Roti reet

Roti reet

Volgens mijn beste vriend, die Surinaams is, heb ik een roti reet. Een roti reet is een dikke kont, Surinaamse stijl, op een Hollandse meid. Weinig blanke meiden hebben zo’n kont. Als ze wel een dikke kont hebben, is deze vol in de breedte en kunnen ze er niet mee wiegen. Mijn bil is erg rond en kan niet anders dan bewegen. Omdat ik als Nederlands meisje van nature niet zo’n bil kan hebben, moet het komen door alle roti die ik eet, aldus de vriend. Tot zover de etymologische verklaring van de term roti reet.

Toen ik mijn roti reet in de pubertijd ontwikkelde, woonde ik op Zuid in Rotterdam. Ik zat op school met meiden die namen hadden als Damaris en La-Toya. Damaris en Toya hadden de ronde kont van nature en ze waren er trots op. Strakke, zwarte leggings benadrukten de liefde voor hun bil. Liedjes als Meisje je bent zo lelijk als de nacht en Dancehall Queen waren uitermate geschikt om de billen mee te etaleren. Ik had ook ronde billen. Ik had de taal (ik noemde ook iedereen conjo en er zaten altijd veel waggies in mijn torries), maar ontbeerde de juiste – de Surinaamse – motoriek. Mijn roti reet bewoog niet als de kont van Damaris. Mijn kont bubbelde niet goed. Als ik mijn benen uit elkaar zette, een hand achter mijn hoofd deed en mijn bil omhoog en weer omlaag bewoog, werd ik uitgelachen. Ik deed het als ‘een Kaas’.

Ik stopte mijn roti reet vanaf toen weg onder lange truien en gooide mijn singletje van Dancehall Queen in de prullenbak. Ik ging studeren en danste niet meer met mijn billen maar met mijn armen. Zoals je doet bij ‘Gettin’ jiggy with it’. Ik vertelde geen torries meer maar anekdotes en noemde ook niemand meer conjo. En dat terwijl conjo – naast jokkebrok – mijn lievelingswoord is. Ik werd een echte Kaas en omringde me eigenlijk nog alleen maar met andere kazen (met uitzondering van de roti reet vriend natuurlijk, die blijft altijd). Ik hoorde hoe al deze kaasmeisjes zeurden over hun billen voor het uitgaan. De bil is het meest bezeurde lichaamsdeel in ons land geloof ik. Eigenlijk zielig. Mijn roti reet werd eenzamer. Tien jaar bewoog ze niet. Werd ze niet getrild.

Dat mijn reet zo eenzaam was, merkte ik deze week pas eigenlijk goed. Ik deed mee een groepsles Sh’bam. Volgens de website van de sportschool een dansles “met eenvoudige maar geweldige dansmoves. De perfecte manier om in vorm te komen en je ‘inner star’ te laten stralen.” Dat las als (n)iets voor mij.

Andere meisjes en vrouwen wilden ook iets met hun inner star. Het waren allemaal kazen. In verschillende soorten, dat wel. Je had het hockeymeisje dat een kort broekje aan had met strak shirtje. Je had het so-you-think-you-can-dance-meisje dat een wijd shirt droeg en een scheve staart in het haar had. Er waren vrouwen die geen trainingskleding hadden maar alleen chillpakken. Vlak voor de les kwam er één Surinaams meisje binnen. Ik zag iets dat ik nooit eerder had gezien. In ieder geval niet op Zuid. Ze had geen bil en ze had nog een yoga broek aan ook.

De les was duidelijk verdeeld in verschillende onderdelen. Er was een latin gedeelte waar Shakira de boventoon voerde. De Sh’bam juf riep steeds “Mambo mambo!”, we moesten met onze heupen draaien en op het eind moesten onze borsten heel snel trillen. Toen kwamen er allerlei stoere ‘vrouwen zijn de baas’ liedjes waarbij we moesten stampen en salueren. Hierna ging het rode licht aan, hoorde ik Moulin Rouge muziek en zei de juf dat we zwoel in de spiegel moesten kijken, alsof we onze vriend probeerden te verleiden. Met elk gedeelte stapte ik gegeneerd een stukje naar achteren. Want zoals ik al had verwacht, deden de hockeymeisjes, het so-you-think-you-can-dance-meisje, de chillvrouwen en het Surinaamse meisje zonder bil het beter dan ik. Ze hielden maat, vielen tijdens de ‘grapevine’ niet over hun eigen voeten en hun borsten trilden hun shirtjes uit.

Misschien was het omdat het mijn eerste keer Sh’bam was, dacht ik. Misschien was het omdat ik me niet thuis voelde tussen deze vrouwen, dacht ik erna. Maar nee. Mijn kont bonkte aan de onderkant van mijn rug, ze was eenzaam. Ik had geleerd om met mijn armen te dansen en nu moest ik ook nog eens lonken naar mezelf en trillen met mijn borsten. Precies op het goede moment gebeurde er wat er al jaren gebeuren moest. Nu de les bijna over was, klonk er een lang vergeten lied uit de speakers.

“She’s a dancehall queen for life, gonna explode like dynamite.”
Het was tijd voor de bil. De meisjes en de vrouwen wisten niet wat te doen. Ik keek naar het Surinaamse meisje. Ze wist niet wat te doen. De juf deed wat bubblingbewegingen voor. Ze wist niet wat te doen.

Mijn bovenlichaam begon rustig. Mijn heupen zachtjes. En toen de beat doorbrak ging mijn bil ervoor. Ik wist weer wat te doen en ik deed het goed. Snel bubbelde mijn lijf zich door alle vrouwen heen en zocht het middelpunt. Mijn bil stal de show. Zelfs het Surinaamse meisje lachte goedkeurend. Mijn bil doet het weer. Kaas of geen kaas. Ze is terug.
Fissa, conjo’s!

6 gedachtes over “Roti reet

  1. Haha geweldig stukje! De Roti-reet, komt niet door het eten van roti, maar is voor ons genetisch bepaald 😉

  2. Ge-wel-dig! Welcome back to the roti reet! Draag de bil met trots en laat ‘m schudden op z’n tijd, anders zielig. Genoten van je verhaal! Misschien omdat ik zelf ook een -voor nederlandse begrippen- rond achterwerk heb 😉

  3. Hilarisch weer! Zie het helemaal voor me – schudden.

    Groetjes, Marleen

  4. Whahaha ge-wel-dige column haha, wat zei je aan het einde van de les: Kom horren no 🙂

  5. Ook al zo’n geweldig verhaal! Lees met veel plezier alle columns van je. Echt geweldig!

  6. Geweldig! Aangenaam, ik ben “Surinaamse meisje zonder bil!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s