Seniorentoetje

Seniorentoetje

De bakjes met pepernoten in de kantine van het bejaardenhuis zijn bijna leeg. Op de pilaar bij het buffet hangt een affiche waar een oude prent van Sinterklaas op staat. Ik lees het niet. Dat er hier Sinterklaas wordt gevierd, lijkt me veel zeggen over de geestelijke gezondheid van de bewoners.
“Zullen we een kopje thee nemen?” vraagt mijn moeder.
“Is goed.” En zoals wordt verwacht als je in een bejaardenhuis bent, loopt de jongste naar het buffet als er ‘we’ wordt gezegd.

Sinds een paar weken proeven mijn moeder en ik de sfeer en pepernoten in dit bejaardenhuis. Volgens mijn moeder is het een woonzorgcentrum. Ze denkt erover om hier een appartementje te huren. In het 60+ gedeelte, dat wel. Want dit bejaardenhuis heeft ook een jongerenafdeling.

Ik zet twee kopjes thee neer. Groene voor mij en English breakfast voor mijn moeder. Om ons heen zitten negen bejaarden die ook hun portie middagthee drinken.
“Er zijn hier best wel wat oude mensen,” zeg ik.
“Wat geeft dat.” Mijn moeder pakt twee pepernoten uit het bakje. “Bejaarden zijn ook mensen.”

Mijn moeder is geen bejaarde. Mijn moeder is een vrouw van 62 jaar die haar kapsel verft met henna die ze bij ‘de turk’ koopt. Mijn moeder is niet ziek en ze heeft geen looprek. Mijn moeder heeft slechts zelden een loopneus. Mijn moeder is wel alleen, al tien jaar. Dat gebeurt als je gaat scheiden. En als je geen zin meer hebt in een man die de hele avond met zijn afstandsbediening in de handen zit, blijf je volgens haar alleen. Mijn moeder zegt dat niet nukkig of verbitterd. Ze hoeft echt geen man meer, maar alleen zijn vindt ze ook niet gezellig.

“Zullen we iets lekkers erbij nemen?” vraagt mijn moeder.
“Moet dat?” Ik merk dat ik zeik.
“Ja, dat moet.” Ze reikt me een bruin mapje aan waar uitgeprinte papiertjes in plastic hulzen zitten. Erwtensoep, een tosti, een bal gehakt, dame blanche.
“Ik weet het niet,” zeg ik. “Wat neem jij?”
“Ik neem dat seniorentoetje.” Ze grinnikt.
“Wat is dat?” vraag ik.
“Weet ik niet, ik ben benieuwd.”
“Dan neem ik een dame blanche.”

Aan het buffet geef ik onze toetjes door. De mensen om me heen hebben oude, stramme lijven. Lijnen in hun gezicht en niet van het lachen. Het valt niet mee om naar de bejaarden te kijken, ook al zijn ze aan het kaarten of aan het praten. Ook al leven ze wel. De vrouwen in de ruimte verven hun haar niet meer, ze zijn grijs. Hun haren zijn kort en krullen op de manier waarop het haar van ouderen altijd krult. Ze gebruiken waarschijnlijk een krultang. Ik vraag me af hoe lang het duurt voordat mijn moeder zich zal overgeven aan grijs haar en de krultang.

“Kijk eens ma.” Ik wijs naar het Sinterklaas affiche. “Moet je dat nou zien.”
“Leuk voor de kinderen toch?” zegt ze. “Of de kleinkinderen.”
Boven de prent staat in comic sans ‘Pakjesavond voor alle bewoners’.
“Het is niet voor de kleinkinderen,” antwoord ik.
“Nee?” vraagt ze.
“Nee.”
Even is mijn moeder van slag. Ze kijkt het bruine mapje weer in zonder te lezen.
“Dan zal ik vanavond eens mijn schoen zetten,” besluit ze.
“Mama, weet je het zeker?” zeg ik. “Weet je dit zeker?”
Mijn moeder knippert met haar ogen, zodat het nat verdwijnt.
“Ja, ik weet het zeker zegt ze.” Ze wrijft in haar ogen. “Zelfs huilen in je eentje is niet meer gezellig als je dat jaren hebt gedaan.”

De mevrouw die achter het buffet staat, komt de toetjes brengen. Ze wenst ons een smakelijk eten en mijn moeder bedankt. Ik kijk naar mijn dame blanche en dan naar het toetje van mijn moeder.
“Ha!” zegt ze en ze pakt haar lepel op.
Haar toetje bestaat uit vanille ijs, advocaat en slagroom.
Ik pak ook mijn lepel op en neem een hapje van haar seniorentoetje.
“Dat neem ik de volgende keer ook ma.”
Ze knipoogt. “Ze doen hier ook aan bingo en hebben clubs en klaverjassen. Ik hou van klaverjassen, wist je dat?”
Ineens ben ik onmetelijk trots op haar. Ik knipoog terug.
“En nou je eigen toetje opeten,” zegt ze.

2 gedachtes over “Seniorentoetje

  1. Ahhh, lief verhaal….
    Maar mag je moeder daar zomaar wonen op haar 62e zonder ziekte zwakheid enz…?
    Het klinkt alsof zij er beter vrijwilligerswerk kan gaan doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s