Kerstwens

Kerstwens

In een groot huis ergens in Nederland, woont een meisje van elf zonder haar ouders. Ze zit op de gang en heeft net met een ongelooflijk harde trap het glas uit een deur geschopt. Negen andere kinderen zonder ouders zijn in de woonkamer kerststukjes aan het maken als ik binnen kom. Ik geef schrijfles op residentiële opvangcentra door het hele land. Het is een mooie term voor een kindertehuis.

“Hallo knapperds,” roep ik en ik knik naar de begeleider die ook aan tafel zit.
“Hoi juf,” zegt een van de jongetjes die fantastische verhalen kan schrijven. “Kijk eens naar mijn kerststukje!”
“Snotverdikkeme nog aan toe,” zeg ik. “Wat mooi.” De kinderen grinniken altijd om snotverdikkeme.

In de tuin horen we geschreeuw. Het meisje dat op de gang zat, rent naar buiten. Een begeleidster rent erachteraan. We kijken naar het tafereel. “Ga eens verder met de stukjes,” zegt de begeleider. Braaf gebeurt het. Ook ik pak maar een stukje oase en prik er mos in. Dan een takje hulst. Wat slingers. Er zijn ook zijn kleine kerstballen, takjes met besjes, paddenstoeltjes en glitters. Maar geen kaarsen, ze mogen geen kaarsen in hun stukjes.

Tien kinderen wonen er hier. Maar in Nederland wonen duizenden kinderen meer in residentiële opvang omdat ze thuis worden mishandeld, omdat hun ouders in een afkickcentrum zitten, psychisch niet in orde zijn of om… bedenk het maar. Ik heb de vreemdste dingen gehoord. Het is verdrietig. Elke keer als ik lesgeef, bedenk ik hoe zwaar het is om jong te zijn zonder ouders. En dan is het nu godverdomme ook nog eens kerstmis.

Ik weet niet of het aan kerst ligt, maar iedereen om me heen heeft zwangerschapsambities. Sommigen zijn al zwanger, sommigen doen hard hun best. Sommigen hebben er net al één uit geworpen. Normaal maak ik ongepaste grappen tegen baby’s die nog in buiken zitten. Eet ik hele borden beschuit met muisjes leeg. Maar nu stoort het me.

Het meisje is weer rustig geworden, de begeleider zegt dat ik even met haar mag praten, kijken of ze nog met de les mee wilt doen. En anders moet ik gewoon zonder haar beginnen. Het meisje, dat slim is en mooi en schrijft alsof ze met een pen in haar hand is geboren, zit onder de trap op een grote zitzak. Het is het ‘rustig worden plekje’ van de opvang. Ik ga bij haar zitten en leg mijn hand op die van haar. Niks weet ik te zeggen.
“Hoe is het nou?” vraag ik uiteindelijk.
“Ik ben zo verdrietig,” zegt ze.
Mijn hand aait die van haar.
“Ik had zulke slechte cijfers gehaald op school en hier is het gewoon stom, ik wil hier niet wonen en ik mis mama maar ik weet dat het niet goed voor me is om bij mama te wonen. Maar ik ben zo alleen.”

Ik knik en ik weet niet of het mag als juf, maar ik ga staan en open mijn armen. Zonder iets te zeggen, legt ze haar hoofd op mijn borst en haar armen om mijn rug. Ze ademt uit en laaft zich aan me. Ik streel haar haren en moet mezelf ervan weerhouden om een kus op haar hoofd te geven. Ze houdt me stevig vast. Lang. Ik heb nog nooit iemand zo lang vast gehad. Niet mijn moeder, noch mijn vriendjes.

Als ze me loslaat, zijn de kerststukjes af en kunnen we aan de schrijfles beginnen. Het meisje is weer vrolijk, net als de rest van de kinderen.

Ik denk aan de babyshower die er volgende maand op het programma staat. Babynamen raden. Roze spekjes eten. Ik kijk naar de kerststukjes die af zijn. Het jongetje dat ook zo mooi kan schrijven, wil dat ik die van hem mee naar huis neem. Ik mag er wel een kaars in doen, zegt hij en daar is het stukje toch eigenlijk voor.

Normaal snap ik dat wanneer je samen bent met een partner, je een baby van elkaar wilt. Dat je dik wilt worden en dat het bijzonder is dat er een mensje uit je komt. Dat je iets van elkaar samen wenst. Maar nu is het godverdomme kerst. En dan wensen we andere dingen. Dan wensen we dat het overal sneeuwt of dat we de hele wereld te eten kunnen geven. Ik heb ook een kerstwens. Ik wens dat we stoppen met baby’s produceren en eerst de mooie exemplaren opmaken die we al hebben. Ze maken de prachtigste kerststukjes.

8 gedachtes over “Kerstwens

  1. Wat mooi dat jouw lijf zoveel troost heeft gegeven………..ik zou ze ook allemaal willen troosten en knuffelen en vasthouden! aangrijpend ;(

  2. Ik moet bijna huilen. Supermooi. En snotverdikkeme wat ben ik het met je eens.

  3. lieve 28er, wat fijn dat er mensen zoals jij zijn.
    ik werd geraakt door die zin: eerst de mooie exemplaren opmaken die we al hebben.
    En ik begrijp precies wat je bedoelt,
    we hebben een pleegdochter.
    Blijf ze knuffelen!! Zo belangrijk.

  4. Wat een verschrikkelijk mooi verhaal.

    Een aantal weken geleden had ik mijn functioneringsgesprek wat een beetje uitweek. Toen vertelde ik mijn leidinggevende precies wat jij hier nu omschrijft.
    ‘Ik weet niet of ik ooit een kindje wil en als ik al een kindje wil, denk ik dat ik niet voor een kindje van mezelf zou gaan. Natuurlijk snap ik dat 2 mensen die ontzettend gek op elkaar zijn een kindje willen, gemaakt uit hun liefde en waarin hun genen versmolten zijn, maar er zijn nog zoveel kinderen op de wereld die smachten naar een liefdevol en gelukkig thuis, ik zou mezelf egoistisch vinden.’
    Als ik tegen mensen zeg dat ik van zo’n kindje net zoveel zou kunnen houden als van een kindje van mijn eigen vlees en bloed, zeggen ze vaak dat ik dat zeg omdat ik niet weet wat het is om moeder te zijn. Daar word ik altijd een beetje giftif van.
    Ik weet hoe het voelt om leidster te zijn op een kindercentrum en het gevoel wat ik voor die kinderen heb, kan ik niet eens omschrijven.
    Tegenwoordig laat ik zulke mensen maar kletsen, het zegt meer over hen dan over mij.

    Dus toen ik dit prachtige verhaal las, kreeg ik een wel heel warm gevoel van binnen. Wat kun jij dit prachtig omschrijven en wat moet het hartverscheurend zijn om zo’n meisje in jouw armen te hebben. Maar jij hebt haar een mooi moment gebracht. Respect.

    Marian

  5. Wauwie. Ongelooflijk mooi en ongelooflijk waar.

  6. Lieve allemaal, wat een fijne reacties. Vrolijk kerstfeest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s