Een koelkast vol met passie

De Zelfstandige Zonder Personeel

Met een rood wijntje (want het is herfst) zat ik zaterdagavond op een stoel in de huiskamer van een goede vriendin. We vierden haar verjaardag met de gebruikelijke club mensen en één nieuwe vriendin. Het meisje dat mij nog onbekend is, schat ik rond de dertig. Ze heeft haar blonde haar in een staart en loopt met snelle, kleine stappen mijn kant op.
“Hé, hallo, ik ben Claudia,” ze geeft me een hand, “ik hoorde dat jij voor jezelf werkt. Gaaf. Ik zit daar ook over na te denken.”
“Ja, dat klopt,” zeg ik. “Sinds augustus 2010 ben ik zelfstandig tekstschrijver, journalist en geef ik journalistieke workshops.”
“Dus dat werkt wel. Fijn. In deze tijden.”
“Tja,” een ongemakkelijk lachje ontglipt me, “het werkt niet altijd hoor.”
“Nou ja, je doet wel lekker wat je zelf wilt toch?”
Ik knik en vraag me af waarom – als dat zo fijn is – we dan ook niet met z’n allen vrijgezel zijn.
“En je kunt je eigen tijd indelen,” haar hoofd gaat enthousiast op en neer.
Ik glimlach en vertel haar niet dat ik geen pensioen opbouw.
“Lijkt mij te gek hoor, voor jezelf werken.”
Ik neem een slok wijn en vertel haar ook niet dat ik niet ziek kan zijn, omdat ik dan geen geld verdien. Ik vertel haar ook niet dat vakanties mij twee keer zoveel geld kosten als een ander. Dat is niet gezellig en we zitten immers op een verjaardag.
“Hoe ziet zo’n dag er nou eigenlijk uit voor een ZZP’er?” vraagt ze.
Er zijn twee versies die ik Claudia kan vertellen. Ik gooi wat borrelnoten achterover en bedenk hoe ik zal klinken.

Versie 1
“Nou, mijn wekker gaat om zeven uur, maar om tien voor zeven ben ik al wakker omdat ik de avond ervoor zowat met mijn werk onder m’n kussen ben gaan slapen. Zo druk heb ik het. Ik loop in één ruk naar de koelkast, trek ‘m open en zie jus d’orange, ham, kaas, tomaten, komkommer, geitenkaas, sla en Healthy People sap. Die zocht ik: ik gooi wat van het paarse sap naar binnen en hup, binnen twee minuten zit ik achter mijn laptop. Het interview met een stadsmarinier van een Rotterdamse probleemwijk uit te werken. Dat doe ik op dit soort dagen op pure ochtendadrenaline. Komt geen koffie aan te pas. Om half tien eet ik een bakje met yoghurt terwijl ik het interview terug luister dat ik vorige week voor een onderwijsnieuwsbrief had met twee kleuterjuffen. Ik tik dan meteen mee he. Twee uur later ben ik nog niet echt tevreden, maar ik heb geen tijd meer, want ik moet nog eten en de foto’s bewerken van de reportage die ik afgelopen weekend maakte. En dan is het ineens drie uur. Shit, denk ik dan. Ik pak m’n tas, gooi er nog net wat werkbladen in, neem een appel mee en stap op de fiets. Voor een grote basisschool stop ik, vandaag geef ik fotografieles aan een groepje kinderen uit groep 4. Ze zitten al klaar.
“Juf, u bent te laat!”
“Chips,” zeg ik, “Sorry!”
“We weten heus wel dat chips shit betekent, juf, u mag ook geen chips zeggen.”
Ik leer de kinderen wat een close-up is, een medium shot en een long shot. Thuis bewerk ik onmiddellijk hun foto’s, zodat ze na het eten met hun ouders kunnen zien wat ze gedaan hebben. Ik eet. Broccoli met vis en gekookte aardappels. Ik moet gezond eten want de week gaat in dit tempo door. Om half acht ga ik mijn bed in met m’n laptop, want ik moet nog teksten schrijven voor een natuurwebsite, over de Bever en Embryonale duinen. Tegen twaalven ga ik slapen.”

Of. Ik vertel haar versie 2. Die ongeveer net zo vaak voorkomt als versie 1.

Versie 2
“Tja. Er zijn dagen dat het niet nodig is dat mijn wekker afgaat. Rond elven kom ik er eruit en ik heb dan nog een beetje een kater van het bier dat ik gisteren dronk, maar eigenlijk niet kon betalen. Het licht doet pijn aan mijn ogen en het feit dat ik niks hoef te doen aan mijn hoofd. Op dit soort dagen is mijn koelkast gek genoeg gevuld met dingen waar ik niks aan heb: karnemelk, een pot augurken en een limoen. Ik drink een glas water, haal een boterham uit de vriezer en smeer er appelstroop op omdat de naam appelstroop erop duidt dat er iets appelachtigs in zit en appels zijn gezond. Dan zet ik koffie en kijk een aflevering van Homeland. Daarna check ik mijn mail, iets van Zalando, dus ik klik door naar de nieuwe herfstcollectie. Niet veel bijzonders. Ik kijk nog een aflevering van Homeland en eet twee boterhammen met appelstroop. Daarna lees ik een paar hoofdstukken uit Ventoux, mijn nieuwste lievelingsboek, kijk nog een aflevering Homeland en ik eet noodlesoep als avondeten. Een vriend belt.
“Wat ben je aan het doen?”
“Dat kan ik niet zeggen.”
“Waarom niet?”
“Vanwege de Nationale Veiligheid van dit land.”
Ik merk dat ik teveel naar Homeland heb gekeken en besluit vroeg te gaan slapen.”

In mijn hoofd klinken beide dagen niet als stimulerende succesverhalen, maar de borrelnoten zijn inmiddels doorgeslikt en Claudia zegt met ondernemende ogen terecht: “Nou?”
“Weet je wat het is,” zeg ik, “ik kan jou wel vertellen hoe mijn dagen zijn, maar die zijn zo verschillend, dan zitten we hier morgen nog.”
De ogen van Claudia kijken niet meer zo ondernemend.
“Ik heb een passie,” ik probeer haar op te vrolijken. “En dat is schrijven. Ik schrijf het liefst eigen verhalen, gebaseerd op mensen of gebeurtenissen die ik zelf zag of bedacht. Al schrijvende maak ik het alledaagse bijzonder, met mooie zinnen en gekke grapjes. Dat is te gek. Echt.”
“En daar verdien je je geld mee?”
“Nog niet,” zeg ik. “Maar ik hoop ooit van wel. En ondertussen heb ik voldoende werk en verdien ik genoeg geld om rond te komen. Maar de ruimte die ik ernaast heb voor mijn passie, die is onbetaalbaar.”
“Goh,” Claudia zucht.
“Wat is er?”
“Ik wil ook een passie.”

De woorden die nu naar boven komen, slik ik door. Want wat kan ik zeggen. In plaats van woorden, geef ik haar een handje borrelnootjes. Ze kijkt beteuterd en dat snap ik. Ze wil een passie. Velen willen dat. Ik bouw geen pensioen op, ik kan niet ziek worden, ben bij vlagen straatarm, kom soms om in het werk en soms kijk ik een hele dag Homeland, maar ik heb wel een koelkast vol met passie. En karnemelk, limoen en augurk. Tegenwoordig heb ik zelfs een passie waar ook anderen wat om geven. Waarvoor dank.

10 gedachtes over “Een koelkast vol met passie

  1. Ik vind ‘m weer leuk en ja, jij hebt toch mooi 2 versies. Ik heb er maar 1, dat geeft rust, stabiliteit ennnnn eentonigheid.

  2. Ja, je merkt uit je stuk dat er passie in zit. Je verhaal is avontuurlijker dan mijn standaard ritueel iedere dag, en veertig uur lang op een kantoor zitten. Ik heb liever een passie die ik uit kan leven dan zo sloom op een kantoor, dan maar arm maar wel die vrijheid. Al weet ik nog goed van mijn studententijd dat het niet altijd feest is als je zo hard naar je deadlines moet toewerken en eigenlijk continue onder druk staat, ook om nieuwe opdrachten binnen te halen. Maar toch, geniet van die passie, dat is zo veel waard!

  3. Dankjewel voor deze glimlach op de maandagmorgen. Voor je mooie stukje, je passie en het delen van beide.

  4. Zo herkenbaar! (zit maandagmorgen 10 uur vol goede moed achter de laptop om die opdrachten af te maken en helemaal niet afgeleid door blogs, webshops en social media…)

  5. *download van Homeland aanslingert*

    Denk dat het hebben van een eigen bedrijf (of voor jezelf werk) nogal eens overschat wordt door de ‘loonslaven’ onder ons. Ik vind het bv heerlijk om te weten dat ik vandaag om 17 uur (ok het kan 18 uur worden) naar huis kan en dan de avond voor mezelf heb. En dat ik weet dat mijn banksaldo over 3 maanden nagenoeg hetzelfde is dan nu. Maar idd ook ééntonig zoals Wim zegt. Maar zolang die ééntonigheid zich beperkt tot 40 (werk)uren in de week blijft er genoeg tijd om over wel de afwisseling te zoeken.

    Leuke blog weer. En ik hoop dat je vooral blijft schrijven 🙂

  6. Hmm… Lekker begin van de dag! Tijd om op te staan en m’n koelkast te checken. 😉

  7. Geweldig, ik ben blij als ik de schrijver achter deze stukjes 29 oktober weer zie, je maakt me echt blij!

  8. hahaha, ik moest echt hardop grinniken. Heel herkenbaar, vooral die koelkast!

  9. Geweldig geschreven, zo herkenbaar. Zowel het gesprek over zelfstandig zijn als versie 1 en 2. Momenteel is het 1, dus wat doe ik hier? Snel weer verder 😉

  10. Mooi. Als je freelancer en moeder bent, dan komen er nog minstens twee opties bij. Maar misschien kun jij die dan ook ooit nog eens zo mooi opschrijven. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s