One Night Stand

One Night Stand

Het was tegen acht uur ’s avonds dat hij en ik elkaar ontmoetten in het park vlakbij mijn huis. Er zaten mensen om ons heen die elkaar vaker hadden gezien, maar ik keek in een paar ogen die ik vorige week voor het eerst zag tussen veel ogen van anderen. Hij had wodka en spa rood meegebracht, omdat hij van de facebookgesprekken die na vorige week volgden, had onthouden dat ik dat het liefste drink. Ik had rode wijn mee, omdat ik had onthouden dat hij het grappig vindt dat ‘ie daar paarse lippen van krijgt.

Het leuke van alleen zijn is dat je telkens weer een nieuw iemand ontdekt met wie je samen wilt zijn. Misschien voor een uur of misschien niet eens voor een uur. Misschien voor een avond, een nacht, voor een maand. Misschien voor een half jaar en ooit misschien voor langer. Het leuke van alleen zijn is ook dat je de interesse die je hebt in nieuwe mensen, tentoon mag spreiden. Ongegeneerd. Proberen, kijken, porren, lachen, dansen, praten.

Het proberen gebeurt in afspraakjes. De ene jongen is leuk, de ander geen reet aan en een enkele keer ontmoet je iemand die boven het maaiveld der afspraakjes uitsteekt. Deze jongen deed dat. Ik wist niet of het iets zou zijn voor een uur, een maand of langer en ik hoefde dat niet te weten. Ik was benieuwd. Hij had iets speels, ontwijkends en confronterend tegelijk. Het was een jongen wiens gedachtenpatroon ik niet kon ontrafelen. Wiens geur ik nooit eerder had geroken. Terwijl de drank vloeide en we praatten, echt praatten, over doodgaan en daten, dacht ik aan het feit dat mijn lippen nooit zijn lijf hadden gekust.

De temperatuur daalde. Langzaam verdwenen de mensen die elkaar vaker hadden gezien. Picknickkleedjes werden opgeborgen, voetballen in tassen gedaan. Als je elkaar vaak ziet, heb je minder te bepraten. Lege flessen wijn verdwenen in de prullenbak en ik deed mijn vestje aan. Wij praatten nog steeds. Het werd later. Het werd het tijdstip waarop zwervers op bankjes gingen slapen. Ik haalde een trui uit mijn tas, vroeg of hij het niet koud had. “Nee,” zei hij en ik kon niet zien of hij het echt niet koud had of dat hij het aan mij niet toe wilde geven.

De wijn was op. De wodka niet, maar onze lippen waren paars en onze hoofden beneveld. We liepen naar huis. Hij pakte mijn hand niet, maar onze zinnen verstrengelden zich des te meer. Ik weet niet of het hele slimme zinnen waren, of dat het dronkenmanspraat was. Nog steeds wist ik niet wat ik wilde van de jongen met het ongekuste lijf die het niet koud had. Hij woonde niet in de buurt, kon hij nog naar huis? Zo niet, ging hij dan op de bank of bij me in bed? Als hij bij mij in bed ging, wat zou er dan gebeuren?

Het verdrietige van alleen zijn, is dat de behoefte van een lijf in mijn bed uit het niets kan opkomen en angstaanjagend grote proporties aan kan nemen. Vaak heb ik dan niemand voor handen. Soms ga ik dan naar de kroeg, sleur iemand mee naar huis. Het maakt dan niet echt uit wat voor hoofd erop zit, als hij maar in mijn nek kriebelt en ik in slaap val met zijn hand op mijn heup. Maar soms. Soms neemt de behoefte van een hand op mijn heup grote proporties aan en is er wel iemand voor handen. Iemand die ook nog eens een oké hoofd heeft. Deze jongen had dat en ik wist niet wat te doen. Ik vroeg me af of ik hem juist niet uit mijn bed moest laten, zodat de kans dat hij er langer in zou blijven, groter zou werd.

Ik dacht aan hoe de nacht en de ochtend zouden verlopen als hij bij me zou slapen. Want als je slaapt met iemand die je niet goed kent, gaat het eigenlijk altijd hetzelfde. De nacht zou heel fijn zijn. Aanrakingen die ik nooit eerder voelde, omdat ieder mens anders aanraakt. Onze lijven die passen of net niet en dan lachen en bedenken dat het toch past. En daarna zijn hoofd in mijn nek, dan weer mijn hoofd op zijn schouder. In de dronkenschap zou ik denken, dit was een goede beslissing, wat fijn. En dan, als het laatste uur voor het wakker worden aanvangt, gaan onze lijven weer op zichzelf liggen. Wat in benevelde toestand zo goed leek te passen, is een paar uur later vreemd. Ik zou dingen zeggen als “hier heb je je arm terug, ik lag erop.” Hij zou veel praten. Ik zou niet weten wat hij in zijn koffie heeft en hij zou zeggen dat hij geen koffie lust. Ik zou me voor mijn lijf generen, mijn gele badjas aantrekken en bedenken hoe debiel het is dat ik een gele badjas heb. We zouden afscheid nemen met een kus die we aan ieder ander ook zouden geven. We zouden dag zeggen en de stilte die achterbleef zou overeen komen met wat er verder nog tussen ons zou gebeuren.

Ik vroeg me af wat ik wilde. Wilde ik dat hij wegging. Wilde ik een hand op mijn heup. Wilde ik praten. Wilde ik hem nog eens zien. Het een sluit het ander niet uit, dat weet ik wel. Maar ik weet ook dat het ongemak dat de volgende ochtend tussen de kussens ligt, geen goede voedingsbodem zal zijn voor een weerzien. Bovendien, iedereen weet dat nette meisjes niet met iemand slapen op de eerste afspraak. En ja. Ik ben een net meisje volgens mij.

Terwijl we dichter bij mijn huis kwamen, probeerde ik mijn gedachten te ordenen. En toen bedacht ik gelukzalig; ik heb geen idee van wat hij wil. Misschien heeft hij helemaal geen behoefte aan mijn lijf. Alleen aan mijn woorden. Of misschien wel aan niets, behalve een glas water. Ik lachte om mezelf, mijn gele badjas en nam me voor dat ding morgen weg te gooien.

We stonden voor mijn deur. Ik raakte met mijn vingertoppen zijn arm aan. Hij legde zijn hand op mijn wang en wreef met zijn duim zachtjes over mijn kin. Ik deed mijn ogen even dicht en lachte. Boog naar voren en kuste hem. Hij kuste terug, lachte ook even, keek naar de grond en toen weer naar mij. Ik ademde diep in en ademde opgelucht uit. We wisten nu allebei hoe de nacht zou verlopen.

3 gedachtes over “One Night Stand

  1. Dit is werkelijk heel erg mooi. Je hebt me helemaal gegrepen. Prachtig!

  2. Pingback: Blogleesvoer #4 | SYLVIA KUIJSTEN

  3. Pingback: Toen Vrouw.nl nog niet van de Telegraaf was… - BlogQueen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s