Binnen de lijntjes kleuren

Binnen de lijntjes kleuren

Met het plan in mijn hoofd loop ik de boekenwinkel in. Er staan vijf mensen in de rij bij de kassa met een boek onder hun arm en ik tel zeven mensen die achterflappen lezen. Even kijk ik naar de vloer. Ik zou hier ook voor een boek moeten komen. Terwijl ik denk aan waar ik echt voor kom en of ik het echt moet kopen, gaat mijn wijsvinger langs verschillende titels. Ik zou Goeroe van Elfie Tromp moeten oppakken of Alles wat er was van Hanna Bervoets. Boeken van getalenteerde, jonge Nederlandse schrijfsters die me kunnen inspireren en waar ik van kan leren, die zou ik moeten kopen.

In de drukte zie ik zo niet meteen wat ik wil hebben. Wel zie ik een mevrouw met een rood t-shirt aan, de kleuren van de boekenwinkel. Met zweetdruppeltjes op haar bovenlip stopt ze geconcentreerd kaarten in rekken. Ze is een beetje te dik, heeft vanochtend haar haren met een krultang bewerkt en draagt blauwe ogenschaduw, maar geen mascara. Ze lijkt me lief. Aan haar durf ik het te vragen.
“Mevrouw,” fluister ik. “Heeft u het kleurboek voor volwassenen?”
De mevrouw grinnikt. Of misschien verbeeld ik me dat.
“Dat hebben we zeker, loop maar mee.”

Vroeger kleurde ik kleurboeken vol. Tekeningen van dieren waren mijn favoriet. Toen ik vier was kraste ik nog zonder rekening te houden met de lijnen: met een roze stift ging ik dwars door de oren van het konijn, naar het gras en weer naar boven waar een rondje het zonnetje was. Dat mag als je vier bent. Maar wanneer je vijf of zes bent, moet je binnen de lijntjes gaan tekenen. Dat is heel belangrijk. Iets later mogen je konijntjes ook niet meer roze zijn, een van de grote mensen vraagt dan of konijnen in het echt ook roze zijn. Je schudt je hoofd. “Nee he, nee,” zegt het grote mens dan en dit is de start van grijze konijnen in je kleurboek. En dan, dan gaat het binnen de lijntjes tekenen niet alleen meer over tekenen. Met mes en vork eten. Alsjeblieft en dankjewel zeggen. Het jurkje aandoen dat mama heeft klaargelegd. Iedereen verwacht dat je levensbreed binnen de lijntjes tekent.

De puberteit is de enige tijd dat je er tegen mag rebelleren. Je mag panty’s met gaten dragen, veel teveel eyeliner op doen en met je eigen kleedgeld jurken kopen waar men een hartverzakking van krijgt. Na de middelbare school moet je weer in het gareel. Voor mij is de rest van het leven een soort verlenging van de puberteit gebleken: ik kan niet meer binnen de lijntjes. Ik wil niet wat iedereen verwacht. Een koophuis met een tuin, een golden retriever die de wacht houdt of op z’n minst een kat en trouwen in de jurk die mijn moeder uitzoekt. Het is niet voor mij weggelegd.

“Hier liggen ze. Het kleurenboek voor volwassenen deel I en deel II,” zegt de mevrouw met blauwe oogschaduw. “Het schijnt goed te verkopen.”
Ik kijk naar de boeken. De lijntjes verwerpend. En toch. Snakkend naar de lijntjes.
“Ik zie het op Facebook ook steeds voorbij komen,” zeg ik tegen haar. En toen leek het me zo fijn. Even vrij. Even geen herkenbare verhalen schrijven maar wel met bijzondere woorden. Even geen nee zeggen tegen mensen die vinden dat ik een kat moet nemen, voor de structuur, of een vaste baan. Geen geworstel, gewoon kleuren. Even erbij horen en niet tegen de stroom in. Ik aai de vlinders die over de kaft vliegen.
“Wie koopt dit eigenlijk?” vraag ik.
“Nou, ik val even in vandaag,” zegt ze. “En dat vroeg ik m’n eigen dus ook af. Studenten die zich tijdens het college verveelden, dacht ik. Maar de eigenaar zegt dat heel veel mensen ze kopen. Veel verschillende ook. Van die gekke creatievelingen maar ook huismoeders.”
“Dus het is niet gek,” zeg ik. “Dat ik het misschien ga kopen.”
“Meid, wat is gek. Als jij het leuk vindt om te kleuren, dan kleur je toch. Lekker ontspannen.”

Altijd buiten de lijntjes kleuren is soms vermoeiend. Soms wil ik er ook een beetje binnen spelen. En ooit wil ik iets met meer lijnen. Nog steeds geen koophuizen met golden retrievers of katten. Een huishouden van Jan Steen gedeeld met een gekke creatieveling, een tekkel en een cactus op het nachtkastje zie ik wel zitten.
“Tien euro,” zegt ze en ze geeft me het boek aan. “Als jij er ontspannen van wordt, wat let je? Het is goedkoper dan therapie.”

Goedkoper dan therapie en als ik ooit wat meer lijnen wil, moet ik misschien af en toe een beetje oefenen. Ik loop naar de kassa, zeg zachtjes sorry tegen de boeken van Elfie en Hanna en leg het kleurboek op de toonbank. De mevrouw knipoogt. Thuis blader ik het boek door, op zoek naar dieren. Ha, daar zijn ze. Konijnen. Met een grijs potlood kleur ik er een paar in. Sommige maak ik zwart en ze lopen allemaal op groen gras. Het wordt rustig in mijn hoofd. De hele avond kleur ik konijnen grijs en zwart, maar er zal er altijd minstens eentje roze blijven.

10 gedachtes over “Binnen de lijntjes kleuren

  1. mooi verhaal weer! Af en toe buiten de lijntjes kleuren moet kunnen toch 😉

  2. 🙂 dit verhaaltje maakt me blij. Gewoon, om hoe je schrijft en hoe je beschrijft. Veel plezier met lekker binnen de lijntjes buiten de lijnen kleuren 🙂

  3. Wat leuk geschreven! Zie dit trouwens op heel veel blogs voorbijkomen, en nu wil ik ‘m zelf ook :’)

  4. Haha, ik vind kleuren ook leuk en ik ben 33, alleen kan ik me verschuilen achter mijn dochter 🙂

  5. Dit nummer hoort wel bij deze collum, met name het refrein.

  6. Lijkt me geweldig om te doen, lekker rustgevend. Maar ja, dan heb ik er wéér een hobby bij, haha. Geniet van de lijntjes!

  7. Leuk geschreven! Wil ik ook een keer doen haha, ik kan er niks van maar vind het lekker om bezig te zijn. Verder ook een leuk blog, ben benieuwd waar je verder mee gaat komen! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s