Vierentwintig – gastblog

Normaal schrijft debuterend schrijver Robbert Meijntjes (achtentwintig min twee) over seksverslaafde bejaarden, hoeren uit de toekomst en nazistische ambtenaren. Met succes: hij won het literaire evenement Rotterdamse Lettertypes, schrijft voor het Haags stadsnieuws en is met zijn eerste boek bezig. Voor Achtentwintiger duikt hij even in zijn eigen emoties en dat levert het herkenbare stuk Vierentwintig op. Je klampt je vast aan wat je denkt dat komen gaat, aan wat je is beloofd. En dan dringt het tot je door: het besef dat het niet meer komen gaat.

Vierentwintig

Wanneer ik later vierentwintig ben, dan heb ik alles voor elkaar. Dan heb ik mijn eigen huis. Een vriendin, een kat en twee-en-een-halve kinderen onderweg. Dan heb ik een zolder, een schuur en een tuin. Dan heb ik mijn rijbewijs, mijn diploma en een vaste baan. Wanneer je vierentwintig bent, dan heb je alles voor elkaar.

Ik zie een goede toekomst voor je. Je bent een slimme jongen, je bent leergierig en je hebt humor. In je omgang met vrouwen laat je alle andere mannen ver achter je. Je hoeft niet kieskeurig te zijn want je hebt ze voor het uitkiezen. Je zou eens wat minder bescheiden moeten zijn.
Het geeft niet dat je faalangst hebt. Het is heel oké als je zakt naar het VMBO. Want je bent een slimme jongen. Je kunt dan later naar het MBO en daarna naar het hoger onderwijs. Je doet er gewoon wat langer over. Dat geeft niet.
Je kunt er niets aan doen dat je studie vertraging oploopt. Je vader is dood. Ik vind het nog steeds ontzettend knap dat je de moed niet hebt opgegeven. Op je cijferlijst heb je twee tienen, drie negens en een rij aan achten. Je hebt talent voor het vak dat je wilt gaan doen. Misschien kun je wel afstuderen in cum laude. Je bent een slimme jongen.

Maar waarom heb je dát dan gestudeerd? Je hebt vier jaar de verkeerde opleiding gedaan. Met Pedagogiek kun je geen maatschappelijk werker worden! Raar dat je dat nu pas hoort. We kunnen je dus niet aannemen maar wensen je natuurlijk veel succes. Misschien kun je terug naar school?
Ja, we hebben je graag terug als onze bezorger. Tenminste, totdat je iets beters vindt. Daar heb je natuurlijk voor gestudeerd. Dat begrijpen we. Alles komt goed!

Bedankt voor uw brief. Liever hebben we iemand met meer ervaring.

Hoe gaat het met je? Zo naar van je vader. Zeker wel raar om nu opeens met z’n drieën te zijn? Voor jou en je broer is het ongetwijfeld vervelend, maar voor je moeder is het natuurlijk veel erger. Die is haar maatje kwijt.
Wat kunt u mooie brieven schrijven! Maar we waren iets te enthousiast met uitnodigingen versturen. Uw cv is namelijk niet waar wij naar op zoek zijn. U heeft te weinig ervaring voor een functie bij Jeugdzorg. U bent dus eigenlijk voor niets gekomen.
Jongens, wat zullen we doen met de urn? Jullie wonen hier natuurlijk niet meer, maar ik nog wel. En nu is het net alsof jullie vader verstopt onderin de kledingkast van mijn slaapkamer staat. Het voelt een beetje vreemd.
Wij hebben uw voorbeeldige brief en bijgevoegd curriculum vitae met grote interesse gelezen. Het viel ons op dat u vorig jaar pas bent afgestudeerd. Wij zijn op zoek naar een kandidaat met minstens vijf jaar ervaring in het werkveld. Helaas is uw ervaring tot op heden dus niet voldoende. Ook vroegen wij ons af waarom u dit hele jaar bijbaantjes hebt gedaan in plaats van de nodige ervaring op te doen.

Ja, je kunt bij ons aan de slag als administratief medewerker. Het is een tijdelijk contract en je zit dan wel onder de grond alleen in een kelder. Is dit wel wat je wilt? Je bent tenslotte al 27. Volgens mij heb jij veel meer in je mars. Nee, andere openstaande functies hebben we niet.
Ha jongen, goed gedaan! Het is niet wat je wilt, maar het is toch iets? We moeten allemaal brood op de plank. Drie maanden, zei je? Dat is pittig. Maar meer dan je best kun je niet doen. Je hebt dit wel mooi zelf voor elkaar gekregen. Wees eens trots, en niet zo bescheiden.
We zijn allemaal tevreden over je. Ik hoor veel goede verhalen over je. En het is ook niets persoonlijks, maar we mogen je geen nieuw contract aanbieden. Bedrijfsbeleid. Ik vind het ook jammer, maar ik kan er niets aan doen. My hands are tied. Ik ben ook maar een simpele teamleider. Morgen ga ik er trouwens drie weken tussenuit. Ik kijk er echt naar uit! Ik heb echt behoefte aan een beetje rust. Ik ben er dus ook niet bij voor je afscheid.

Kijk, jongen, het is heel simpel. Blijf jij hier wonen, dan ga je daaraan kapot. Je hebt ontzettend je best gedaan, en ik weet dat je graag zelfstandig wilt zijn, maar de situatie is voor jou op dit moment gewoon onbetaalbaar. En naast al je financiële problemen, zit je ook nog eens niet lekker in je vel. Het een sluit het ander niet uit, maar volgens mij spookt er van alles rond in je kop. Gaat het wel lekker? Waarom ga je niet eens met iemand praten?
Ma, ik heb je lang niet gesproken, maar kun je naar me toekomen? Bij de supermarkt. Ik had twee volle boodschappentassen. Ik stond al bij de kassa en ik had ze ook al ingepakt. En toen deed mijn pinpas het ineens niet meer… Nee, dat weet ik niet. Want ik koop nooit iets voor mezelf. Ik weet gewoon even niet wat ik nu moet doen.
Zag je dat paard en dat schaap toen je je hand erop legde? Die beesten gingen helemaal in de chill-modus! Het was net alsof ze aan de drugs zaten. Gaat het wel?
Als u daar kwijtschelding voor wilt aanvragen, had u dat eerder moeten doen. U heeft daarvoor twee weken de tijd gehad. Voor normale mensen is dat duidelijk.

Je bent niet waardeloos. Jij hebt het talent om mensen te helpen om zichzelf te vinden en zichzelf te accepteren. Jij kunt contact maken met het grotere geheel en daarmee mensen en uiteindelijk de wereld helpen. Jij kunt dieren op hun gemak stellen en energie geven. Jij kunt door jouw goede kern, jouw liefde, de wereld een stukje beter maken. Dat is ook waarom je hier bent, om mensen zoals wij langzaamaan een betere en draaglijkere wereld te geven. En ik blijf in jouw buurt, zodat we het samen kunnen doen.
Lisette, kun je naar me toe komen? Ik heb eindelijk gedurfd om mijn post open te maken en nu weet ik niet wat ik moet doen.

Droom je nog steeds zoveel over oorlog? Vannacht schreeuwde je weer heel de wijk bij elkaar. Weet je nog waar het over ging? Weet je nog dat ik je naar me toe trok en dat alles toen beter was?
Het is heel dapper dat je hier zit. Hoelang heeft u deze klachten al? En daar is nooit iets mee gedaan? Ik schrijf u een recept voor en deze kunt u vanmiddag nog ophalen. Ja, want ik schrijf er ‘spoed’ bij. Dat wil helpen. En het lijkt me ook zeer nodig. U zult er wel heel moe van worden. Heeft u een partner? Heeft u iemand die u vertrouwt, dan? Katten zijn geen mensen.

Hey, ken ik jou niet ergens van? Jij bent toch schrijver? Ik zag je foto in de krant.

O ja! Wil je Robbert eens in levende lijve horen? Kom dan naar de door hem georganiseerde maandelijkse literaire avond: Frontaal. Soms is Achtentwintiger er ook.

Een gedachte over “Vierentwintig – gastblog

  1. Damn wat is dit goed geschreven! Wauw, het raakt me en is op de een of andere manier ook herkenbaar, ik ben er echt van onder de indruk.

    Goed dat je dit plaatst, meestal klik in de gastblogs in mijn Bloglovin lijstje weg maar dit is heel goed. Net als je eigen posts trouwens 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s