Hamburgers met mate

Hamburgers met mate

Ik kijk naar zijn tenen die bezaaid zijn met haartjes. De tenen tellen zo mogelijk meer haartjes dan de mijne. Mijn ogen schuiven omhoog, naar zijn onderbenen, waarop American Football kleine littekens achterliet. Ik kijk naar zijn bovenbenen en naar het schaamhaar dat hij is gaan bijhouden. Natuurlijk zie ik ons favoriete speeltje ertussen hangen, maar ik kijk liever naar zijn buik. Die zachte buik, waar net iets teveel hamburgers in zitten. Mijn hand aait zijn buik en ik kan gegrinnik niet onderdrukken. Dit grote lijf, dat mij optilt en op bed gooit, dat mij aait en kust zal hij met niemand anders meer delen. Dit lijf is nu ook een beetje van mij.

Elk begin begint met eten. Een nieuw leven start met beschuit met muisjes. Een bruiloft begint met bruidstaart. Een crematie met cake, want ook dat is het begin van iets nieuws. Een nieuwe relatie begint ook met eten. Samen lekkere dingen verorberen bevestigt dat je samen bent. Het moeilijke is dat ik sinds een jaar of twee een quinoa meisje was geworden. Ik wilde gezonder leven, langer leven, mentaal frisser zijn en begon aan zoete aardappels, quinoa en paprikasoep. Maar toen kwam de man met de hamburgers. Of jullie kennen hem misschien beter als de taalnazi.

Mijn liefde voor lekker en ongezond eten kreeg nieuw vuur. Croky bolognese is mijn lievelings, die van hem paprika en tijdens het kijken van Game of Thrones hadden we onze eigen zak. We probeerden spareribs uit van verschillende slagers, gingen op een speurtocht naar de beste bitterbal van Rotterdam en zijn nog steeds op een queeste naar hoe we de beste hamburger bereidden (Vooralsnog, zie foto: zelf gemaakte hamburger, met cheddar kaas, bacon en tomaat en gebakken ui. Volgende keer doen we er een spiegelei op).

Hij viel zes kilo af (omdat ik hem toch af en toe quinoa voerde) in zes maanden. Ik kwam zes kilo aan. Holy. Shit. Nu kan ik erg goed toneel spelen voor mezelf, dus ik loop al een tijdje in jurkjes (met panty). Mijn broeken ben ik gewoon vergeten, het is niet dat ik ze niet meer pas of zo. Helaas is daar altijd mijn nichtje. Met haar drie jaar is ze niet de beroerdste om mij en nu ook ‘ons’ te wijzen op onze onvolmaaktheden.
Nichtje: “Heeft hij een baby in zijn buik?”
Ik: “Nee joh gekkie.”
Ze zet een niet begrijpende blik op. “Jawel toch?”
Het is logisch. Een dikke buik betekent voor haar een baby.
“Nee,” zeg ik serieus. “Er zitten gewoon teveel hamburgers in.”
Ze legt haar kleine hand op mijn buik. “Heb jij ook teveel hamburgers?”

Mijn ogen draaien van zijn lijf naar het mijne. Het onvermijdelijke kom ik onder ogen. Mijn lijf gaat ook gebukt onder teveel hamburgers. Ik kijk naar mijn bovenbenen, die waarschijnlijk tot rode bultjes toe elkaar zullen schuren als ik een rokje aan moet. Ik zie mijn buik, het is inderdaad een grote witte bol geworden, zelfs als ik lig. Ik voel een vetrol op mijn rug, net onder mijn bh bandje. Alleen mijn tieten doen niet mee in deze ontwikkeling. Zal je altijd zien.

“We zijn te dik,” zeg ik tegen hem.
“Ik ben afgevallen,” lacht hij.
“We zijn niet gezond.”
“Voordat ik jou ontmoette, was ik niet van plan om ouder dan 47 te worden.”
Ik rol van hem af. “Meen je dat?”
“Ja. Hoezo?” Hij zegt het alsof het niet het meest debiele is dat hij ooit zei.
“Maar 47 is best wel jong,” zeg ik.
“Ik houd van eten en drinken en roken en vond het niet nodig om dat niet te doen. Ik had niemand omdat niet voor te doen.”
Eigenlijk ben ik nu boos. Eigenlijk wil ik zeggen: ‘je moet nou gauw normaal gaan vreten anders ga ik bij je pleite, ja, hoor je me?’. Maar dat zal ik natuurlijk niet doen. En na zes maanden zeg je dat soort dingen ook niet tegen elkaar. Dus ik mompel: “Als dit echt iets blijvends is, accepteer ik 47 niet hoor.”

Het is zo. Als dit tussen ons goed zal gaan, moeten we een balans vinden. De liefdesbaby van hamburgers en spareribs moet slinken als we samen ouder willen worden. Ik ga het beloven. Ik zal jouw lijf, dat nu ook een beetje mijn lijf is, koesteren. Ik beloof er zoete aardappels in te stoppen met gegrilde groenten en zal er paprikasoep in gieten. Ik beloof dat ik er zelfs quinoa in zal blijven proppen. Hij moet het ook beloven. Hij moet goed voor mijn lijf zorgen dat nu ook een beetje zijn lijf is. Af en toe geen bitterbal en een zak chips moeten we delen. Hou me tegen als ik naar de McDonald wil en trap me naar buiten zodat ik ga hardlopen. Ik wil ouder worden dan 47. Ik wil dat jij ouder wordt dan 47. Nooit had ik gedacht dat ik het zo zou zeggen. Dat ik het meisje zou worden dat tegen haar vriendje zegt dat ze gezonder moeten eten. Toch doe ik het; samen gezonder. Maar laten we niet doorslaan. Niet al te gezond. Laten we tussen al het gezonde geweld, nooit de hamburger vergeten. Dat kan niet. Dat mag niet. Laten we samen hamburgers eten taalnazi van me, maar wel met mate.

2 gedachtes over “Hamburgers met mate

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s