Kerstmis

Kerstmis

Het is negen jaar geleden dat ik besloot dat kerst stom was. Dat ik vanaf zes december geen radio meer luisterde, dat ik zonder te kijken voorbij liep aan kerstetalages, dat ik de rode en witte lichtjes in de straten negeerde en ik geen kerstboom meer duldde. Ik besloot het. Kerst was stuk.

Als kind was ik anders. Waar mijn zus haar chocolade adventskalender in een week leeg at, volgde ik secuur de dagen, omdat ik kerst niet wilde bedriegen. Met m’n ouders versierden we de kerstboom met gouden en blauwe ballen. Altijd goud en blauw. Op kerstavond dronken we – met Feliz Navidad op repeat; het lievelingskerstlied van ons gezin – warme chocolademelk en mijn moeder bakte een tulband die wij mochten versieren met jam en vruchtenhagelslag. De volgende ochtend slopen m’n zus en ik voordat de wereld wakker werd naar beneden in onze pyjama’s, om aan de cadeautjes te voelen. We dronken jus d’orange uit wijnglazen en kregen een croissantje bij het ontbijt. Daarna kwamen de cadeaus, met koffie en een stukje tulband. Als kind was ik verliefd op kerst. En dat bleef. Naarmate ik ouder werd, veranderde er weinig, behalve dat de tulband niet met jam maar gekonfijt fruit werd versierd en de chocolademelk een scheutje rum kreeg.

Negen jaar geleden, in mei, toen het net lekkerder weer werd, gingen mijn ouders uit elkaar. Als je ouders scheidden als je 9 bent, krijg je een ‘kom eens even bij papa en mama zitten’ gesprek. Ik kreeg dat niet, want ik was 19. Het werd duidelijk dat de koek gewoon op was. Ik knikte. Soms hou je op met van elkaar houden en dan ga je uit elkaar. Logisch. Omdat ik 19 was, vond ik dat ik – in tegenstelling tot wanneer je 9 bent – niet stampvoetend weg mocht lopen, schreeuwend “Ik haat jullie!” Ik wilde het wel, maar deed het niet. Ik was immers 19.

De rest van het jaar was ik volwassen. Ik snapte het, vond het een goede beslissing, huilde niet; ik hield van mijn ouders ook al hielden zij niet meer van elkaar. Ik hielp waar ik kon. Toen de kerstperiode aanbrak, voelde ik dat iets of iemand het toch moest ontgelden. Ik koos kerst, misschien omdat dat maar een keer per jaar voorbij komt. De eerst kerst na de scheiding was ook de eerste dat ik op mezelf woonde. Op mijn studentenkamer had ik niks vermoedend een kerstboom neergezet en gouden en blauwe ballen gekocht. Ineens voelde ik het: kerst was er niet meer. Omdat thuis zoals ik het kende, er ook niet meer was. Ik gooide de ballen in de prullenbak en zette de kerstboom weg.

De aanloop naar Kerst had ik goed weten te vermijden in mijn eigen leven, maar ik zou toch gewoon de kerstdagen met mijn gezin doorbrengen. Daar kon ik niet omheen. Tijdens de kerst deden mijn ouders moeite om het gezellig te maken, om het samen te vieren. Ik had daar heel veel bewondering voor. Het was lief en knap van ze, maar klote tegelijk. Want kerst was voor mij stuk en ik kon er niks over zeggen. We waren er toch allemaal? Alle tradities voltrokken zich toch gewoon? Dus ik zei niks, maar van binnen stampvoette ik alsof ik 9 was. De de tulband smaakte niet. Ik wilde geen cadeautjes. Feliz Navidad kon ik niet meer horen.

“Koop dit jaar nou gewoon een kerstboom,” zei een vriend tegen me op tien december van dit jaar. “Probeer het.”
Ik ben een verbitterde, jonge vrouw geworden waarvan vrienden weten dat ze geen kerstliedjes op moeten zetten als ik op visite kom of chocolademelk moeten aanbieden.
“Nee,” zeg ik. “Ik wil het niet. Dat weet je toch.”
Ik vind dat ik niks hoef uit te leggen en dat ik niet gezellig hoef te zijn, ik vind dat ik het met kerst mag permitteren om helemaal mezelf te zijn, de kersthatende ik die ik ben tijdens deze tijd van het jaar. Daar heb je vrienden voor. Dat is toch de familie die je zelf kiest? Nou. Dit is het dus.
“Ik vind dat jij je er eens overheen moet zetten,” zegt de vriend resoluut. Ik merk dat hij zichzelf heeft voorgenomen om dit te zeggen. Misschien al jaren. Want ik heb het negen jaar vol gehouden, dit gedrag van iemand van 9 jaar in december. En mijn vrienden hebben het ook al negen jaar vol gehouden.
“Vind jij dat, joh?” vraag ik. “Vind jij dat ik weer Feliz Navidad moet luisteren en blauwe en gouden kerstballen in de boom moet hangen?”
“Ik vind dat het tijd is dat jij je eigen tradities maakt. Die van jou zijn.”
Mijn eigen tradities. Ik kijk voor me uit. Dat kan natuurlijk.
“Goud en blauw is toch uit de mode,” zegt hij.

Hij heeft gelijk.
Ik ben het ook aan hem verplicht. En aan mijn andere vrienden, mijn zus, mijn ouders. Zij kunnen er niks aan doen dat het anders liep dan ook zij hadden verwacht. Het leven loopt soms anders dan je wilt. Kerst loopt soms anders dan je wilt. Dus ik besloot dit jaar dat ik kerst niet meer stom vind. Voor het eerst. Ik heb een boom gekocht, een echte, eentje die je ruikt als je uit bed komt. Ik heb de meest rare kerstballen die je kunt vinden, erin gehangen. Apen, uilen, cupcakes, rozen, vogels, omdat het past bij mij. Ik maakte van het optuigen een kerstborrel met een vriendin. Rode wijn en kerstliedjes van Nick en Simon. Kerst is niet meer alleen een herinnering van vroeger, kerst is nu van mij. Kerst met vrienden, kerst met mezelf en kerst met het gezin. Het gezin dat misschien gebroken is, maar nog steeds een gezin is. We vieren het dit jaar met een tulband die zal smaken en met jus d’orange uit wijnglazen. Misschien met een beetje wodka erbij voor de moed.

Dit jaar koester ik oude tradities die zoet zijn en een beetje pijn doen, aangevuld met eigen gekkigheid. Ik zal altijd dankbaar zijn voor de kerst van mijn kinderjaren en neem mijn ouders’ tradities overal mee naartoe, met wie en waar ik kerst ook vier. Maar nu komt er een beetje van mijn eigen kerst bij. Want zelfs meisjes van 9 jaar worden een keertje achtentwintig.

Vrolijk kerstfeest, lieve lezers.

8 gedachtes over “Kerstmis

  1. Super leuk stukje weer ..
    En weer precies beschreven zoals je bent.. Je maakt kerst zelf..
    En Yeahhhhhh ik kan eindelijk een reactie plaatsen..

    Jij ook fijne dagen lieverd, en ik zal een slok op je drinken .
    (Superleuk die kerstballen ;-))

  2. Verstandige vriend heb je!en tradities heten niet voor niets traditie! En we doen het allemaal op onze eigen manier,met een klein beetje uit je jeugd.de volgende generaties doen het net ook op hun manier met een vleugje thuis.

  3. Een heel mooi eigen kerstfeest gewenst, met de lekijkste ballen ooit, ze zijn je van harte gegund !!! xxx

  4. Er vanuit gaande dat dit verhaal in ieder geval gedeeltelijk op waarheid berust, kan ik zeggen dat ik keitrots op je ben. Ik weet het, je koopt er niets voor, maar ik ben het toch. Een eigen kerst, met eigen herinneringen versiert met de herinneringen uit het verleden. Maak er wat van!!! xxx Ludy

  5. Mooi… ben dit jaar voor het eerst zonder familie en vind kerst daardoor stom. Maar je vriend heeft gelijk… kerst moet je zelf maken!

  6. Een heel mooi en gevoelig verhaal. Dank je wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s