Eet je alleen die droge of ook die snotterige?”
P: “He, doe niet zo goor. Natuurlijk alleen die droge.”

Tijdens het onderzoek heb ik me verbaasd over de openheid aangaande het neusvoedsel. Geen gene. Geen rode konen. Ook al ben ik een groot mens, ik doe dit gewoon. Normaliter juich ik mensen toe die open zijn over dingen die anderen verzwijgen. Zo heb een aantal jaar geleden ook dapper besloten dat iedereen mag weten dat ik de liedjes van Nick en Simon leuk vind. Maar weet je, sommige dingen gaan te ver. Die moet je verzwijgen. Liegen of verzwijgen; het klinkt slecht, maar bullebaktechnisch vind ik het een must.
Je zegt toch ook niet dat je plast onder de douche bij de sportschool.
Of dat je na het poepen even je eigen prestatie in de pot bekijkt.
Jongens, je zegt niet dat je snottebellen eet.

Ik had het onderzoek niet in moeten stellen. Mijn vrienden hadden hun bullebakkendieet moeten verzwijgen. Ik zal altijd met andere ogen naar ze kijken, al vind ik ze nog wel steeds lief. Nu zitten er twee dingen op: ik kan er óf grapjes over maken, óf er nooit meer over spreken. Ik weet nog niet precies wat ik zal doen. Wat ik wel zeker weet, is dat ik een briefje bij de buurman door de brievenbus doe: “Hé, als je nou uit je neus gaat smikkelen, wil je dan alsjeblieft eerst even de gordijnen dicht doen? Dankjewel. Eet smakelijk.”

*Tot op de dag van vandaag ontkent mijn zus dat de kerstsnottebel van haar was.

7 gedachtes over “Smakelijk eten

  1. Ja ik zie je zus dat ook wel doen hoor! Gore Gore Gore ………

  2. Haha, leuk weer hoor! Ik ken een gezin die ’s avonds op de bank met z’n allen op de bank in hun neus peuterden en het opaten. Ik was in shock! Bah!! Ik vraag me nu wel af welke 8 vrienden jij gevraagd hebt trouwens! Ik wil niet geloven dat mensen het zo normaal vinden om te doen… waren het toevallig alleen maar viezerikjes? 😉

  3. Hmmm Lieke, misschien moet ik het bullebakkendieet dan toch eens heroverwegen 😉
    @Karin: ik wil het ook niet geloven! Daarom moest ik ook bijna huilen. Gelukkig merk ik aan de reacties op het blog dat ik toch veel medestanders heb in het anti-neuseten!

  4. Gatverdamme! Dit kan écht niet. Vieze vuile gore…
    Je hebt nog een medestander hoor

    gr anti-neuseter 😉

    ps: leuk stukje weer Lian 🙂

  5. Jezus… Nick en Simon… Ja. Dat is wat bij mij is blijven hangen van deze column…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s