Vocht – gastblog

De derde gastblogger van Achtentwintiger is Jan Faassen. Jan is trainingsacteur, presenteert en werkt in de zorg. En daar tussendoor, schrijft hij ook nog. Columns en andere verhalen van zijn hand vind je op hier. Voor Achtentwintiger.com schreef Jan een gedachtenstroom over kwetsbaarheid, vol met hilarische observaties, tips en een mooie uitsmijter. O ja. Jan is niet zo kort van stof, dus even doorlezen, anders mis je wat aan het eind.

Vocht

Stel je voor: je bent een vrouw, single en een jaar of achtentwintig. Je bent mooi, slim, geestig, creatief, onafhankelijk, levenslustige, sterk en je verstaat de kunst van het verleiden. Je weet ook wel hoe je in elkaar zit, hoewel je ook nog steeds spontaan emotioneel kan worden zonder dat je dit uit kan leggen (“Nou gewoon, het voelt gewoon zo. Laat me even lekker janken”). Kortom: je bent een vrouw van de wereld of anders gezegd: je bent een achtentwintiger die Achtentwintiger leest. Toch ben je soms ook nog kwetsbaar, onzeker of worstel je met liefdespijn. Wat helpt dan? Hoe moet ik dan verder? En wat zijn de do’s en don’ts? Ik hoor het je allemaal vragen. Hoogste tijd om wat orde in de chaos te scheppen. Het leven is immers al complex genoeg.

Heb je perikelen op het amoureuze vlak dan zijn er de troostmiddelen zoals veel voedsel, liters wijn, een kutfilm, een joggingbroek die zo lekker zit en gekke dierensloffen met flikkerlichten die een man niet mag zien. Uiteraard ga je babbelen met vriendinnen omdat ‘kwetsbaar mogen zijn en veilig voelen’ zo belangrijk is. Is je relatie voorbij en voel je je verstoten? Gedraag je dan als de wederopstanding clichévrouw. Je weet wel. Die vrouwen die na enkele weken van intense verwaarlozing (het zogenaamde post-relatiebreuk tijdperk) opeens een nieuw kapsel aanmeten, rechter op dribbelen dan ooit en een zelfverzekerdheid acteren die grenst aan hoogmoed. Van die vrouwen die het uitschreeuwen van de autonomie en onafhankelijkheid. Vrouwen die uit zelfbescherming niets meer willen voelen en mannen opeens krampachtig pogen te onderdrukken. Mannen waar ze dan na wat alcohol wel mee willen neuken. Dat dan weer wel. Zelfstandig en zelfbewust neuken dan. Niet emotioneel neuken. “Ja, ik had er gewoon zin in. Zoo tegenstrijdig! Echt niet in eerste instantie m’n type ofzo. Maar ik had wel weer eens recht op sex”. Is dit gedrag iets voor je? Het kan je tijdelijk afleiding geven. Het zelfvertrouwen op lange termijn wordt er weliswaar niet beter op, maar dat merk je aanvankelijk toch niet. De man met bindingsangst leent zich hier in deze fase trouwens uitstekend voor. Al met al een win-winsituatie dus. Je kunt je natuurlijk ook naturel proberen op te stellen: het obsessief paraderen overlaten aan betaalde krachten en op zoek gaan naar de echte mannen: de mannen die elke zaterdagochtend voor dag en dauw hun kinderen in hun bakfiets stoppen, fluitend en zingend de weekendboodschappen inslaan, recepten of HBO-films met buurmannen uitwisselen en ‘doeidoei’ roepen als ze iemand gedag zeggen. Dat soort mannen.

Mannen zoals mannen zouden moeten zijn, hoewel, de ideale man is natuurlijk wel een ander verhaal. Hier hebben we het over de charismatische, zelfverzekerde, ondernemende, creatieve en grappige kerel met stiekem toch veel poen want “dat is toch ergens wel fijn”. Zo’n man die sterk en zorgzaam is en zijn vrouw, of desgewenst man, goddelijk weet te beminnen. Vrouwen van achtentwintig doen er vaak een moord voor, want waar vind je die mannen nog. Uitgestorven zijn ze allerminst, maar de datende vrouw anno nu heeft nu eenmaal te vaak de ervaring met een bepaalde groep mannen waardoor ze de hoop op de gewenste man verliest.
Voor het gemak noemen we ze even de overschotmannen, in de volksmond ook wel de restjesmannen genoemd en te onderscheiden in twee subgroepen. Overschotmannen groep een zijn de verantwoorde, degelijke, kuisgeknipte mannen. Die mannen met een alligator rechtsboven op hun blouse. Mannen met een keurige baan die hun huis op orde hebben, hun kat tijdig ‘helpen’, een dakkapel bouwen, gezegend zijn met eenzijdige blik op de wereld en je kunnen bedwelmen met een monoloog over de gisting van bier of druivenmost. Overschotmannen groep twee zijn de kunstenaars, de muzikanten die behept zijn met veel creativiteit en levensdrift maar tegelijkertijd ook manische trekken vertonen. Ze twijfelen vaak, schermen met bindingsangst en kunnen geen verantwoordelijkheid nemen wanneer ze met een vrouw in zee gaan of op problemen stuiten. Bovenal zijn ze gigantisch onzeker, iets wat ze lang verborgen kunnen houden door hun sterke avontuurlijke indruk die ze weten te wekken.

Onzekerheid en kwetsbaarheid zie je dus ook bij ons mannen, met name in het contact met jullie. Veel achtentwintigers vergeten dit vaak, dus hoogste tijd voor wat uitleg en inzicht. Want wat zijn wij mannen onzeker, vooral in de kroeg en op jacht. Op het toilet perfectioneren we ons haar zo per ongeluk nonchalant mogelijk, vervolgens komen we er zo koel mogelijk weer uit en praten we honderduit over onze zelfverzekerdheden en plannen. En ja, we zijn soms heel erg bang dat jullie ons niet leuk vinden, dus maken we grap op grap en ondertussen vragen we ons af of het effectief is (doel: aandacht, sex). Onhandig en onzeker zijn we ook als we met onze tweede leg- fietsvrienden in onze strakke pakken op zondagmiddag neerstrijken op het terras. Dan drinken we gek bier uit andere oorden en pakken het subtiel aan bij de vrouwtjes (“Zo, jij mag er wezen! Jij hebt vast en zeker een vriend of niet haha”).
Wanneer we ons soms wel kwetsbaar tonen, dan is de timing niet altijd goed. Afhankelijk van stemming en persoonlijkheid zijn we dan zelfs in staat om op onze eerste date flarden van onze ellende op tafel te kwakken. We vertrouwen jullie dan bijvoorbeeld passages uit onze jeugd toe, onze verloren liefdes en onze niet behaalde dromen, en echt waar: in sommige schrijnende gevallen ook nog onze kinderwens. Onze problemen liggen trouwens altijd aan onze omgeving en nooit aan ons zelf. Dat zegt ons ego ons namelijk. Dus als we soms janken, troost ons niet. Het kan wel heel ‘lief, schattig, oprecht en kwetsbaar’ overkomen maar trap er niet in. We zijn dan gewoon slachtoffer van iets of iemand of, in een enkel geval, van onze diagnose. Eigenlijk hebben we zelf geen verantwoordelijkheid genomen. En de tranen die volgen zijn misleidend water. Gewoon vocht. Vocht in nood om de zuster in jullie aan te spreken.

Ons wankele ego vertelt ons ook niet altijd wat goed en niet goed voor ons is. Zo zijn we op het hoogtepunt van onze kwetsbaarheid in staat om te dansen met grillige, labiele en/of beschadigde vrouwen en pretenderen we lange tijd met haar turbulentie om te kunnen gaan. Het duurt dan ook even voordat we erachter komen dat het toch verdomde lastig is om er van los te komen. We vinden het dan vaak logisch te wijzen naar de gekte van de patiënt in plaats van onszelf en de ander voortaan te behoeden voor de verkeerde keuzes. Onze onzekerheid neemt wel vaak af bij lange stabiele relaties, zeker bij de gelukkige verbintenissen. Voor sommigen van ons is echter een terugval in kwetsbaarheid onvermijdelijk, met name als er behoefte is aan de midlifemotor, geforceerde hippe kleding, een schijtlollig bedrijfsfeest en misplaatste verleidingsbabbels in de kroeg (wanneer het eindelijk weer mag van de chipsvretende ‘ik train het er morgen wel weer af op body combat’- kenau thuis).

Maar de kwetsbare man haalt het uiteindelijk niet bij de kwetsbare vrouw, qua draaglast. Alleen al de menstruatiecyclus, een zwangerschap – dag aantrekkelijk lichaam- en natuurlijk De Overgang maakt een gemoedstoestand in de regel niet degelijker, laat staan betrouwbaarder. Wat wel geruststellend is: vele vormen van kwetsbaarheid van jullie zijn inmiddels wel voldoende geaccepteerd. Zo is het als meisje van begin twintig en op zoek naar identiteit echt niet erg om jezelf te zoeken in Zuid-Amerika of in het geval van de creatievellingen: Marokko of Berlijn. En ben je eenmaal een achtentwintiger+ vrouw, dan is het oké als je je vriend voorstelt om een bed-en breakfast in Ierland te beginnen. Ben je echter single en neem je een vent mee naar huis, zorg dan wel dat je fotocollages met je vriendinnen en je symmetrisch opgestelde kaarsenhouders het huis uit zijn, evenals je volledige Friends dvd-collectie. Ziet er zo kwetsbaar uit namelijk. Een platenspeler en wat zelfgeknutselde karton of boetseerwerken doen het in de regel beter. Heb je eenmaal een relatie dan begrijpen we je niet altijd, maar we gedogen het wel. Neig je dus soms naar teksten als “ja nee, ik weet niet wat het is. Ik voel me vandaag een beetje, tja… Ik kan het niet uitleggen… Gewoon naar. Een beetje bluuuh… snap je?”; dat geeft niet. Maar als je ruzie met ons hebt net op het moment dat we naar het voetbal of een rock ’n rollband willen gaan, zeg dan alleen niet “het is al goed” terwijl je aan het huilen bent. Want dan is het weer vocht: een waterig middel wat een appèl op ons doet om toch thuis te blijven. Niet doen. Slachtoffer ben je alleen bij de gratie van een dader en die is er in zo’n situatie niet. Lees verder ook niet te veel vrouwenbladen. Ze zijn uit op perfectie terwijl perfectie verre van gezellig is. Pracht en falen mogen echt wel samen vallen. Niets is verleidelijker dan een prinses die zo nu en dan over woorden struikelt en tegen het ritme in danst.

2 gedachtes over “Vocht – gastblog

  1. Jan Faassen mag blijven! Mannen met reflectievermogen, heerlijk 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s