Kwetsbaarheid

Kwetsbaarheid

Vanaf het eerste moment dat ik hem zag, was ik verliefd op Johan. Oké, hij was flink wat jaren ouder dan ik, woonde in Denemarken, was een koeienboer en viel – zo bleek later – op vrouwen die Ingrid heetten, maar ik viel als een blok voor hem. Boer Johan was open, oprecht, aandoenlijk, grappig en kwetsbaar. Hij was mij.

Kwetsbaarheid: door Boer zoekt Vrouw merkte ik dat ik niet de enige was die het lastig vind. Boerin Aletta vond kwetsbaar zijn het moeilijkste dat er is, maar ook het stoerste. Johan kon niet anders dan kwetsbaar zijn en daar kreeg je gratis en voor niks tranen bij. Dat deed me denken. Want, hoe kun je kwetsbaar zijn, waarom wil je het en interessanter nog: waarom wil je het verbergen?

Ik ben er ook al mijn hele leven mee bezig. Op de basisschool verborg ik het kwetsbaar zijn. In groep acht had ik verkering met Mervin, maar denk maar niet dat ik hem een zoentje gaf ofzo, want ja, dan wist ‘ie echt dat ik hem leuk vond. Mervin vond het best, hij was allang blij dat ik hem lief vond. Op de middelbare school was ik nog lastiger, liet ik zelfs de Mervins van de wereld niet toe. In mijn twintiger jaren maakte het gebrek aan kwetsbaarheid mij verdrietig. Ik was de pre-Boer-Zoekt-Vrouw boer Johan geworden. De eerste aflevering zei hij wat ik dacht: “Ik kan het me eigen niet voorstellen dat er één is in de wereld die tegen mij zegt, ik hou van jou.”

Boer Johan had twintig jaar geen vrouw gehad, hij had zijn kop in het zand gestoken, tot hij besloot Yvon Jaspers te mailen. Hij deed niks aan ‘z’n eigen’, maar liet gewoon Ingrids uit Nederland aanrukken. Dat is één manier om ermee om te gaan; ik koos voor iets anders toen ik vond dat het anders moest en ging in therapie. Ik ging in therapie voor allerlei andere dingen waar jonge mensen voor in therapie gaan; beroepskeuzestress, moeizame relatie met een ouder, maar ook om kwetsbaar te worden. Ik wilde ooit met iemand samen zijn en dan moest ik dat kunnen toelaten. Het hielp. Na de therapie had ik mijn pittige randje nog steeds (want ik was vooral bang om die kwijt te raken), maar kon ook ‘meer van mezelf laten zien’, zoals dat zo mooi wordt gezegd door therapeutentypes.

Kwetsbaarheid betekent voor mij dus jezelf durven zijn, eerlijk zijn, je ziel bloot leggen, kansen geven aan dingen die eng zijn. Ik kan het nu een beetje, maar het is het moeilijkste wat ik ooit heb geleerd. In de liefde is het moeilijk om tegen iemand te zeggen dat je ‘m echt heel lief vindt, terwijl je niet weet wat hij voelt, terwijl je bang bent om afgewezen te worden. Het is nog moeilijker om dat tegen iemand te zeggen, terwijl je voelt dat hij het niet meer zo voelt. En waarom doe je het dan nog? Ik deed het wel. Keer op keer. De laatste keer dat ik een mannelijke Ingrid had, kon ik al van verre aan zien komen dat het niet ging werken. Misschien al vanaf de eerste date. En toch bleef ik het proberen. Ik stelde me open, was mezelf, zei wat ik voelde (dat waren allemaal lieve dingen) en hij voelde het even ook. Even was het leuk. En toen zei hij ineens een stuk minder vaak lieve dingen. Ik hield vol. Hij belde een stuk minder. Ik hield vol. Hij wist niet of hij mij niet leuk genoeg vond of gewoon bindingsangst had. Ik hield vol. Zonder na te denken of ik het wilde, ik wilde simpelweg dat hij mij wilde. Het was kwetsbaar zijn om het kwetsbaar zijn. Uiteindelijk hadden we een gesprek, waarin ik zei dat ik erin geloofde, dat ik verliefd aan het worden was. Hij keek naar me zoals Johan naar ‘grote’ Ingrid had gekeken en ik wist, ik ga naar huis en niet eens met Yvon.

En dat terwijl het bij Johan wel had gewerkt. Johan zei op de dag van het keuzemoment tegen ‘kleine’ Ingrid: “Ik zie jou gewoon zo graag” en begon te huilen. Kleine Ingrid nam zijn gezicht in haar handen, drukte een ferme kus op z’n lippen en liet haar koffiezetapparaat naar Denemarken verschepen.

Laatst sprak ik de jongen weer die naar me keek alsof ik grote Ingrid was. Hij zei: “Je had de eer aan jezelf kunnen houden. Moeten houden. Je wist allang dat het niks zou worden met mij, volgende keer moet je dat doen. Je bent veel te leuk om te blijven hangen bij iemand die jou niet leuk genoeg vindt.” Ik keek hem en dacht, wel verdomme, ben jij nou ook therapie? Maar gelijk had ‘ie wel. Het was trekken aan een dood paard. Ik had moeten stoppen. Ik had niet meer kwetsbaar moeten zijn. Ik had m’n ego niet moeten laten vermorzelen als een in elkaar gedeukt blikje cola om kwetsbaar te blijven. Sterker nog. Het was geen kwetsbaarheid geweest; het was angst, genoegen nemen met iets wat niet genoeg is, uit angst om de spreekwoordelijke boot te missen.

Met deze nieuwe kennis, met de liefde van Johan en Ingrid op mijn netvlies en het verlangen naar iemand ‘die gewoon voor mij eten bestelt in het restaurant, dus dan weet ze wat ik lust’, is het spel der liefde opnieuw geopend. Maar wat doe ik nu, kwetsbaarheidstechnisch gezien bij een volgende? Laat ik het voort slepen of ga ik de eer aan mezelf (leren) houden? Wil ik dat? Kan ik dat überhaupt? Wie het weet mag het zeggen. Trouwens, hoeft niet perse nu, want Johan heeft twintig jaar gewacht op zijn Ingrid en die zijn nu zo leuk, lief en schattig samen, daar wil ik ook best wel even op wachten (maar niet te lang, ik bedoel; ik wil niet alleen met mijn geiten op een boerderij in Bonaire overblijven).

10 gedachtes over “Kwetsbaarheid

  1. Succes met je zoektocht naar Ingmar (zo noem ik de mannelijke Ingrid maar even)!

  2. Bonaire. Wel een lekker goedkoop vakantieadres voor mij 🙂 En die geiten wil ik dan ook nog wel voor je melken.

    Kwetsbaarheid is moeilijk. Ook ik heb dat ervaren. Je moet het geluk hebben dat je iemand tegen komt die het je duidelijk kan maken dat die muur om jezelf heen, uiteindelijk niet gaat helpen. En als dat gebeurt, dan kun je mensen toe laten en echt genieten van de liefde. Maar ook de pijn ervaren. Maar dan moet je dan maar voor lief nemen. I know I do 🙂

    Mooi stuk weer! Keep up the good work!

  3. Wat een ontzettend mooi en eerlijk stuk. Heb vorige week en gisteren lekker zitten snotteren bij BZV, en vooral bij Johan. Wát een lieve man en inderdaad zó kwetsbaar. Liefde is en blijft het mooiste maar tegelijkertijd het lastigste wat er bestaat.

  4. Heel mooi schrijf jij. En er gaan elke dag weer nieuwe boten!

  5. Oh dit stukje komt op een perfect moment. Ikben op exact dit moment heel kwetsbaar aan een dood paard aan het trekken. Deze spiegel is verschrikkelijk om in te zien, maar heel erg nodig. Bedankt voor het delen!

  6. Mocht je Yvon nog tegenkomen, stuur d’r ff naar mij door. “Ingrid” mag een deurtie verder.

  7. Wat is het weer fijn om te lezen en zooooo herkenbaar. Bedankt 🙂

  8. Ohh, Johan was ook mijn favo boer! Groot hart en goudeerlijk 🙂 Fijn stuk weer.

  9. Wat inspirerend om te lezen op dit moment in mijn leven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s