Oma

Oma

Af en toe horen jullie van mij dat ik aan iets werk dat ooit een roman moet worden. En die roman gaat niet over daten of werk of het gebrek daaraan, nee het is een geheel fictief verhaal dat gaat over een kleindochter en haar oma. Omdat ik jullie toch graag iets zou willen laten lezen in de sfeer van het boek, schreef ik een korte column. En die korte column werd vorige week ook nog eens in de Metro geplaatst! Mocht je ‘m gemist hebben, de foto is het bewijs. Ik ben erg benieuwd wat jullie vinden.

Oma

Ze was altijd een vrouw van de wereld geweest. Met haar rode lippen nam ze kleine haaltjes van haar sigaretten. Het waren van die dunne, chique. Haar zwart omlijste ogen konden met ogen van een ieder ander praten, spelen. Het waren de rimpeltjes boven haar lippen die verraadden dat ze ouder was. Ze was net Joan Collins; mijn oma, alleen met rood haar.

Rotterdam was haar hele wereld. Niet omdat ze er zo van hield, nee, omdat mijn opa nergens anders naartoe wilde. Rotterdam was wereld zat. Oma maakte er jaren ruzie om en zei dan “Rotterdam vind ik geen reet aan.” Spanje moest het worden: een heerlijke temperatuur en flaneren op de boulevard. Oma was een vrouw die op tientallen boulevards had moeten flaneren in haar leven; ze was gemaakt om naar te fluiten. Maar opa dacht er niet aan. Het kon hem niet schelen dat iedereen naar Spanje ging, dat je daar van die wijn met vruchtjes kon drinken, dat je niet eens met het vliegtuig hoefde, maar ook met de bus kon. Hij vond het zonde van het geld, ze hadden er te hard voor gewerkt om dat geld zomaar in een zwembad te gooien.

Nu ze 71 jaar is, zit mijn oma in het bejaardenhuis. Van het geld waar ze zo hard voor hadden gewerkt, heeft opa een mooie begrafenis gekregen. Maar er is genoeg over en oma draagt nog steeds rode lippenstift. Laatst vergat ze wel water in het koffiezetapparaat te doen. Een brandgeur vulde de studio, dat was niet erg Joan Collins. En toen kon oma met een groep naar Calella. Met de bus.
“Zal ik het doen?” vroeg ze aan me.
Even twijfelde ik door de verbrande koffie, maar toen haar ogen ‘alsjeblieft’ zeiden, zei ik: “natuurlijk moet u het doen.”

Mijn oma reed door drie landen voordat ze wijn met vruchtjes dronk en na drie dagen werd er naar huis gebeld. “Ze verkeert in een staat waarin we niet voor haar veiligheid kunnen in staan. Samen met een begeleider vliegt ze naar huis.”
Het scheen niet goed te zijn om mensen met beginnende dementie in een nieuwe omgeving te plaatsen. Ze moest blijven waar het vertrouwd is, waar het goed is. Ze moest terug naar Rotterdam.

Toen oma terug kwam, was ze anders.
“Hoe heeft u het gehad?” vroeg ik.
“Calella vind ik geen reet aan,” zei ze en met een uitdrukkingloze blik keek ze het raam uit. Ik schonk haar een kopje koffie in. Gelukkig deed het koffiezetapparaat het nog wel.

4 gedachtes over “Oma

  1. Mooi verhaaltje! En wat leuk dat het in de Metro staat!

  2. Calella is ook geen reet aan natuurlijk 😉 Mooi stukje weer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s