Baby eendjes

Baby eendjes

Er zijn momenten dat je leven helemaal klopt. Tenminste, dat schijnt. Mensen hebben me verteld dat ze ‘nu pas echt gelukkig waren’ of dat ‘alle puzzelstukjes op hun plek vielen’. Ook gehoord: ‘Ik wist niet dat ik me zó zou kunnen voelen.’ Omdat ik zelf systematisch allerlei puzzelstukjes kwijt raak, per ongeluk stuk maak of gewoon weggooi, heb ik nooit ervaren hoe het is om een helemaal kloppend leven te hebben. Misschien dat ik daarom ook een pesthekel heb aan de mensen die wel ‘gelukkig’ zijn. Geluk. Ik stel me bij ‘geluk’ het einde van een romcom voor, waarbij een knappe man en ik zoenend voor een fontein in de zon staan, om te vieren dat ik de wereld van het Kwaad heb verlost en tegelijkertijd een Miss Universe verkiezing heb gewonnen.

Afgelopen zaterdag leek een dag als elke andere dag in mijn normale, matig gelukkige leven. Ik stond op de Groene Kruisweg in Rotterdam voor een rood stoplicht te wachten. Nog een uur en een kwartier en dan zou ik bij mijn taalnazi zijn. Het licht sprong op groen. Ik zette mijn voet op het gaspedaal en wachtte tot ik kon rijden. Niemand reed. Maar er was ook niemand die toeterde. Ik keek om me heen om te zien of ik deze matrixachtige ervaring kon verklaren. Het was immers Rotterdam. Hier toeteren we bijna al als het stoplicht nog op rood staat. Door mijn raam zag ik een man van middelbare leeftijd met kleine stapjes tussen de auto’s door rennen. Aan mijn passagierskant trippelde een mevrouw. Ze renden achter iets aan. Ik deed mijn deur open en keek naar de weg. Het waren eendjes. Baby eendjes. Ze renden tussen de auto’s door die wachtten voor een groen stoplicht. Het was een grappig en lief gezicht. Heel Rotterdam stond stil zodat deze eendjes gered zouden worden.

En plotseling schrok ik me helemaal de tering want mijn leven klopt. Ik hield nooit van babydiertjes en nu glimlachte ik om kleine eendjes. Terwijl de man en de vrouw achter de donzige baby’s aan renden, nam een gelukzalig gevoel bezit van mij. De zon begon te schijnen, ik hoorde een fontein spetteren, mijn hersenen zetten zelfs een zoetsappige liedje op. Daar waren de puzzelstukjes. Ik heb genoeg opdrachten om van te leven en tegelijkertijd kan ik aan mijn roman werken, ik heb een knappe vent die gek op me is, mijn familie is gezond en lief, mijn vrienden zijn te gek. Ik ben gelukkig, schoot er door mijn hoofd. Holy. Shit.

Omdat het gevoel van ‘gelukkig zijn’ in mijn ietwat verstoorde geest onmiddellijk een argwanende tegenreactie oproept, deed ik ter plekke een test. Terwijl de man en de vrouw geluiden tegen de eendjes maakten die ze ook tegen hun kat maken, maakte ik een lijstje van dingen in mijn hoofd die ik normaliter haatte.

Kattenfilmpjes. Haatte ik. Maar om deze foto moest ik wel erg lachen.
Geduld. Had ik nooit. Maar nu sta ik zelfs met tas en jas aan te wachten als hij toch nog even een potje moet schijten voordat we gaan.
Kinderen. Altijd een extreem ‘mwah’ gevoel bij gehad. Maar afgelopen woensdag liep ik met een grijns op mijn smoel van half tien tot half vijf met een kind van drie in de dierentuin.
Ikea. Geen haar op mijn hoofd die erover dacht om erheen te gaan. Maar gisteren hebben mijn moeder en ik er zelfs twee porties Zweedse ballen verorberd.
Babydiertjes. Tot ieders verontwaardiging raakte ik er nooit door vertederd. Maar nu stond ik op het punt om ook mee te doen in de actie ‘red de eendjes van de Groene Kruisweg’.

Gelukkig. Ja, dat ben ik dus. Word ik dan ook saai? Gaat dat bipolaire van me eraf? Word ik burgerlijk en gezapig? Het stoplicht was inmiddels weer op rood gegaan. De man en de vrouw maakten steeds meer geluiden. Geluiden die je maakt naar een paard, naar een hond en ik kan me zelfs voorstellen dat één van de geluiden past bij een fret. Maar er was geen geluid bij voor de eendjes. Die renden vrolijk door. Inmiddels had het stel wel bedacht dat het handiger zou zijn om de eendjes in te sluiten. De vrouw stond bij de voorkant van mijn auto, de man bij de achterkant. Terwijl alle automobilisten gebiologeerd naar het tafereel keken, bedacht ik dat ik iets moest doen wat me ongelukkig maakte. Gewoon, om het allemaal weer een beetje in evenwicht te brengen. Maar wat?

Ik deed mijn dashboardkastje open, op zoek naar een aanwijzing. De vrouw buiten slaakte een kreet, de man riep hard yes en ik zag in het kastje precies dat wat mij ongelukkig zou maken. Ik stopte de CD in de radio en wachtte tot hij begon te zingen.

In de verte spreekt een stem
Die ik herken van onze ruzies
Over kleine misverstanden
Over grote desillusies
En ik hoor de kille klanken
Van jouw ingehouden woede
Maar wat kan ik meer dan janken
Als ik dit niet kon vermoeden

Zoals ik van mezelf gewend was uit de tijd dat ik een matig gelukkig leven leidde, stroomde er onmiddellijk een traan over mijn wang bij het horen van Marco Borsato. Ik keek naar buiten. De man stak trots een baby eendje in de lucht. De vrouw hield er twee tegen haar borst. Blij keken ze het publiek in de auto’s aan. Het applaus bleef uit. Iedereen begon boos te toeteren en het stel rende terug naar hun auto. Ik glimlachte nog steeds, veegde een traan weg en zette Marco wat harder. Opgelucht haalde ik adem omdat ik wist dat ik altijd een beetje bipolair zal blijven. Mijn voet trapte het gaspedaal in. Nog een uur en een kwartier en de wereld is verlost van het Kwaad en ik heb de Miss Universe verkiezing gewonnen.

3 gedachtes over “Baby eendjes

  1. Alhoewel het taalgebruik naar een bedenkelijk niveau afglijdt, is dit verhaal over de eendjes toch nog wel grappig en herkenbaar. Tevens heel geruststellend te horen dat je, uiteraard op jouw manier, gelukkig bent.

  2. Het geluk dat je vindt in een vent gaat er snel weer af hoor… Ha ha, nee hoor, das mijn depressieve alterego! Ik begin die Taalnazi (of was het befkoning? 😉 ook al aardig te leren kennen via schrift. Ik las je blogs altijd al hoor, maar blijft ook leuk om te lezen! Mag ook eens gezegd. Xx

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

  3. Wat een geweldige blogpost! Ik kan me helemaal vinden in wat je schrijft, knap hoe je het (met de nodige humor en zelfspot) weet te verwoorden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s