Milano

Milano

Het is dinsdagavond, half 9. Ik zit met een dekentje over me heen op de bank. Een thermoskan thee staat op de salontafel, ik heb een wijntje in mijn hand en zet mijn televisie op RTL5. Vanavond kijk ik naar het slot van Samantha en Michael nemen er nog eentje. Ja, dat is die van Barbie. Ja, dat is die van Oh Oh Cherso.

Ik weet niet hoe hoog jij nu je wenkbrauwen optrekt, maar in mijn omgeving zijn er wenkbrauwen boven de haarlijn uitgekomen toen ik vertelde dat ik fan was van dit programma. Het is ‘not done’ om naar Barbie te kijken. Het is te plat, het is te dom en ik ben toch slim. Ik lees toch, ik ben toch een schrijver, ik ben toch ontwikkeld. Ja. Ja. Ja. En toch vind ik het heerlijk. Ik wil het dan ook geen ‘guilty pleasure’ noemen, want ik kom er gewoon voor uit. Ik hou van Samantha, Michael, Angelina en sinds de aflevering van gisteren ook van Milano (het was een hele emotionele aflevering, waarin Samantha zeventien keer de kleertjes van het ongeboren kind opvouwde, ze I hartje Michael op een bord schreef in het ziekenhuis, het vervolgens weer uitveegde omdat Michael zich gedroeg als een ‘mongool’ maar het was dus vooral de aflevering waarin ze Milano kregen, natuurlijk vernoemd naar de zanger Milan Milano).

Maar goed. Naar aanleiding van de zwevende wenkbrauwen om mij heen, ben ik toch eens gaan nadenken. Waarom vind ik Samantha en Michael zo leuk? Voor een korte analyse, schrijf ik hieronder de vijf momenten op van gisteravond die me het meest zijn bijgebleven.

1. “Doe ff normaal, mongool.”
Samantha spreekt haar vriend vaak aan met ‘mongool’. Ik vind dat op zich best wel gek. Ik heb nu pas een half jaar verkering, maar ik kan me niet voorstellen dat ik de taalnazi ooit voor mongool uit zou maken. Als ik zeg: “Doe ff normaal, joh,” denk ik al, moet dat nou, die ‘joh’. Michael vindt ‘mongool’ niet erg. Hij reageert er niet op, soms lacht hij er zelfs om. En dat vind ik op zich best wel schattig.

2. “Het is gewoon zo gelopen.”
In de aflevering van gisteren werd ook het 25 jarig jubileum van de ouders van Samantha – Cora en Ronnie – gevierd. De broer van Samantha gaat met zijn vader naar de kapper en vraagt hem hoe het eigenlijk zo is gekomen, tussen zijn ouders.
Ronnie: “Ik ging eerst uit met de vriendinnen van je moeder.”
Broer Samantha: “En toen daarna werd je verliefd op mama?”
Ronnie: “Nee, eigenlijk is het gewoon zo gelopen.”
En dan is het gesprek afgelopen. Als ik de zoon van Ronnie was, zou ik verdrietig en teleurgesteld zijn. Gedesillusioneerd zou ik roepen: “BEN JIJ NOOIT VERLIEFD GEWEEST OP MAMA?” Maar nee. Hier is het de gewoonste zaak van de wereld.

3. “Ik wil alleen zijn.”
Samantha wordt opgenomen in het ziekenhuis omdat ze de volgende dag een geplande keizersnede krijgt. Michael slaapt thuis en als hij weg is, vouwt ze voor de zoveelste keer de kleertjes van Milano. Ze vertelt dat ze nu alleen moet zijn. Ze zegt dat ze zich in alle rust wil voorbereiden op het moederschap en dat ze dat moet doen zonder iemand om haar heen. Ik vind dat bijzonder. Zo’n voorbereiding doe je in mijn hoofd samen, maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Samantha doet het op haar manier en ik kreeg traantjes in mijn ogen van haar betoog.

4. “We moeten weer een nieuwe Hetty.”
De volgende dag stapt Michael om zeven uur het ziekenhuis in. Onderweg naar Samantha wordt hij afgeleid door een schoonmaker die stofzuigt met ‘een Hetty op een accu’ (de ontzettende schoonmaakdrift van Michael heeft sowieso een aanzuigend effect op mij. Een man die stofzuigt en stofzuigt en stofzuigt, het is fantastisch). Onmiddellijk loopt Michael met grote stappen op de schoonmaker af, begint hem te ondervragen, maar de arme man weet niks van de Hetty af… Enthousiast loopt Michael naar de kamer van Samantha. “Ik heb een Hetty met accu gezien!” zegt hij. “We moeten een nieuwe stofzuiger.” Samantha vraagt wat het betekent, zonder accu en hij legt het uit dat het een stofzuiger is ‘zonder draad’ en dat hij daarmee heel makkelijk de trap kan doen. Ik vind dit allemaal lief en raar tegelijk.

5. “Nou Mike, je hebt me wel twee mooie kinderen gegeven.”
Samantha en Michael zijn niet het meest liefdevolle stel dat ik ken (ja, ik ken ze toch nu?). Samantha is zonder overleg gestopt met de pil (“Ik wou d’r helemaal niet nog één en nou heeft ze de pil gewoon weggegooid. Dat ken toch niet!”), ze schelden elkaar best vaak uit en Samantha ligt naast haar dochter ’s nachts en niet naast Mike. Maar aan het einde van de aflevering van gisteren zegt Samantha mooi: “Nou Mike, je hebt me wel twee mooie kinderen gegeven.”

Nu ik het laatste moment heb opgeschreven, weet ik wat mij zo trekt naar Samantha en Michael en hun familie. Zij leven een liefde zonder liedjes. Terwijl ik in mijn hoofd mijn relaties spiegel aan hoe ik denk dat het hoort, of hoe iets zou moeten voelen of wat zou moeten werken, hebben zij gewoon dikke schijt.
Samantha haar koosnaam is niet ‘schatje of liefje’ maar ‘mongool’.
Cora en Ronnie zijn zonder verliefdheid bij houden van gekomen.
Samantha wil alleen zijn op momenten van samenzijn.
Michaels grootste liefde na Samantha is de stofzuiger.
Maar samen hebben ze toch wat. Ze hebben Angelina, nu Milano. Ze kusten elkaar, ze huilden, ik huilde en ik kan niet wachten tot het volgende deel van hun real life soap.

2 gedachtes over “Milano

  1. Ik denk dat ik ook maar eens ga kijken naar Hetty en Co. Lijkt me leuk!

  2. Ik vind het enorm jammer dat het weer is afgelopen. Dit is een van de weinige programma’s die wij kijken. Waarom? Omdat het zo enorm herkenbaar is.. hahaha, gênant maar waar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s