Angst is een slechte raadgever – gastblog

Met trots presenteert Achtentwintiger de gastschrijver van deze maand: filosoof, schrijver en taalnazi Luckie S. Delacroix. Luckie schrijft een column voor het online vrouwenblad Plein9, is redacteur bij het literaire magazine de Optimist en zijn debuutroman Johnny Cash Danst Nooit zal dit jaar nog in de schappen liggen. Voor Achtentwintiger verstopte hij zich een keer niet achter zijn gebroken personages, maar keerde hij zijn eigen gevoelsleven binnenste buiten. Dat dappere besluit resulteerde in een oprecht mooi verhaal.

Angst is een slechte raadgever

Te lang heb ik mij laten leiden door angst. Ik was bang om alleen te eindigen, bang om buiten de lijntjes te kleuren en bang om mezelf te zijn. Mijn omgeving greep iedere gelegenheid aan om duidelijk te maken dat ik als mezelf niet goed genoeg was. Ik moest iemand anders zijn. Iemand die past in een nieuwgebouwde koopwoning met een energielabel, iemand die zich als een fatsoenlijke buurman gedraagt op de buurtbarbecue en iemand die de hypoallergene Labradoodle een leuke uitvinding vindt.

Ik ben dat niet en ben dat ook nooit geweest. Omdat ik bang was alleen te eindigen, probeerde ik die rol te spelen. Op het dieptepunt van het laatste decennium had ik anderhalf jaar geen seks en dacht ik dat ik gek was. Letterlijk. Ik sprak eens in de week met een psychiater die vond dat ik psychotisch was. Mijn chaotische gedachten noemde hij wanen en hallucinaties. Nu was ik altijd al wel een beetje zwaar op de hand en verstrooid maar dat kwam dus omdat ik gek was. Ik vond het een hele aparte conclusie, zeker toen ik kennis maakte met de echte psychotische medemens. Ik was blijkbaar best wel ziek.

Ons zelfbeeld wordt gevormd door wat andere mensen van ons vinden. Hoe hard je ook probeert om je niks van die onbenullige meninkjes aan te trekken, je ontkomt daar niet aan. Het is een gegeven. Mijn ex dacht dat ik gek was, de psychiater bevestigde dat, en ik geloofde hen. Ik cultiveerde het zelfs en maakte het onderdeel van mijn identiteit. Het ging zo ver dat ik mijn overmatig drank en drugsgebruik classificeerde als zelfmedicatie en aan de antipsychotica ging.

Het ging niet beter met me, het ging anders, maar nog altijd even slecht. Het werd leeg in mijn hoofd. Ik werd toeschouwer van mijn eigen leven en de versie van mezelf die ze gecast hadden om de hoofdrol te spelen in dit achterlijke toneelstukje, zou liefde en geluk niet herkennen al stonden ze in zijn bek te zeiken. Ik haatte die flapdrol waar ik naar keek en dat moest veranderen. Mijn lenige brein was mijn grootste geschenk en de vrouw die bij me hoorde, zou dat begrijpen omdat ze zelf waarschijnlijk ook een beetje vreemd zou zijn.

Ik creëerde een situatie waarin het einde van mijn vervloekte bestaan onvermijdelijk zou zijn en na een regenachtige avond in oktober was ik plotseling verlost van alles. Ik was 31 en had niks meer. Geen huisje, geen boompje en een fret. Ik was ontheemd en losgeslagen maar voelde dat ik op het juiste pad was beland. Het viel allemaal op zijn plek en ik kreeg vrede met wie ik ben. Ik kleur nu eenmaal graag buiten de lijntjes, ben een beetje vreemd maar wel lekker, en dol op mijn lenige brein. Ik ben een intelligente subversieveling en bedacht dat ik dat altijd al wilde worden als ik later groot zou zijn. Ik moest mij niks aantrekken van bestaande conventies want die maakten me ongelukkig. Ik moest mijn eigen waarden scheppen dus deed ik dat en voor het eerst in jaren was ik gelukkig.

Nu werd het tijd om na te denken over wat de liefde, mits deze echt zou bestaan, me dan zou moeten bieden en iedere overdenking is voor mij een filosofische en iedere filosofische overpeinzing begint bij Plato op schoot. Ook de beschouwing over liefde. Plato beschrijft de liefde door de ogen van Aristofanes. Deze goede man, een schrijver van komedies, wordt op een mooie dag tijdens een diner gevraagd waarom de macht van de liefde zo groot is. Hij denkt een moment na, neemt een slok wijn en antwoordt dat ieder mens vroeger uit drie seksen bestond: de mannelijke, de vrouwelijke en een combinatie van die twee. De mens was volmaakt rond maar Zeus had ze doormidden gesneden en sindsdien zocht de ene helft wanhopig naar de andere. Het is de liefde die hen weer in hun oorspronkelijke gedaante bijeen brengt.

Ik vond het een prachtige gedachte om mijn zoektocht mee aan te vangen. Beetje zoet en sprookjesachtig maar desalniettemin schitterend in haar eenvoud. De mens heeft liefde nodig om compleet te zijn. De zoektocht naar antwoorden, naar de liefde, zou me veel nieuwe vragen brengen maar ook een aantal zachte eisen opleveren voor een liefde die ik waardig acht.

Ik geloof op de eerste plaats dat je niet kunt denken met je hart maar wel kunt voelen met je hoofd en met dat adagium wilde ik een dynamiek creëren die het samenzijn zou cultiveren zonder dat er een twee-eenheid werd gevormd. Samensmelten is een onnozel idee. Dat is helemaal niet nodig om een ‘wij’ te vormen. Twee sterke individuen die graag samenzijn en intimiteit delen, vormen de beste stelletjes omdat zij beseffen dat 1+1, 3 moet zijn.

Daarnaast bleken de mensen die zeiden dat ze vanaf de eerste donder, bliksem en slag, meteen zeker wisten dat ze nog lang en gelukkig zouden leven, vaak bange leugenaars die liefde op het eerste gezicht verzinnen om zichzelf mee voor de gek te houden. Als zij op die manier gelukkig zijn, hebben ze mijn zege maar voor mij werkt het anders. Natuurlijk moet de eerste indruk goed zijn maar wat volgt is minstens zo belangrijk. Als de kruitdampen van de eerste passievolle maanden opgedroogd zijn, moet er iets overblijven dat de moeite waard is om voor te vechten en dat kun je alleen herkennen als je er goed over nadenkt.

Ik vond iets waardevols op een plek waar ik er niet naar zocht en op een moment dat ik het niet verwachtte. Een nieuw persoon die ik mijn favoriet mag noemen, en die beter bij mij past dan de vorige nieuwe personen die ik mijn favoriet mocht noemen, want ik heb er ditmaal goed over nagedacht. Een vrouw die mij een completer mens maakt, die me stimuleert om beter te worden, een liefde waar ik iedere dag weer van geniet.

En weet je lief. Ik ben nergens goed voor, daar weet jij alles van. Maar ik kan van je houden, zoals niemand anders kan.

Gecharmeerd door Luckie? Begrijpelijk. Je kunt ‘m liken op Facebook en volgen op Twitter.

3 gedachtes over “Angst is een slechte raadgever – gastblog

  1. Taalnazi’s schieten met bieslook denk ik 😉 (kruiddampen).

    Mooi relativeren en beschouwend stuk verder. Kudo’s

  2. Hahaha slechte eindredacteur ben ik ook he… Aangepast! Dank!

  3. Jij bent een van de prachtige mensen die zichzelf weten te relativeren. Dat zie je niet vaak. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s