Tussen hoop-en-telefonie-vrees

Tussen hoop en telefonie vrees

Een mevrouw met kort, piekig grijs haar komt met snelle passen de lunchroom binnen. Het is een mevrouw van halverwege de 60, ze heeft een grote tas bij zich en haar wangen zien rood van haar haast. Aan het tafeltje naast mij neemt ze plaats.
“He he,” zucht ze.
Een telefoon gaat. De mevrouw schrikt eerst, om daarna geconcentreerd voor zich uit te staren. Ze probeert te lokaliseren waar het geluid vandaan komt. Dan duikt ze met twee handen in haar tas. Daaruit komt het geluid. Er worden veel dingen van links naar rechts geduwd in de tas, er komt een etuitje uit en een sleutelbos, maar ze vindt haar telefoon niet. Dan draait ze de tas om en komt de inhoud ervan op tafel terecht. Ze heeft ‘m. Te laat. “Het rinkelen is al gestopt,” zegt ze. Rinkelen. Dat deden telefoons vroeger. Nog een keer ‘rinkelt’ de telefoon. Ze grijpt haar bril uit de hoop lippenstiften, tissues en munten op tafel en pakt haar mobiele telefoon. Ze brengt hem dicht naar haar ogen om te zien wie er belt en drukt dan met haar wijsvinger op de groene knop. Niks. En nog een keer drukt ze. Niks. Dan veegt ze met haar wijsvinger over het scherm. O ja. Zo kan ik opnemen, denkt ze.
Opnemen. Zonder hoorn.

“Hallo lieverd!” zegt ze. “Met oma spreek je.”

“O ja, dat zie je, dat ik het ben.”

“Jaja, ik zie jouw naam ook. Dat is ook zo. Handig.”

“Kind, waarom bel je dan, als je voor de deur staat? O daar ben je.”

Een meisje van ongeveer 16 jaar komt binnen, ze heeft lang bruin haar, geen haast, maar kijkt wel op haar telefoon. Turend naar het schermpje weet ze – alsof op de tast – het tafeltje van haar oma te vinden. Knap is dat. Ze kust haar oma en legt haar telefoon met het schermpje naar beneden op tafel. Het is maar voor even. Ze kletst met haar oma en draait haar telefoon weer om. De serveerster komt naar hun tafel, vraagt wat de dames zouden willen en lacht vriendelijk. Het meisje tikt met twee duimen een bericht. Oma bestelt koffie en thee en wat lekkers erbij en het meisje bekijkt haar mail, haar Facebook, twee whatsapp berichtjes en legt haar telefoon weer neer als de serveerster wegloopt. Ze glimlacht naar haar oma.

“Vroeger waren meiden van jouw leeftijd gezellig buiten met andere meiden,” zegt de oma als de serveerster weg is.
“Ik ben ook gezellig met andere meiden,” zegt het meisje. “Alleen via de telefoon.”
“Waarom kun je er niet gewoon alleen mee bellen? Daar is het ding toch voor.”
“Een telefoon is tegenwoordig zoveel meer, oma. Dat weet u toch. Alles speelt zich af op de telefoon.”
Het meisje is geboren in het tijdperk van mobiele telefonie. Ze weet niet beter. Ze weet misschien niet eens wat de term ‘mobiele telefonie’ inhoudt. De tijd dat telefoons niet mobiel waren, heeft ze niet bewust meegemaakt.
“Mijn leven gebeurt op m’n Iphone,” zegt ze.
De oma knikt bedroefd. Ze weet dat haar kleindochter gelijk heeft en probeert zo goed en zo kwaad als het kan met haar tijd mee te gaan. Had ze dan een Iphone moeten nemen? Ze vindt haar Samsung al ingewikkeld.

De telefoon van het meisje maakt een jengelend geluid.
Ze lacht naar haar grootmoeder: “laat maar.”
Dan gaat de telefoon van de oma.
In één keer neemt ze op.
“Ja, Lenie, met Wil hier.”
Oma begint een gesprek met Lenie en het meisje typt verder met degene die het jengelende bericht stuurde.

Ik heb bewondering voor de oma. Ze gaat mee met haar tijd al vindt ze de telefoon een onding. Ze wordt gebeld op haar smartphone, kan de naam van de persoon lezen op haar schermpje, ik denk dat ze zelfs een smsje kan versturen.
Ik heb ook bewondering voor het meisje. Ze neemt haar telefoon overal mee naartoe, hij ligt waarschijnlijk onder haar kussen en daar ligt hij prima. Het meisje doet alles tegelijk, kan alles tegelijk, haar telefoon is haar vriend en daar voelt ze zich goed bij.

Ik heb geen bewondering voor mezelf. Als achtentwintiger die zweeft tussen hoop-en-telefonie-vrees. Ik leg mijn telefoon niet onder mijn kussen, maar kijk wel op het schermpje als ik nog geen 40 seconden mijn ogen open heb (en dat wil ik niet). Ik zie mijn vrienden het liefst in levende lijve, maar heb hele gesprekken over de whatsapp (en dat wil ik niet). Als ik ze dan zie, liggen onze telefoons op tafel (en dat wil ik niet). Ik ben graag ’s avonds vrij, maar controleer om 22.05 uur nog steeds mijn mail (en dat wil ik niet). Ik hou van een weekendje helemaal weg zijn, maar kijk dan nog steeds 73 keer per dag op Facebook (en dat wil ik niet).

De telefoon is voor mij een middel, zoals hij is voor de oma. Maar hij is ook een vriend, zoals ‘ie is voor het meisje. In beide gevallen ben ik niet blij: afhankelijk van mijn telefoon als ik eraan toegeef, maar afgesloten van m’n leven als ik ‘m loslaat. Hadden we nog maar gewoon telefoons met hoorns, die rinkelden, dan hoefde ik er niet over na te denken. Maar deze telefoons zijn er, al jaren en na al die jaren weet ik nog steeds niet hoe ik ermee om moet gaan. Ik ben het meisje, met de houding van de oma. En het ergste is: zelfs een oma en haar kleindochter communiceren nu met anderen terwijl ze samen zijn.

12 gedachtes over “Tussen hoop-en-telefonie-vrees

  1. Hoe herkenbaar…. Want hoe leuk ik je blogs ook vind, eigenlijk was ik van plan te gaan slapen.

  2. Shit, busted…lig ik dit dus te lezen op mn telefoon, terwijl ik net 3 minuten wakker ben…

  3. Ik denk dat ik net op het randje geboren ben tussen de hoop en vrees. Ik ben niet vergroeid met mijn telefoon, maar ik zou er ook niet zonder kunnen.

  4. Ik had voor deze week de vervolgpost gepland om mijn streven na 18.00 uur mijn telefoon niet meer te checken te beschrijven… Dat voornemen is grandioos mislukt natuurlijk.

  5. Daar zit ik ook, geloof ik. Zo tussen de wanhoop omdat die telefoons je hele leven lijken te beheersen, maar soms ook blij zijn dat je zo contact kunt hebben met alles en iedereen altijd op bijna elke manier. Behalve echt persoonlijk. Dat mis ik. En ja, hoe gek is het dat oma en kleindochter bij elkaar zijn maar eigenlijk met anderen? Daarnaast vraag ik me ook af, wat voor invloed heeft zo’n telefoon op ons concentratievermogen, op ons vermogen ons te richten op maar 1 ding tegelijk? Goed stuk!

  6. Enorme achtentwintiger! Besef je dan nog niet dat wat jij wil, je zelf bepaald 😉

  7. Zo herkenbaar… ik ben een negenendertiger die vastgegroeid is aan d’r telefoon en ik baal daar soms best van… toen ik begin november de 24 uurs telefoon van mijn werk kreeg schakelde ik hem door naar mijn eigen telefoon zodat ik niet 2 telefoons op zak hoefde te houden… maar omdat ik mijn geluid nu dus aan moest laten snachts heb ik mijn fb en mail meldingen uitgezet… en ik had een rust… Nu denk ik soms om twee uur smiddags “oh wacht ik heb m’n mail nog niet gelezen” en dan blijk ik al 8 reply’s of likes te hebben op fb… vanmiddag heb ik de 24 uurs telefoon aan mijn manager gegeven voor de komende maand… maar de melding laat ik uit staan… heerlijk!! (trouwens twitter en foursquare inmiddels van mijn telefoon afgegooid weg met al die rommel…) =D

    en wat Kees zegt is zo waar… jij bent de baas…. niet je telefoon…

  8. Zo herkenbaar, ik ben 16 en heb het gevoel dat ik niets van al dat gsm-gedoe snap. Alle mensen in mijn omgeving hebben smartphones en zijn er verslaaft aan, maar ik, ik heb nog altijd mijn simpele eerste nokia. Soms twijfel ik wel als ik toch geen smartphone zou kopen of niet, maar ik zie nog altijd niet zo veel voordelen hieraan. Je wordt er alleen aan verslaafd, dus momenteel blijf ik nog bij mijn prehistorisch ding :p

  9. mooi stukje en helaas ook waar, ik heb het niet zo met dat ge-telefoon-in-je-hand de hele tijd, vooral als je samen bent. Kan er dan ook heel slecht tegen als iemand continu op zn telefoon kijkt als we afgesproken hebben….
    En ondanks dat zie ik ook wel weer leuke voordelen in de telefoons van tegenwoordig, maar het lijkt me heerlijk als de telefoons gewoon weer terug gaan naar waarvoor ze bedoeld zijn; bellen en een smsje sturen!

  10. Pingback: Smartphone rehab. | DE PATATGENERATIE

  11. Ik wilde nooit een smartphone omdat mijn oude Nokia alles kon wat ik wilde dat een telefoon deed. Een paar maanden geleden kreeg ik een IPhone van mijn vriend en tsja… Het is zoveel makkelijker de weg vinden met een interactieve kaart op je telefoon, Whatsapp is handiger dan sms’en en meer van dat soort dingen. Ik zou nog wel zonder kunnen, maar of ik dat ook nog wil?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s