Negentwintiger

Negentwintiger

“Lang zal ze leven, lang zal ze leven, lang zal ze leven in de Gloria, in de Gloooooria, in de Gloooooria. Hieperdepiep. Hoera!” Een grote meisjesbaby lacht en haar moeder duwt het kale, lachende hoofd in de slagroomtaart. Ze schatert. Het meisje is vandaag één jaar geworden en de moeder is een vriendin van mij. Zo begon de dag waarop ik twee verjaardagen had en Achtentwintiger stiekem ook jarig was.

Ik heb het eigenlijk niet zo op kinderverjaardagen. Er zijn heel veel kinderen, heel veel stelletjes en veel helften van die stelletjes die mij zo’n kaal kind de fles zien geven, zeggen dan: ‘zo, dat staat je goed.’ Op deze verjaardag viel het mee. Het scheelt dat de jarige ook echt een grappig kind was. Dat de moeder haar kop in een slagroomtaart duwt vond ik ook leuk, de baby’s die er waren, waren lief en daar kon ik mee kroelen. Ik hou van kroelen. Dit alles onder het genot van Southern comfort cola natuurlijk. Anders was ik de dag niet doorgekomen. Terwijl ik met de jarige baby naar boven liep om haar poepluier te verschonen, kwam er een ander meisje mee. Ik denk dat ze een jaar of acht was. Even voor de record: tot nu toe vond ik het niet erg dat ik de enige persoon was zonder kind of man of uitzicht daarop. De baby had een flinke plak in de luier zitten en terwijl ik door mijn mond probeerde te ademen, keek het meisje me aan. Uit pure posttraumatische stress is haar naam mij volledig ontschoten. Dit was het gesprek.
“Van welk kind ben jij nou de mama?” vroeg ze.
– “Van geen een kindje.”
“Vind je dat niet jammer?”
– “Nou…” ik staarde naar mijn hand die poep uit de bilnaad haalde. Er bleef wat aan mijn vinger plakken. “Ik wil wel kindjes ooit, maar ik heb nu nog geen man.” Het meisje fronste. “Ik heb nog wel tijd toch?” vroeg ik lachend.
“Hoe oud ben je dan?”
– “Negentwintig, pas geworden.”
“Misschien,” ze keek hoe ik de luier dicht plakte. “Ik weet het niet.”
– “O,” zei ik. Ze wist het niet.
“Ik denk het niet,” zei ze toen.
Ik zei niks meer en liep naar beneden. Een schaal bitterballen ging aan mijn neus voorbij en voordat ik mijn handen kon wassen, kreeg ik een andere baby in mijn hand geduwd om te verschonen. Alleen maar plas gelukkig.

Vorig jaar, toen ik achtentwintig was, riep ik dat het afgelopen jaar zou gebeuren. En er gebeurde veel. Achtentwintiger was er. Het begin van een roman was er. Mijn nichtje zette haar eerste stapjes op de vloer en ik in de liefde. Maar daar dacht ik niet aan toen ik de kinderverjaardag verliet en naar de verjaardag van een vriend reed.

Hij werd 35 en dat vierden we in het café. Om kwart over elf kwam buikdanseres Sibel binnen. De vriend van mijn vriend had het geregeld en ze was geweldig. Terwijl ze haar buik deed rollen, haar borsten liet bewegen en haar heupen naar voren en achter duwde, zat ik op een kruk. Ik lachte en klapte. Andere vrienden deden mee, werden de cirkel ingeduwd of getrokken of gingen uit zichzelf. Ik keek en klapte. “Je ziet eruit als een oud wijf,” zei een van de vrienden. Pas toen hij me nadeed, zag ik dat mijn motoriek die van mijn oudtante had kunnen zijn. Kleine klapjes gaven mijn handen, bijna uit het ritme, ik klapte rustiger dan de rest. Toen ik daarna twee jongens uitgebreid zag tongen en ik zei dat ik dat ordinair vond, kreeg ik op mijn lazer van de vriend. “Wanneer heb jij voor het laatst getongd in het café? Je bent jong, vrijgezel, gedraag je ernaar. Schud die tieten eens.” Daar zat wat in. Ik was pas negentwintig per slot van rekening. Ik liet mezelf van de kruk glijden en danste met de mevrouw mee. Maar mijn borsten waren te klein en mijn heupen zaten te vast. Er was niks aan te doen, de mevrouw lachte vriendelijk, meer kon ze niet doen. En net zo stilletjes als ik eraf was gekropen, kroop ik mijn barkruk weer op.

Ik ging naar de wc, gooide wat water in mijn gezicht en glimlachte een droevige glimlach naar mezelf. Kraaienpootjes. Negenentwintig. Ik dacht vooral aan wat ik niet had. Geen baby. Geen man. Geen getong in de kroeg en geen buikdanseres in spe. Of ik het überhaupt wilde, dat deed er niet toe. En toen moest ik denken aan wat ik allemaal wel heb. De glimlach werd neutraal. Tot slot dacht ik aan wat er allemaal nog komen gaat. De glimlach werd oprecht. Achtentwintig was nog maar het begin. Er is nog zoveel om naar uit te kijken. Laten we beginnen met tongen in de kroeg en morgen geef ik me op voor een buikdanscursus. Ik heb een heel jaar om een Negentwintiger te zijn en ik ga jullie er alles over vertellen. Er is werk aan de winkel. Toen ik naar buiten kwam, kreeg ik een biertje in mijn handen geduwd en waren er bitterballen. Ik pakte er eentje. Negentwintig is het nieuwe Achtentwintig jongens! Wat houd ik toch van bier en bitterballen. Enthousiast nam ik een hap. De ragout was een beetje te heet. En toen proefde ik, O, bah. Een beetje babypoep.

8 gedachtes over “Negentwintiger

  1. heerlijk begin van deze week, dank je xxx !!!

  2. Mooi geschreven en zo herkenbaar. Alhoewel ik een vriend heb merk ik wel hoe het gaat op de “kinderfeestjes” Je krijgt een kind in je handen gedrukt en het past zo goed bij je blablabla… Geniet lekker van alles om je heen en de tijd komt zoals het is. Las trouwens ergens dat je op je 35e het beste kinderen kon nemen, want dan waren je hormonen het beste in balans. Dus we hebben nog 6 jaar te gaan en daarin kan veel veranderen.

  3. Het wordt ongetwijfeld een topjaar, gefeliciteerd nog! Ik kijk uit naar je negenentwintiger-verhalen.

  4. Ik heb daar echt een bloedhekel aan, dat ‘staat je goed!’ DOE NORMAAL.

    En ik vind het ook stom als mensen vragen of je al wapperende eierstokken hebt, etc. Hoewel je het meisje in dit verhaal het niet echt kwalijk kan nemen, maar je weet natuurlijk nooit hoe de situatie is en of het pijnlijk is en het gaat gewoon niemand wat aan.

    Oh ja en: Gefeliciteerd!!

  5. Wat leuk geschreven weer! Vind het nu al vervelend als mensen vragen of ik ooit kinderen wil en ben bang dat het alleen maar erger wordt naarmate ik ouder word. Ik hoop dat negenentwintig jouw jaar wordt! 😀

  6. Gefeliciteerd, je staat nog maar aan het begin en nu al zo veel trouwe lezers en bewonderaars. Dus het gaat weer minstens zo’n mooi jaar worden. Maak je borst (ipv je gezicht) maar nat voor wat nog allemaal komen gaat! Xx

  7. Nog gefeliciteerd, en het wordt vast een topjaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s