Stelletjes

Stelletjes

Ik vind het niet erg dat stelletjes bestaan. Helemaal niet zelfs. Sommige vrijgezelle mensen hebben wel hekel aan stelletjes en dat vind ik gek. Je moet iedereen in z’n waarde laten, ook stelletjes. Soms zijn stelletjes vervelend. Dat wel. Niet heel vaak natuurlijk en ik hoef er niet een heel opstel over te schrijven, maar ik kan wel wat voorbeelden van geven.

Ik vind het bijvoorbeeld onprettig dat wanneer ik in de bioscoop zit, een stelletje onwijs zit te tongen voor me. Dat hoeft niet van mij. Ik gooi soms popcorn naar dit soort stelletjes en grom een beetje. Mijn bioscooppartner geneert zich dan vaak. Maar ja, ik bedoel. The Wolf of Wallstreet is geen romantische film. Het zoengesmak geeft mijn bioscoopervaring niet echt een extra dimensie of zo.

Wanneer ik bij de McDonalds in de rij sta, irriteren stelletjes mij ook best wel. Er staan dan regelmatig een jongen en een meisje voor me in de rij die een discussie hebben met betrekking tot gedeelde menu’s. Dat konden ze natuurlijk niet eerder doen, toen ze nog niet aan de beurt waren, nee, dat moet als ze voor de kassa staan.
Terwijl ik achter hen sta.
Terwijl ik honger heb.
Terwijl ik alles hoor.
Dat gaat dan zo. Het meisje zegt tegen haar vriendje: “Als je nou het menu neemt en een extra burger, neem jij de burgers en dan eet ik jouw frietjes op. Ik wil er dan alleen een donut bij. Mag ik dan van jouw cola?”
“Maar,” zegt het vriendje, “ik wil geen cola. Ik wil Fanta.”
“Ja maar als je nu cola neemt, dan kan ik meedrinken met jou.”
“Ja maar ik wil Fanta.”
En ik wil een McChicken.

Ik heb ook weleens last van stelletjes in mijn privé kring, tijdens het drinken van een wijntje met twee helften van het stel. We hebben het over gezellige dingen: vakanties, planten, creme brulee, je kent het wel. En ineens is er dan iets gebeurd tussen beiden. Ineens heeft de ene helft van het stel iets gezegd wat de andere helft totaal niet aanstaat. Geen idee wat. Beiden proberen de opkomende ruzie te onderdrukken omdat ik erbij ben. Het is pijnlijk, want geen van tweeën kan nog leuk kletsen. Het is een woede-onderdruk-wedstrijd, waarbij eigenlijk nooit winnaars zijn. Alleen een verliezer. Ik.
Uiteindelijk wordt de spanning doorbroken, dat gebeurt altijd. Degene die als eerst iets onaardigs zegt waar ik bij ben, krijgt gelazer.
“Ik vind dit niet tof van je,” het hoge woord is eruit. Aha. Daar heb je het gelazer.
“Moet je dit nu doen waar zij bij is?” de ander knikt naar mij. “Ze is hier op visite. Ik schaam me kapot. Ik schaam me echt kapot. Dit doe je nu altijd wanneer anderen er zijn.”
Vervolgens ontstaat er een discussie waar ik helemaal niet op zit te wachten, maar ik durf ook niet echt weg te lopen. Eerst moet ik partij trekken, dan weer niet want dat kunnen ze toch niet van mij vragen, dan zeggen ze sorry en dan word er gevloekt. Half snikkend brengt eentje uit: ik had gewoon een leuke avond gewild! En ik wil mijn glas wijn over jullie hoofden leeg gooien. Wel over allebei even veel want ik wil geen partij trekken.

Het stomste stelletje is misschien wel het stelletje dat in de stad loopt en elkaars hand niet wil los laten. Vaak bevinden ze zich aan de verkeerde kant van de weg. Ik als alleenlopende loop wel goed, dus we lopen naar elkaar toe. De stoep is smal. Als we op het punt zijn gekomen waar we voor elkaar staan, laten ze elkaars handen niet los (terwijl zij aan de verkeerde kant lopen!) en ben ik aangewezen op het fietspad. Ik zou omver kunnen worden gereden door een scooter, vanwege zo’n stelletje. Misschien zou ik in het ziekenhuis terecht komen. Een been breken. Dat zou kunnen. Het stelletje zou mijn been kunnen breken!

Dit ‘soms stelletjes stom vinden’ heeft overigens helemaal niks te maken met etalages vol chocoladenharten of met het feit dat ik op 14 februari tegen beter weten in verwachtingsvol mijn brievenbus in tuur (en dat er nooit wat in ligt). Echt niet. Dat ik terwijl ik gisteren boodschappen deed, werd geconfronteerd met Valentijnsdag cherry tomaatjes was ook zeker niet de druppel die de emmer deed overlopen. Nee, ik vond het helemaal niet erg dat ik als alleenlopende niet eens meer een tomaatje kon kopen. Ik ging onmiddellijk door naar de eenpersoonsbloemkool in zak en daar heb ik vrede mee. Beter eenpersoonsbloemkool in zak dan stom zijn. Ik tong niet in de bioscoop, neem een eigen menu bij de McDonald en ik loop los. Zo. Dat wilde ik even zeggen. Fijne Valentijnsdag allemaal.

PS: Mocht iemand mij niet geloven en denken dat dit toch door Valentijnsdag komt, dan kun je mij altijd een Valentijnshart onder de riem sturen om te kijken of het helpt. Mail naar: Achtentwintiger@gmail.com

8 gedachtes over “Stelletjes

  1. Haha, ik ben nog een van de weinige singles in onze vriendengroep en ben zo blij dat daar geen kleffe stelletjes bij zitten! Vooral het ongevraagde zoengesmak en het gezelligheidsniveau hoog proberen te houden omdat anderen erbij zitten irriteren me mateloos.

  2. Ik ben zo’n type die haar hand blijf vasthouden…Iam guilty!
    Tongen in de bioscoop heb ik al jaren niet meer gedaan.

  3. Haha, leuk, die foute stelletjes. Ken je deze: “Wij vinden dat niet leuk, wij doen dat niet, wij kunnen niet komen, wij wij wij wij”

  4. Als jij mij je adres mailt (dionne at perrongeluk.com) krijg jij van mij een Valentijnskaart

  5. Ik ben vrijgezel, maar ook soms n tongzoener in de bioscoop..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s