31 is… really old! – Gastblog

Dichteres Andrea van Herk waagt zich vandaag aan een kort verhaal voor Achtentwintiger. Ze is onlangs 31 jaar geworden en vierde dat in haar eentje op Bali. Een backpackersparadijs waar jonge meisjes drinken en seksen. Maar ook het eiland van de yogi’s. En waar past Andrea bij op haar leeftijd? Ze neemt ons mee naar haar vakantie; naar de biertjes, naar het schrijven en naar haar verjaardag.

31 is… really old!

Ik keek naar de datum op mijn computer. Nog één dag tot de deadline van mijn gastblog. Had ik al mijn kruit verschoten? De afgelopen dagen had ik zoveel gegeven, vanmorgen nog, toen de tranen over mijn wangen liepen bij het schrijven van het stuk op mijn Facebook timeline. Later nog een keer bij een nieuw hoofdstuk voor mijn boek. En dit… dit moest goed zijn. “Doe er nog een leuke foto bij,” had Achtentwintiger gemaild terwijl ik achter mijn laptop in een restaurant in Ubud zat. Ik had me er niet echt op mijn gemak gevoeld. Behalve toen ik met mijn oordoppen in, luisterend naar Bob Marley, druk zat te schrijven.

Ik zat in een restaurant met enkel alleenreizende vrouwen, ze zaten allemaal alleen aan een tafel. Het waren er minstens tien op een rij en ze staarden wat voor zich uit. Overduidelijk op zoek naar iets waar van ze zelf volgens mij ook niet wisten wat het was. Ik had het grapje gemaakt vlak voor ik het vliegtuig was ingestapt, tegen de vriendin die me een afscheidsknuffel gaf. “Ben ik nu ook zo’n vrouw met een yogamat aan haar tas onderweg naar Ubud op zoek naar… zichzelf?” Ik was tenslotte ook al in India geweest. Maar nu ik zo tussen die vrouwen zat, viel er eigenlijk weinig te lachen. Dachten ze nou werkelijk zich hier op het Eat, Pray, Love spoor te kunnen begeven? De nieuwe spreuk van het eens zo lieve stadje was inmiddels getransformeerd in Eat, Pay and Leave. En ik begreep het.

Ik trof in Ubud overigens niet alleen zoekende vrouwen. De hele stad leek op zoek naar iets hogers dat hen zou bevrijden van het alledaags leed dat leven heet. Ook ik had er de hoop gehad enige staat van verlichting te kunnen bereiken. De reis heeft me wel een les geleerd, bedacht ik me; dat waar je ook bent, je altijd je eigen plan moet trekken. Zo had ik na de krankzinnige tantra workshop op dag vijf van het Bali Spirit Festival besloten niet meer naar het avondprogramma te gaan. Genoeg was genoeg. Ik had gewoon trek in bier. En schrijven. Werkt ook verlichtend.

Het Canadese meisje dat ik de avond er voor in een koffietentje had ontmoet, had gevraagd of ik samen met haar naar Canggu wilde gaan. De plek waar ik mijn reis begonnen was. Ze stelde voor aldaar een kamer te delen. Het was een goede deal. Samen een kamer voor 40 dollar inclusief yoga- en surfles, als we mijn polsbandje van het festival zouden laten zien. Na lang genoeg naar de vrouwen in het restaurant te hebben gestaard, was ik bij haar en nog een paar meisjes aangeschoven in het hostel. Terwijl ik tussen de iets te harde muziek en schreeuwerige neonverlichting een bintang large bestelde en probeerde te vertellen over de krankzinnige toestanden op het festival, realiseerde ik me dat de meisjes misschien niet zo met spirituele dingen bezig waren. Zij waren naar hier gekomen voor andere dingen. Het gesprek ging al snel over wie er nog gescoord had gedurende de afgelopen maanden. Het backpackers trail in Thailand en Vietnam dat ze – deels gezamenlijk – hadden afgelegd. Een reis vol drank, mannen en zo nu en dan wat sex. Ze waren allemaal al maanden van huis. Ik gaf eerlijk antwoord, toen ze mij de vraag stelden. Ik bleek degene te zijn die het kortst zonder sex zat. Dat hadden ze niet verwacht van deze yogi.

Even later ging het over horoscopen. Het Amerikaanse meisje was ook een ram. “When is your birthday?” vroeg ze. “Tuesday,” zei ik. Het Nederlandse meisje vroeg hoe oud ik zou worden. “Thirty one,” zei ik vol trots. Het bleef even stil. Wat blikken kruisten elkaar, maar niet de mijne. “But… thirty one is really old!” zei ze. Ik moest lachen. Allang blij dat ik mezelf en het leven tegenwoordig de moeite vind om het te vieren. “Weer een jaar dichter bij jezelf,” luidt dan ook de tekst op de verjaardagskalender op mijn wc.

Halverwege mijn biertje zei ik het Canadese meisje dat ik alleen terug zou gaan naar de plek in Canggu, in tegenstelling tot haar suggestie. Het was me daar erg goed bevallen en ik vond een eigen kamer wel zo prettig. Ik wilde nog wat wilde schrijven. Gewoon mijn eigen plan trekken. Ik gaf haar mijn festivalbandje zodat ze de korting alsnog kon fiksen, als ze dat wilde. De andere meisjes spraken inmiddels vol bewondering over de 33-jarige vrouw waar ze die dag mee naar yoga waren geweest en wat hadden rondgewandeld door de stad. Dat ze het zo goed voor elkaar had. En ze hoopten op een dag ook ooit zo te kunnen zijn. “Hoe precies?” vroeg ik. “Nou gewoon. Geld om te kunnen doen waar je zin in hebt. Niet in dorms te hoeven slapen. Gewoon je eigen plan te kunnen trekken. Een baan die je leuk vindt.” Ik gniffelde en klapte mijn laptop even open. Schreef wat dingen op.

Ik bedacht me dat ik altijd wel iets in Achtentwintigers verhalen herkende. De humor. Het gedoe met mannen. Het hebben van een eigen huis en hoe we die koude avond eind januari hadden gesproken over hoe graag we allebei schrijven. Dromen van een sprankelend debuut. Ze had in de Topklas gezeten. Ik was afgewezen. Ze heeft meer dan vijftienhonderd volgers op haar website. De mijne is nog steeds under construction. Ze heeft een uitgever. Ik (nog) niet. En toch had ze me gevraagd. Blijkbaar is het best aardig wat ik schrijf. “What are you doing?” vraagt het Nederlandse meisje. “Oh, I need to write some things down for a short story on a website next week. It is called Achtentwintiger / being twenty eight. It’s about life when you around that age,” zei ik. “Oh.” Ze zwegen. De lofzang over de 33-jarige leek inmiddels ten einde. Ik realiseerde me dat ik meer gemeen had met de 33-jarige dan met deze meisjes. Ik hoorde het mezelf zeggen. “I really like the nice things you girls said about your yoga friend,”… “but, let’s face it, thirty three is… really old!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s