Huisje, Boompje, Douchegordijn – Gastblog

Merel Lamboo (achtentwintig min twee) is overdag schoenenverkoper, maar ’s avonds kruipt ze in haar pen. Op haar eigen website schrijft ze over wat ze haar dagelijks leven, met een positieve insteek. Merel gelooft dat geluk een keuze is en dat levert bemoedigende stukjes op. Voor Achtentwintiger schreef ze Huisje, Boompje, Douchegordijn: een steunbetuiging aan alle achtentwintigers die net als Merel nog helemaal niet klaar zijn voor koophuizen, baby’s en alle andere ongein die de maatschappij je lijkt op te leggen. Een hart onder de riem dat ik kan waarderen. We zijn leuk en fantastisch, ook single, in een huurhuis en babyloos. Hoezee!

Huisje boompje douchegordijn

Ineens zijn ze overal. Poepluiers, trouwdagbudgetten, doorzonwoningen en oefenbaby’s (lees: alles met een vacht). Hoort bij de leeftijd, zeggen ze.

En ik? Ik hang nog net de vlag niet uit als ik weer ongesteld geworden ben. Ik ren het liefst zo hard mogelijk de andere kant op als ik een rammelende eierstok hoor en mijn zenuwen slaan op hol bij het idee van hoeveel geld je uit zou moeten geven voor je bruiloft. Als dit is wat “volwassen worden” is wil ik het nog niet. Dan vind ik volwassen worden heel stom.

Ik betaal dan wel belasting en de huur van een grote-mensen-appartement, maar ik word veel blijer van krokodillenonesies (die zijn er in mijn maat ja), de kieteldood en de kroeg (niet perse in combinatie). Ik doe niet aan plannen, hou het liefst met zo min mogelijk mensen rekening en wil graag de wereld zien – en ja, ik ben er zo één die gelooft dat dat allemaal een stuk lastiger wordt wanneer je vastzit aan een huisje, een boompje of een beestje. Ik vind namelijk dat je, wanneer je aan kinderen begint, je geluk als het ware doorschuift naar dat van hun. Nee, zover ben ik nog niet. Ik heb net pas ontdekt waar ik zelf gelukkig van word, laat me hier alsjeblieft nog even van genieten.

Maar het hoort dus bij de leeftijd. Volgende maand word ik 27. Vroeger, toen ik nog jong en naïef was, riep ik altijd dat ik op mijn 27e mijn eerste baby wilde krijgen. Nu, een maand van 27 en gevoelsmatig lichtjaren van een baby verwijderd, piep ik wel anders. Ik moet er niet aan denken. Voorlopig niet, maar misschien wel nooit niet. Ook niet (en misschien wel juist niet) omdat het bij de leeftijd hoort.
En toch kan ik er niet omheen. Ineens zijn ze overal. Ineens krijg je met kerst de vraag “wanneer jij aan de beurt bent”. Ineens moeten je vriendinnen eerder naar huis omdat de hond moet plassen. Ineens zit je in je eentje een hele fles wijn leeg te drinken omdat zij in de vruchtbare dagen zitten. Ineens staan er op je Facebook-tijdlijn alleen nog maar foto’s van de trouwjurk, de hond en de eerste lachjes, tandjes en stapjes.

Begrijp me niet verkeerd hoor: ieder zijn ding. Mijn missie is om iedereen bewust te maken van het feit dat geluk een keuze is, dus als jij blij wordt van een huisje, een boompje of een beestje dan moet je daar lekker voor kiezen. Ik zal ook echt wel smelten op het moment dat ik je baby voor het eerst in mijn armen houd en ik wil ook echt wel komen verven in je nieuwe koophuis of dansen op je bruiloft. Nogmaals, als jij daar blij van wordt hoop ik dat je er voor gaat en ben ik er om je geluk met je mee te vieren.
Er is alleen één klein probleem.

Het probleem zit ‘m in de blikken die je krijgt als je zegt dat je (nog) geen kinderen wilt. Het probleem zit ‘m in de mensen die naar je kijken alsof je het leven niet begrepen hebt als je zegt dat het vinden van een man/vrouw niet het allerbelangrijkste is. Het probleem zit hem in diegene die ooit bedacht heeft dat huren zonde van je geld is, dat een bruiloft van begin tot eind gechoreografeerd moet worden, dat je single (zeker als vrouw) per definitie zielig en alleen bent. Het probleem zit hem in het feit dat mensen nog steeds denken dat dit de geheime sleutels zijn naar geluk: een huisje, een boompje en een beestje. En het probleem zit hem vooral in de mensen die tegen je zeggen “dat het bij de leeftijd hoort.”

Daar wil ik vanaf. Ik wil geen dingen wel of niet doen “omdat het bij de leeftijd hoort.” Ik wil me niet schamen voor het feit dat ik mijn zaterdagavonden liever onder de bar doorbreng dan gekluisterd aan de babyfoon. Ik wil me niet hoeven verantwoorden voor het feit dat ik zenuwachtig word van de Prénatal en de H&M Mama. Ik wil niet hoeven uitleggen dat reizen, nieuwe mensen ontmoeten en urenlang met je tenen in het zand naar de sterren kijken hoger op mijn lijstje staan dan een koophuis of een hond. En ik wil af van het gevoel dat ik moet vechten voor mijn recht om “anders” te zijn. Ik wil af van die blikken, van die meningen en van die mensen die maar blijven zeggen “dat het vanzelf wel komt.”

Want wat als het nooit komt? Wat als er, met mij, een heleboel (bijna-) achtentwintigers zijn die net pas ontdekken waar ze gelukkig van worden en er niet aan toe zijn om dat op te geven voor wat de samenleving bij de leeftijd vindt horen? Zullen wij dan ons dan altijd moeten blijven verantwoorden, blijven uitleggen waarom je bepaalde keuzes wel of niet maakt, ons schuldig voelen omdat we de naam niet doorgeven? Ik weet zeker dat ze er zijn, namelijk. Ik weet zeker dat er een hele groep (bijna-)achtentwintigers is die niet zo’n haast heeft met het vinden van een partner, die lekker in z’n huurhuis wil blijven wonen omdat ‘ie daar ook zo weer weg kan en die niet zit te wachten op poepluiers.

Misschien moeten we “wat bij de leeftijd hoort” gewoon een beetje moderniseren. Een beetje relaxter worden in wat we allemaal maar verwachten van elkaar. Lekker iedereen z’n ding laten doen en hopen dat ‘ie daar gelukkig van wordt. Huisje, boompje, beestje of niet.

Ps. Voor al die mensen die zich afvragen waar ik mijn sporadische moedergevoelens op botvier: dit is mijn flamingo. Sinds een kleine twee jaar woon ik samen en ja, als het dan toch ooit gaat gebeuren, dan met deze graag. Dat samenwonen is best leuk, hoewel ik 3 jaar geleden van het idee alleen al misselijk werd. Dat ik het toch zo leuk vind komt voornamelijk doordat hij de leukste man is die ik ken – mensen die zeggen dat verliefdheid na een tijdje “over gaat”
kletsen uit hun nek! – en door onze flamingo. Onze douchegordijn-flamingo, welteverstaan.

Mijn lief is namelijk een enthousiaste hobbykok en heeft me er al meerdere keren voor gewaarschuwd dat alle puppies, kittens en minivarkens die ik in huis wil halen (omdat ik ze leuk vind, niet om te oefenen!) nu eenmaal het risico lopen geflambeerd en geserveerd te worden. Dus hebben we een douchegordijn-flamingo en ik vind hem fantastisch. Die kan ik tenminste een keer te heet wassen, of gewoon weggooien als ik ‘m niet meer leuk vind.

Huisje, boompje, douchegordijn.

Ik ben gelukkig.

O ja! Je kunt Merel natuurlijk volgen. Op Facebook en op Twitter.

9 gedachtes over “Huisje, Boompje, Douchegordijn – Gastblog

  1. Oh wat een heerlijke blog! ❤ Ik ben nog steeds op zoek naar een flamingo voor in de huiskamer, als ik hem zat ben… mag 'ie op het balkon 😉

  2. AMEN! Namens een 29er, mag dat ook van de maatschappij 😉

  3. Totally agree (helaas wordt het na je 30ste nog erger… weet ik helaas als 32er). I need new friends… een flamingo heb ik al en een eneurm Maria beeld (niet voor geloof, gewoon omdat ze zo heerlijk op iedereen neerkijkt)

  4. You said it, girl. Je bent een HELD! Never-mind the fact I have my fair share of poep-luiers (they do make me happy LOL), i agree with you, er is er geen leeftijd voor en in het leven is het het fijnst om alles maar op z’n tijd te laten komen! ❤ Xo's to you, you rockstar!

  5. Ik weet precies wat je bedoelt. Ik ben zelf 27 en voel hetzelfde als man zijnde.
    Iedereen is gelukkig op hun manier. Als je maar eerlijk met jezelf bent en niet blindelings aan het maatschappijdruk toegeeft.

  6. En hier nog één die je begrijpt. Laat mij maar lekker in m’n uppie door het bos rennen, terwijl mijn vriendinnen hun kinderen opvoeden. Ik geloof niet dat “het” bij mij ooit nog komt, ondanks de vragen, vooral van familie.
    Ik ben happy, ongetrouwd en zonder kinderen. (Woon wel samen in een koophuis en heb 4 beestjes, gewoon omdat ze zo leuk zijn.)

  7. Pingback: Blogleesvoer #7 | SYLVIA KUIJSTEN

  8. Enerzijds roep ik hoera, omdat je je niet door anderen en De Maatschappij laat leiden. Anderzijds denk ik bij veel dingen die je schrijft; het een sluit het ander niet uit, je bent er zelf bij. Maar ik snap wat je wil zeggen en uiteindelijk is het zo simpel; als je geen kind wil begin dan niet aan kinderen en woongeluk kun je ook vinden in een huurwoning. Mijn ouders hebben nooit een huis gekocht, ik ben nu 35 (met kinderen btw, en een scheiding én een nieuwe relatie 😉 en ik kocht ook nooit een woning. Ik mis het schilderen van de buitenboel geen seconde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s