Tanja

Vriendschap

“Hou je grote bek,” zegt Tanja. “Ik zweer het, beter ga jij je bek houden.” Tanja staat op het schoolplein, ze is groot en gezet en kijkt neer op Wart, de magere jongen die dus duidelijk zijn bek moet houden. Wart schold mij uit, zo kwam hij bij Tanja in de problemen. Tussen heel veel lelijke woorden door werd duidelijk dat Wart problemen had met mijn gebrek aan tieten en mijn overvloed aan puisten. Ik stond te bibberen en zei niks. Maar toen was er Tanja. Ineens stond ze er. Met een dreigende vinger die bijna Warts oogbal uit zijn hoofd lepelde, stond ze voor me in. Tanja. We waren veertien en ze was mijn beste vriendin.

Tanja was erbij toen ik op de kleuterschool van Sinterklaas een stom cadeau kreeg en ik vocht tegen mijn tranen. Ze was erbij toen ik geen gewone elastiekjes meer in mijn haar wilde, maar een roze wokkel. Ze was erbij toen ik in groep acht de hoofdrol in de musical aan mijn neus voorbij zag gaan. Elke schooldag was ze erbij. En elke dag aten we advocaatspritsjes. Mijn moeder wachtte ons op, met thee en een spritsje, omdat Tanja een moeder had zonder koekjes.

Op de middelbare school gingen we samen naar 1F: de mavo/havo klas. De nieuwe school, andere leraren, onze veranderende lijven, het viel ons allemaal zwaar, maar we hadden elkaar. En spritsjes natuurlijk. Tot de kerstvakantie aanbrak. Mijn ouders werden gebeld door school. Mijn vader glimlachte vanwege het nieuws dat door de hoorn tot hem kwam. Na dat gesprek moest ik even bij hen komen zitten. Hij vertelde me het goede nieuws. Ik huilde. Ik huilde hard en deed dat totdat ik in slaap viel. De volgende dag zag ik Tanja.
“Jij bent niet gebeld door school he?” vroeg ik.
“Nee, hoezo?”
“Ik moet na de kerstvakantie naar een andere klas.”
“Wat?”
“Ik moet naar de vwo klas.”
Haar ogen vulden zich met tranen. Mijn ogen waren al leeg gehuild.

Het vwo zou ons niet breken. We besloten bloedzusters te worden. Maar bij het zien het rode streepje vocht dat uit haar vinger liep, moest ik kokhalzen, dus we bezegelden ons zusterschap met een knuffel en de dagelijkse sprits. Het vwo paste bij me. De puisten gingen voorbij, Wart ook en ik hield van leren. Tanja hield niet van leren, wel van jongens, make-up en wiet. Ze zat op de mavo. Tanja kreeg vet haar, vond dat mooi en bond het in een staart op haar hoofd, waardoor ze een soort palmboom op haar schedel creëerde. Ik vond vet haar vies en had altijd een busje talkpoeder bij me voor als mijn haar net iets te vet werd. Vet haar, droog haar. Het maakte niks uit. Wij waren voor altijd.
“Kom je naar buiten?” riep Tanja vanuit de straat naar mijn raam dat open stond. Het was de avond voor mijn schoolexamen geschiedenis.
“Nee man, ik moet leren. Morgen examen.” Met de ‘man’ probeerde ik een beetje gangster over te komen, want Tanja was inmiddels het meest gangstere meisje van de school.
“Fuck dat. Ga gewoon mee. We gaan blowen.”
Fuck dat? Dacht ik. Fuck dat? Ik wil een goed cijfer halen voor dit examen.
“Ik kan niet, man. Studieshit en zo,” probeerde ik.
“Je bent saai geworden,” zei Tanja.
Ze stak een sigaret op en bleef naar boven kijken. Ik liep naar beneden, rookte voor het eerst in mijn leven een sigaret, ging weer naar boven om te kotsen en leerde verder. Voor het eerst, maakte het wat uit, dat we anders waren.

Tanja was eerder volwassen dan ik. Ze werd ontmaagd op haar zestiende, de leeftijd waarop ik mijn eerste zoen kreeg. Ze ging twee jaar later met vrienden naar Salou, ik ging op jeugdkamp in Drenthe. Tanja kreeg haar eerste baan toen ik naar de universiteit ging. Tanja stopte met blowen en kreeg een vriend. Ik wilde schrijver worden en ging op kamers. Ik had voor de eerste keer seks op de leeftijd dat Tanja een dochtertje kreeg. Ik kreeg een baan en Tanja besloot om nog maar twee dagen te werken.

Ze was gelukkig, ik was gelukkig, maar op een andere manier. De vriendschap werd minder, dan weer even meer. Maar we hadden het elkaar beloofd: wij waren voor altijd. Soms zagen we elkaar een paar maanden niet. En dan hadden we weer een opleving. Toen de all-you-can-eat-sushi restaurants in de mode kwamen, bijvoorbeeld, dat was tijdelijk onze gedeelde passie. Toen zij na haar eerste kind weer naar het café wilde, hadden we dat ook weer even. Maar de cafés waar ik naartoe ging, waren niet de cafés waar zij wilde zijn. En van teveel sushi eten, word je misselijk.

Ik vertel jullie dit vlak na het moment dat ik besefte dat ik Tanja twee jaar niet gezien heb. We zagen elkaar in het winkelcentrum, ze had een grote boodschappentas bij zich en haar dochtertje liep ernaast. Toen ik beter keek, zag ik een klein kindje in een draagzak op haar rug. Ik schrok. We hadden elkaar zo lang niet gezien, dat ik haar tweede zwangerschap niet eens had meegemaakt.
“Hoe is het?” vroeg ze. “Heb je al een boek geschreven?”
“Nee,” zei ik beschaamd. Haar droom was waar geworden, die van mij was nog ver weg.
“Hoe is het met jou?” vraag ik.
“Goed,” ze toonde een grote glimlach. “Ik hoef niet meer te werken.”
Dit was alles wat ze wou. Dit is wat haar gelukkig maakt. Nu had ze een jongen en een meisje en haar man had zo’n goede baan, dat ze thuis kon blijven. Mijn ogen liepen vol, door het gebrek aan begrip. Waarom wil je dit. Waarom wil je niet meer. Waarom wil je niet meer en zijn we niet nog steeds vrienden. We hadden toch afgesproken dat we voor altijd waren.

Haar ogen lachten, ze voelde de zwaarte niet van het gemis. Voor haar hoefde ‘voor altijd’ niet meer. Het dochtertje trok aan haar en mijn hoofd trok aan mij. Voor mij hoefde ‘voor altijd’ blijkbaar ook niet meer, anders had ik wel eerder contact met haar gezocht. De helft van ons leven waren we voor altijd geweest. Het is goed zo. We willen andere dingen en weet je, dat is eigenlijk goed. Want niet alles is voor altijd. Dag lieve Tanja, dacht ik. Ik keek even in haar boodschappentas. Er lagen advocaatspritsjes bovenop.

12 gedachtes over “Tanja

  1. Jij denkt dus ook al dat je eerder ‘volwassen’ bent als je seks hebt gehad …
    Oh, en ik denk dat het feit dat je weet wat je mist betekent dat je intelligent bent. Iemand zei mij ooit eens dat intelligente mensen sneller beseffen wat ze missen.

  2. Heel mooi en herkenbaar geschreven! Als dat boek er ooit gaat komen, ga ik ‘m zeker lezen.

  3. Wauw, mooi stuk. Denk dat er voor iedereen wel iets herkenbaars inzit, zowel qua vriendschappen die verwateren als het onbegrip voor keuzes die anderen soms maken.

  4. Mooi. En pijnlijk, maar vooral begrijpelijk… Kudo’s voor deze mooie blog

  5. Mijn beste brugklasvriendinnetje werd tienermoeder op haar vijftiende.
    Heel mooi herkenbaar stuk!

  6. Prachtig weer! Zeer herkenbaar ook. Mijn ‘geboortevriendinnetje’, met wie ik letterlijk in de wieg heb gelegen, sloeg een andere weg in dan ik. We delen een verleden, maar in het heden passen we niet meer bij elkaar en bleek dat gedeelde verleden onvoldoende basis om op te kunnen steunen. Jammer, maar de goede herinneringen blijven.

  7. Mooi stuk zeg. Ook herkenbaar, hoewel ik het nooit van zo dichtbij heb meegemaakt – ik had als kind/tiener nooit zúlke hechte vriendschappen, dus dan kun je ook niet zo erg uit elkaar groeien. Maar het lijkt me heel moeilijk om aan jezelf toe te geven dat ‘altijd’ er niet meer is.

  8. Jeetje, weer een mooi stuk! Heel herkenbaar ook. Ik kijk uit naar je boek 🙂

  9. Dankjewel mensen, voor jullie fijne reacties! Ik had niet gedacht dat het zo zou raken, maar blijkbaar heeft iedereen een Tanja…

  10. Best wel ontroerend… en vooral ook zo herkenbaar! Jammer dat vriendschappen toch niet altijd forevah and evahhh standhouden, maar that’s live. Herinneringen daarentegen blijven altijd, en dat is ook iets moois, toch? 🙂

  11. Een heel herkenbaar stuk. Prachtig geschreven! Als je boek er komt zal ik hem zeker lezen ben fan van je verhalen en de manier waarop je schrijft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s