The Twilight Zone

The Twilight Zone

Ik kan het eigenlijk wel zeggen. Het is niet iets om je voor te schamen. Het is gewoon zo. Ik ben niet goed in de liefde. Nooit geweest ook.

Het begint al bij het flirten. Oogcontact: ik weet niet hoe lang ik kan kijken voordat het raar wordt (wat het dus vaak wordt). Eerste gesprek: ik kan zo zenuwachtig zijn dat ik praat over dingen die me zelf niet eens interesseren. Dus, vond een collega, je moet op date met iemand waarvan je van tevoren al weet dat het past. Ja. Graag. Ze wist iemand die perfect zou passen. Ik heb dat weleens eerder gedaan, een blind date met iemand die ‘perfect past’ en toen zat ik ineens tegenover een 15 jaar oudere man met vetkuif en cowboylaarzen en dacht ik… ‘ehm ja, wat zegt dit over mij?’ Deze keer moest het dus wel echt passen, zei ik tegen de collega. Ze beloofde het. Ik gooide twee wijntjes achterover en ging. Ik kwam het café in en zag een sympathieke, leuke, stoere man. Mijn type. Met mannenhanden en ronde billen. Dit kon ‘m niet zijn. Het was ‘m wel.

En dan is het Hallo zenuwen. We bestellen wat te drinken. Ik wodka 7-up, hij ijsthee. Vreemd.
Ik: “Hou je niet van drank?”
Hij: “Nou, niet zo eigenlijk.”
Ik: “O.”
Hij: “Jij wel?”
Ik: “Ja. Ik ben eigenlijk een drankorgel.”

Tegen de verwachtingen van de eerste zinnen in, werd het een leuke avond. Het werd een leuke week. Ondanks te pittige risotto, een dronken huilbui en het per ongeluk te vroeg praten over kindernamen, werd het een leuke maand. Hij vond mij leuk, ik hem. En dan. Dan kom ik in The Twilight Zone terecht. The Twilight Zone is dat deel van hetgeen dat je hebt met elkaar (want je durft het nog geen relatie te noemen) tussen de eerste maand en de echte verkering in. Voor velen is dat een leuke tijd. Voor mij niet, want in The Twilight Zone komt de denker in mij naar boven. De denker trekt alles in twijfel: elk gevoel, elke lach, elke aanraking, elke steek van vreugde of verdriet wordt geanalyseerd. Zo stranden startende relaties al voordat we voor het eerst hand in hand hebben kunnen lopen. Dat is wat ik doe (als ik geen labbekak tref), ik denk alles kapot. En dat heb ik tot nu toe altijd gedaan.

Aan een goede vriend vertel ik over het Twilight Zone probleem en de twijfels die ik inmiddels heb over mijn nieuwe vlam. Hij smst me soms twee dagen niet, hij kijkt af en toe naar me met een blik waar ik ‘een gek gevoel’ van krijg en niet op een positieve manier, hij maakt geen ontbijt en ik maak altijd wel ontbijt. De denker is los.

“Je bent een debiel,” zegt de vriend. De vriend is niet altijd even sympathiek. Wel altijd even eerlijk, “hoe lang heb je nu iets?”
“Een maand.”
“Een maand,” hij zucht. “Hou op en doe normaal. Onderga het gewoon. Je hebt teveel films gekeken.”
“Ja?”
“Je weet het de eerste paar maanden niet.”
“Je moet het toch meteen weten? Dat hoor je altijd: ‘Ik wist het meteen.'”
“Man, ik wist het na een half jaar nog niet.”
“Nee?”
“Nee. Ben je gek. Het begin is een hel.”
“Een hel? Waarom heeft niemand mij ooit eerder vertelt dat het begin een hel is?”
“Omdat we allemaal doen alsof we relaties uit de films hebben.”

Ik vraag drie stellen naar hun Twilight Zone. Het eerste stel had een jaar lang zoals zij het noemen het grote ‘Ik Weet Het Niet Gevoel’, het tweede stel is in de eerste drie maanden drie keer uit elkaar geweest en de vrouw uit het derde stel zegt: ‘meid, ik vond hem de eerste zeven weken niet eens aardig!’ De denker gaat even in zijn mand liggen.

“Vind je hem leuk?” vraagt de vriend.
“Ja.”
“Vind je hem knap?”
“Ja.”
“Vind je hem grappig?”
“Weet ik niet.”
“Ah, daar wringt het. Als jij iemand niet grappig vindt, kun je wel stoppen. Maar grappig zijn, kan komen, voor humor is ruimte nodig. Ben jij al grappig?”
“Nee. We zijn allebei niet grappig. Over de sms waren we hilarisch en nu is er niks meer te lachen.”
“Wachten.”
“Ik wil niet wachten. Ik wil niet passen en meten en denken en twijfelen en verliefd zijn en weer denken. Ik wil niet constant in mijn hoofd controleren of hij wel lacht om mijn grapjes en of ik wel genoeg voel.”
“Het is niet anders. Doorbijten. En wachten.”

Ik vraag me af of ik niet anders ben dan de stellen, dat ik Twilight Zones heb omdat het ‘m gewoon elke keer niet is. Misschien blijft bij de juiste The Twilight Zone achterwege. Dat is wat ik het liefste wil. Ik wil dat het meteen goed voelt en dat we The Twilight Zone overslaan. Na die eerste maand wil ik een briefje. Die hij stiekem overgeeft tijdens het tanden poetsen. “Wil je met mij verkering?” en dat ik dan “Ja” terugschrijf en dat we maar een hele korte Twilight Zone hebben. Maar dat kan niet. Ik moet wachten. En voor deze jongen wil ik het wachten wel proberen.

Benieuwd hoe dit afloopt?
Ik ook.

8 gedachtes over “The Twilight Zone

  1. Oh ik vind dat juist het leukste! Maar ik denk dan niet na. Juist dat je het niet weet, dat het nog alle kanten op kan, dat vind ik het leuke eraan. Zodra het een soort van officieel is, is wel gelijk de druk van de ketel, dat is waar, maar bij mij wordt het dan ook even gevolgd door een gevoel van onverschilligheid. Van ‘mehh’, zal ik maar zeggen. En dán ga ik pas twijfelen, of ik niet te snel heb toegezegd, etc. Hoewel dat ook niet in alle gevallen zo is.

    Maar die twilight zone vind ik vaak juist leuk omdat alles nog een verrassing is. Ieder berichtje, ieder telefoontje, iedere keer dat je samen bent is nog een soort extraatje en mooi meegenomen. Want je weet nog niet waar het heen gaat dus niks is nog vanzelfsprekend.

    Maar ik kan me wel voorstellen dat je dat juist kut vindt.

  2. Weet je, als je schrijft en je drinkt niet. Wat voor schrijver ben je dan? Een nuchtere? Niets ergers dan een nuchtere schrijver. Een nuchtere schrijver is een journalist. En zelfs die drinken vaak. 😉

  3. Misschien moet je ook niet teveel willen. Wanneer je keer op keer het bijltje er bij neer gooit omdat je weer in een Twilight Zone terecht komt, weet je niet wat er aan de andere kant ligt. En misschien ben je zo iemand die zo’n Zone nodig heeft. Hoort dat gewoon bij jou?!

    Geniet van alle fases in (beginnende) relaties. Elke fase heeft zijn leuke en minder leuke dingen. Zolang de balans maar goed is 🙂

    Leuk stuk weer! 😀

  4. Ik wist niet dat het allemaal zooooo ingewikkeld was en dat de “druk” daarbij zo hoog op zou kunnen lopen. Verwachtingen en verwachtingen van een ander zijn voor beide altijd lastig waar te maken, teleurstelling is heel vaak het gevolg. Probeer van jezelf uit te gaan en zoveel mogelijk te genieten van wat dan ook. Als de verwachtingen wat minder zijn lijkt het mij dat the twilight zone net zo leuk zou kunnen zijn als Dionne beschrijft.

  5. Fictie of non-fictie? Als het non-fictie is, gewoon nog even doorgaan. Afkappen kan altijd nog.

  6. Ooooo Dionne, ik zou willen dat ik meer zoals jij was in het begin! Maar als ik het eenmaal weet, dan weet ik het en dan beginnen bij jou de twijfels dus… Ook lastig. Vrouwen. We blijven denkers.
    @Barry: Misschien hoort The Twilight Zone bij mij… ik denk het haast wel. Accepteren dan maar? Ik heb niet veel keus 😉
    @Wim: van jezelf uitgaan is heel moeilijk als je degene probeert te zijn waarvan je hoopt dat de ander die wil hebben… Maar dat moet je natuurlijk ook loslaten en dan kan het grote genieten beginnen (dat is wel heel moeilijk, uiteraard).
    @harry: Beetje fictie, beetje non-fictie. Maar volhouden, dat is wat ik heb gedaan hoor!

    Maandag lezen jullie hoe het de jongen en mij en onze Twilight Zone is vergaan!

  7. Verstand op nul, en genieten van wat je geeft en ontvangt…

  8. Ik vind die twilight zone ook echt een hel, die onzekerheid, dat alles overdenken. Geef mij maar een beetje vastigheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s