De Verandering

De vriendin van

Er is iets gaande. Iets waar we nooit over spreken. De Verandering. De verandering die je ondergaat wanneer je een relatie krijgt. Want je verandert. Al zeg je van niet. Al beloof je, met een wijntje in je hand op vrijdagnacht, van niet. Een vriendin en ik beloofden het aan elkaar. Een pact. Ook al zouden we verkering krijgen, we zouden niet alleen maar thuis op de bank hangen, we zouden onze vriendjes niet aan elkaar opdringen en we zouden geen zeurderige wijven worden.

Ik denk dat iedereen zo’n pact heeft met z’n vrienden voordat ze een relatie krijgen. Maar, wanneer De Verandering toch doorzet, spreek je daar niet over. Het is onbehoorlijk. Je zegt niet: “He ho eens even, gast. Dit hadden we niet afgesproken. Hoezo zit jouw vriendin ineens over al bij?” Of: “Zeg, waarom ben jij een saaie doos geworden? Ik heb geen wingwoman meer en kan wel janken.”

Mijn vriendin is inmiddels aan de man en de vrijdagavonden zijn niet meer hetzelfde. Ze lijken er nog wel op, maar hetzelfde zijn ze niet. We drinken nog steeds wijntjes, al is het niet meer tot drie uur ’s nachts. We praten nog steeds over mannen, al zijn het mijn verhalen. Een paar weken geleden nam ze thee in plaats van wijn. Ze lachte om mijn dateverhalen en soms keek ze droevig. Het is onbehoorlijk om te zeggen dat iemand een saaie doos is geworden, maar het is ook onbehoorlijk om te zeggen dat je het vrijgezellenbestaan een beetje verdrietig vindt. Als het half elf is, pakt ze haar jas, ik heb niks meer te vertellen en zij wil naar huis.
“Kom je anders gezellig een keer een filmpje kijken bij ons thuis? Met z’n drietjes. Dat hebben we nooit gedaan.”
Het is De Verandering. Ik kijk haar met grote ogen aan en wil zeggen dat we beloofd hadden dit nooit te doen.
“Volgende week vrijdag goed,” vraagt ze.
Ik wil nee zeggen, maar dat zeg je niet, dus ik zeg ja.

De volgende vrijdag fiets ik hard naar hun huis. Niet omdat ik er snel wil zijn, maar omdat ik snel denk en mijn trappers denken mee. Ik snap dat je wilt dat vrienden je partner leuk vinden. Heus. En soms werkt het goed. Maar toch: ik heb een vriendschap met mijn vriendin. Niet met haar vriendje. Als ik eenmaal binnen zit, gaat het wel. Een film staat op, wijn voor mijn neus.

“Schatje?” zegt de vriendin tegen haar vriendje.
“Hmm?” zegt het vriendje.
“Zou jij voor mij wat verse basilicum willen halen? Ik ben het vergeten.”
Hij kijkt op.
“We hebben het echt nodig.”
“We hebben toch ook basilicum uit een potje?”
“Anders vind je het niet lekker hoor.”
“Echt?”
“Alsjeblieft?”
“Oké.”

Dit was vreemd voor mij. Allereerst denk ik: waarom is basilicum uit een potje niet goed? Ik snap dat blaadjes lekkerder zijn, maar moet die knul daarvoor helemaal naar de supermarkt? En meteen daarna denk ik: dit had zij vroeger nooit gedaan. Zij had niet gezeurd om een vers plantje als er een potje in de kast staat. En als ze dat dan zo nodig moest, had ze het normaal gevraagd. Vroeger had ze haar vraag niet ingeleid met een liefkozing, om het halen van basilicum erna tot een gunst te verheffen. Zichzelf vervolgens verexcuserend, daarna de noodzaak van het ingrediënt benadrukkend, om tot slot het vriendjes eigen belang in de basilicum zaak tentoon te spreiden.

Hoewel het geen verschrikkelijke avond was geweest, had ik het gevoel dat ik een kant van haar had gezien die niet voor mij bestemd was. Die voor het eten tegen haar vriend zei: ‘je moet je handen nog wassen’ en toen hij erna nog even de stad in ging, riep: ‘niet te laat thuis he.’ Bij het afscheid zei ik niks over haar andere kant, ik zei dat het gezellig was en ineens… zat ik er de volgende week weer. We zouden eerst samen wat drinken en daarna pizza bestellen met het vriendje. Het vriendje belde. Zo ging het gesprek.
Vriendin: “He kom jij nog langs de Albert Heijn?”
De vriend weet dat zij weet dat hij langs een Appie komt: “Ja.”
Vriendin: “Kun jij wat meenemen liefje? Paar boodschapjes maar. Melk en broccoli.”
Tien minuten later belt vriendin weer: “He en we hebben ook helemaal geen aardappels meer in huis! Kun je dat ook meenemen en koffiefilterzakjes, kaas, zo’n basilicumplantje en o ja, het wc papier is ook op.”
Bah.
“Zo lief van je schatje,” zegt ze dan ook nog.

De week erop ‘kon ik niet’. Hoe kwam het dat ze zo’n kant had? We waren altijd open, onafhankelijk, oprecht geweest; niet creatief met mindcontrol. Het maakte me bang, want zij en ik, we hadden altijd op elkaar geleken. Zou ik dit ook doen als ik een lange relatie heb? Was ik ook al zo geweest met korte relaties? Ik dacht na. Jezus. Ja. Ik ben ook een manipulatief monster. Alleen op een andere manier. Zij speelt eredivisie mind control en ik vijfde klasse. Het schrikbarendste voorbeeld is een avond dat ik moe was, een beetje verdrietig en wilde dat mijn vriendje voor me zorgde. Hij kwam binnen, zag er prima uit, maar toch zei ik: “Ben je moe, wil je wat drinken, zal ik koffie zetten, heb je al gegeten, zal ik je handen even masseren dat vind je toch zo lekker?” Ik deed het met van alles. Wilde ik lieve smsjes ontvangen, ging ik lieve smsjes sturen. Wilde ik horen dat hij het fijn bij me vond, zei ik dat ik het fijn bij hem vond. Pure manipulatie, maar zo ingewikkeld, dat geen mens het zou begrijpen. En ik schoot er niks mee op. De avond dat ik wilde dat het vriendje voor me zorgde, heb ik de hele avond met olie in mijn handen gestaan. Om mee te koken en om mee te masseren.

Het is onbehoorlijk om te zeggen dat iemand het slachtoffer is van De Verandering, maar uiteindelijk heb ik het toch gezegd. Ik zei dat ik haar altijd lief zou vinden, maar dat ze een zeurderig monster was bij haar vriend met een voorliefde voor mind control. Ik vertelde dat ik het ook had gedaan en dat we er allebei onmiddellijk mee moesten stoppen. Dit waren die de vrouwen die we wilden zijn. Ze liep rood aan. “Wat erg,” zei ze. “Wat erg.” We dronken een fles wijn leeg, het was weer als vanouds en ze zei: “Maar hoe zorg ik er dan voor dat hij doet wat ik wil?” Ik lachte droevig. Het was niet helemaal als vanouds. Ik dronk – zoals een vrijgezel betaamt – wat meer om vanouds weg te spoelen.

Gedesillusioneerd zat ik de volgende vrijdag alleen met een wijntje op de bank. Veranderen we allemaal? Kunnen we er niks aan doen? Kan ik er iets aan doen? Ja. Ik doe er iets aan en besluit:
1 Dat ik De Verandering altijd bespreekbaar zal maken, ook al is het pijnlijk. Niemand wil een zeurderige, manipulatieve vrouw zijn. Ook niet per ongeluk.
2 Dat ik bij de volgende man gewoon vraag wat ik wil. Gewoon vragen zou kunnen werken.
3 Dat ik altijd een plantje basilicum in huis zal hebben.

6 gedachtes over “De Verandering

  1. Jeetje, goed stuk. Het zet me aan het denken, ook over mijzelf. Vooral dat zeurderige gedeelte. Ben ik ook zo geworden? Ik ben bijna negen jaar in een relatie, en denk dat ik er ook niet onderuit ben gekomen, die Verandering. Alleen kwam dat bij mij al toen ik 16 was… Inclusief vriendinnen die het pijnlijk duidelijk aan me hebben gemaakt. Maar weet je, ik denk dat het onontkoombaar is gedeeltelijk. Maar de manier waarop je verandert is wel aan jezelf. Zo’n zeurderige manipulatieve vrouw worden is geen gegeven, dat is iets wat je zelf in de hand hebt.

    Echt een goed stuk dit, even laten bezinken 🙂

  2. Erg leuk stukje! Ik herken er wel wat dingetjes in haha

  3. Ik herken hier een heleboel in.. Mooi geschreven weer, en food for thought 🙂

  4. Chapeau voor dit stuk, ik herken het ook bij vriendinnen. En ja, dan ben ik blij dat ik nog single ben, want ik ben bang dat ik dan ook zulke trekjes zou gaan vertonen. Dat wil ik niet, al denk ik dat iedereen daar toch in meer of mindere mate mee te maken krijgt..

  5. Interessant stuk! Ik herken mijn vriendinnen hier nog totaal niet in, maar misschien zijn onze relaties dan ook niet ver genoeg gevorderd, of zo. We zullen zien. Ik hoop dat het meevalt, en zo niet, dat het dan bespreekbaar is 😉

  6. Hmm ik denk dat het ook een beetje met de leeftijd en wellicht de frequentie van de bezoekjes te maken heeft. Ik ben natuurlijk iets jonger maar ik heb ook vriendinnen die al eeuwen (6 jaar of langer) een relatie hebben. En toch drinken we nog tot 4 uur ’s nachts en zijn ze goeie wingwomen (zelfs als ik ’t niet wil haha). Ik zie ze dan ook niet élke week (maar dat komt ook omdat ik het druk heb), want ik snap ook dat zij af en toe zin hebben in een bankhang avond met hun lover.
    Dus misschien niet meer wekelijks afspreken, en inderdaad zeggen waar het op slaat. Al ben ik bang dat de meeste vrouwen in hun 30er jaren veranderen naar overwegend saaie huismussen :p

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s