Liegen

Liegen

Voordat je aan dit verhaal begint, moet je even het verhaal van vorige week lezen.

Met nul gulden in mijn zak stond ik voor het tijdschriftenrek in de Edah. Om me heen deden vrouwen zakken chips in karretjes waar nog flippo’s in zaten, maar ik had alleen oog voor de Hitkrant. Tussen de Margriet en de Yes sierde Peter Andre de cover. Mijn Peter, zoals ik hem kende uit de clip van Mysterious girl: met ontbloot gebruind bovenlijf en zijn zwarte haar in dunne strengen gestyled. Het blad beloofde een ‘mega poster’ van mijn grote liefde en die had ik nog niet. Ik had alleen kleine plaatjes in het Peter Andre schriftje dat onder mijn kussen lag. De poster moest ik dus hebben, maar mijn zakgeld was op. Nog een keer keek ik om me heen. Niemand. Ik stapte naar het rek, deed de Hitkrant open; precies in het midden. Koelbloedig haalde ik de poster eruit en verstopte in ‘m onder mijn jas. Ik was klaar om de Edah uit te lopen, samen met Peter Andre.
“Jij hebt iets onder je jas,” zei een meneer in een rood-wit schort. De Edah kleuren.
Zonder aarzelen keek ik de man streng aan. “Nee hoor,” loog ik.
“Jawel. Ik heb het gezien,” hij wees naar een camera die gericht was op de tijdschriften.
“Ik heb niks,” zei ik zonder te knipperen. Glashard liegen. Ik wist niet dat ik het kon.
“Luister, ik ga zo terug naar de kantine en dan kijk ik of je het terug legt. Als je het teruglegt, is er niks aan de hand. Als je het niet terug legt, bel ik de politie.”
De man liep terug en trok de deur naar de kantine dicht.
Ik hield Peter Andre onder mijn jas vast en rende naar buiten.

Gewetenloos loog ik voor Peter Andre. Dat is wat je doet voor de liefde. Je liegt, ook al is het niet makkelijk. Je liegt in de liefde niet alleen op heroïsche momenten zoals hierboven beschreven, nee, als je echt van iemand houdt, lieg je ook als er minder op het spel staat. Vind ik. En dat is niet iedereen met me eens natuurlijk. In het leven en de liefde zijn twee soorten mensen: mensen die liegen verachtelijk vinden en mensen die hun handen niet omdraaien voor een leugentje. Ik ben een type 2. Sterker nog: wat mij betreft is liegen een belangrijk element in elke gezonde relatie.

In een gezonde relatie zijn twee soorten leugens nodig. De eerste soort is liegen vóór je partner. Dit zijn leugens die je verspreid ten bate van hem of haar. Ik loog bijvoorbeeld voor Peter Andre in de supermarkt. Als je de baas van je vriendin opbelt om te zeggen dat griep heeft, terwijl ze eigenlijk alleen PMS heeft en chocolade wil eten, lieg je voor haar. De telefoon van je vriend opnemen en tegen zijn moeder zeggen dat hij niet lekker is en morgen terugbelt (zodat hij nu ongestoord voetbal kan kijken) is ook een voorbeeld. Beiden gevallen verdienen misschien niet de schoonheidsprijs, maar ik vind het prijzenswaardig dat je dat voor elkaar over hebt.

De tweede soort leugens zijn leugens tegen je partner. Dit zijn leugens die je tegen hem of haar vertelt, zodat hij of zij zich niet beroerd voelt. Het is complexere materie omdat je zware en minder zware leugens hebt. Zware leugens (zoals liegen over het feit dat je jarenlang een affaire hebt met de buurman), daar heb ik het zelf ook niet zo op. Maar als je echt van iemand houdt, doe je wel aan lichte leugens. Je zegt bijvoorbeeld tegen je vriendin dat je haar tijdens het weekendje weg met je vrienden écht wel hebt gemist, terwijl je zo dronken bent geweest dat je niet eens meer wist dat je een vriendin had. Of wanneer je vriend zijn iele lijf in de spiegel bekijkt, zijn soort van biceps probeert aan te spannen en dan teleurgesteld vraagt of hij echt heel mager is… lieg jij: “natuurlijk niet, mager, hoe kom je erbij, je bent juist afgetraind. Je bent precies goed.”

Zo denk ik erover. Maar zoals ik al zei, er zijn twee typen mensen. En het ene type kan niet goed met het andere type. Twee jaar geleden ontwikkelde ik deze theorie. Voor mijn vriendje (en mezelf uiteraard) had ik een zwart lingerie setje gekocht met allerlei spannende frutsels eraan. Ik vond dat ik heel sexy was en probeerde ook zo naar hem te kijken. Het vriendje keek glazig terug en zei niks.
“En?” vroeg ik toen ik het koud begon te krijgen.
“Tja. Ik vind het allemaal een beetje,” hij schudde zijn hoofd terwijl hij zijn neus optrok. “Je lijkt wel zo’n gothic vrouw. Die vrouw van Within Temptation. Nee, dat werkt niet voor mij.”
Beteuterd deed ik mijn badjas aan. Ik wou dat het vriendje had gelogen en zei dat ook. Hij trok verbaasd zijn wenkbrauwen omhoog en zei dat hij nooit tegen me zou liegen. Nooit. Als je elkaar de waarheid niet kan vertellen, wat voor relatie heb je dan, vroeg hij. Een goede, dacht ik toen voor het eerst in mijn leven, maar dat zei ik niet. Wel zei ik dat hij thuis moest slapen.

Echte liefde bestaat dus bij de gratie om te willen liegen en deze jongen had die bereidheid niet. Omdat hij de wereld zag in zwart-wit: dingen zijn goed of fout, je vertelt de waarheid of je liegt en dan is het makkelijk kiezen. Maar zo zit de wereld niet elkaar. De wereld zit vol met grijze gebieden en je moet niet alleen morele overwegingen maken, maar ook menselijke. Kiezen is dan lastig en liegen soms onvermijdelijk. Je begrijpt, ik was genoodzaakt om de relatie te beëindigen (maar niet alleen om het liegen, het bleek een geiten-wollen-sokken-jongen die vegetarisch at: ik kan toch niet met een man zijn die liever stukken aubergine op de barbecue legt dan stukken koe? Bovendien had ‘ie nog nooit Mysterious Girl gehoord. En toen ik het liedje wel liet horen en meerapte: “Baby girl, I said tonight is your lucky night…”, zei hij dat hij ook dat niet sexy vond. Wat? Ok. Doei.).

Afgelopen weekend zag ik de geiten-wollen-sokken-jongen, na twee jaar. Hij liep in de stad met een meisje aan zijn hand. Hartstikke leuk, vond ik in eerste instantie. Maar toen ik dichterbij kwam, ging het knagen. Het meisje was prachtig. Een lichtbruine huid, amandelvormige ogen, een bos donker haar omlijste haar hoofd en daaronder een klein, tenger lijfje.
Even hoopte ik dat we dat ding zouden doen dat exen soms doen waarbij je elkaar wel ziet, maar uit een soort van vermenging van respect en ongemak elkaar negeert. Maar nee. Hij liep resoluut op me af en het meisje slingerde er achteraan.
“Hoi,” zei hij.
“Hoi,” glimlachte ik.
“Dit is Sheila,” hij wees naar het mooie meisje. “We zijn verloofd.”
“Hoi Sheila,” ik werd een beetje kortademig en stak mijn hand uit. “Gefeliciteerd. Super.”
“Hallo, aangenaam,” ze schudde mijn hand en toonde me haar lach. Ik voelde de warmte van haar af komen. Dit was een mooie, maar ook een lieve meid. Hoe kwam hij daaraan? Had ik de geiten-wollen-sokken-jongen toch niet moeten laten gaan?
“Heb jij ook eh…” gemaakt keek hij langs me heen. “Iemand?”
Zijn ogen fonkelden. Hij had er plezier in dat ik niemand had.
Ik voelde ongemak. Ik voelde schaamte en toen voelde ik: liefde. Ik dacht aan wat je over moet hebben voor liefde. In een goede relatie lieg je voor de ander. Ik lieg voor de liefde!
“Ja,” zei ik en hield mijn hoofd schuin van verliefdheid. “Dat heb ik zeker, maar je kent hem vast niet. Peter heet ‘ie, het is een muzikant.”

Zo. Dat is pas liefde. Zelfliefde 2.0.

6 gedachtes over “Liegen

  1. ha ha, hard aan jezelf gewerkt, je bent duidelijk gegroeid!

  2. Oh Peter Andre, wat denkt die man wel niet om van je te verlangen dat je die terug gaat brengen?! Ik hoop trouwens wel dat je die poster hebt bewaard? Liegen voor de liefde, klinkt als een hit 😉

  3. Haha! Er is vast wel een Peter te vinden die een liedje voor je wil spelen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s