Overspannen zijn is net als zwanger zijn

IMG_0303

Ze zijn overal. Ik zit met een kop thee op de bank en ze hebben me omsingeld. Op whatsapp krijg ik foto’s binnen van pasgeboren baby’s, op Facebook zie ik collega’s met bolle buiken geposeerd tegen bomen staan en de enige vriendin die niet zwanger is of bezwangerd wil worden belt op om te vertellen wie er nog meer bijna moeder is. Er is geen ontsnappen meer aan. Ze zijn overal. De zwangere vriendinnen.

Zelf ben ik niet zwanger (op de foto heb ik gewoon serieus teveel gegeten). Maar ik ben wel overspannen. En als ik zo naar mijn vriendinnen luister, is overspannen zijn bijna hetzelfde als zwanger zijn. Als je zwanger bent, schijn je een emotioneel monster te worden (de vriendinnen geven het zelf toe). Dat ben ik op dit moment ook, ik kan al huilen als het verkeerslicht op groen gaat (en dat doe ik ook: o, lief verkeerslicht) en ben woedend als mijn merk kwark in de supermarkt op is (als wraak besluit ik nooit meer kwark te eten). Ochtendmisselijkheid, daar heb ik ook last van, alleen de hele dag door. Als ik gestressed ben, is mijn eerste symptoom duizeligheid. Maar nu ik overspannen ben, moet ik er ook bij kotsen. Of liever gezegd: bijna kotsen. Ik ben steeds aan het kokhalzen, zomaar. En daar word ik dan weer misselijk van. Maar dat ben ik dan zo weer vergeten, want ik heb ook last van zwangerschapsdementie. Zo stond ik gisteren de droge was af te halen en ik leek dat tijdens de handeling zelf al vergeten te zijn. De wc moest plotseling schoon. Een minuut later zat ik op mijn knieën op de vloer van het toilet, omringd door schone onderbroeken. Er lag trouwens ook een ananas naast de wc borstel. Waar die vandaan kwam, weet ik eigenlijk nog steeds niet.

De hel die zwanger zijn heet, levert de vriendinnen ‘iets moois’ op. Althans, dat vinden zij. Als ik een baby uit mijn vagina moest duwen en daar 18 jaar aan vast zou zitten, zou ik hard huilen met veel snottebellen erbij. Mijn hel levert weinig op. Mijn lijf is gewoon boos op me. Het is boos omdat ik mezelf al die tijd voorbij ben gelopen, dat ik mijn zorgen en mijn angsten heb weggestopt, onder een laagje eten en een laagje series. Maar ik kan het mezelf niet kwalijk nemen, want wegstoppen is fijn. Het is een kunst ook, die ik goed beheers. Als je het goed doet namelijk, merk je het zelf niet eens. Je hoeft even niet te voelen, even hoef je niet aan het bakje ellende dat je verstopt, maar naarmate je het langer verstopt, groeit het en nu zit ik met een hele grote bak ellende en een ontzettend groot bewustzijn. Ik zie alles, hoor alles en voel mezelf.

Wat ik hoor en voel is niet gezellig. Waarom is dit mislukt? Waarom deed ik dat niet anders? Wat ga ik doen om alles te veranderen? Hoe ga ik zorgen dat ik debuteer? Doe ik het wel goed genoeg? Het zijn vragen die ik vroeger wel vaag herkende, waar ik af en toe mee te maken had. Maar de afgelopen weken, in het dal der dalen worden deze vragen negatief beantwoord en worden de antwoorden de waarheid. Gelukkig kan ik mezelf af en toe herpakken. Dat komt ook door de vriendinnen die zichzelf tijdens hun zwangerschap niet altijd serieus nemen. Ze hebben een ‘pregnancy brain’. Het zijn de hormonen die praten. Ik heb een ‘extremely stressed out brain’. Het zijn de hormonen van de overspannenheid die praten. En eigenlijk is dat ook zo. Ik kom er wel uit, ik ben niet dit. Het wordt weer anders. Heel af en toe voel ik het al, het zijn kleine schopjes van dat het beter gaat.

Want ook al is het donker in de krochten van het bijna kotsen, de duizeligheid en de dementie, ergens daarbinnen is er ook een plekje waar het lichter is. Het is een warm hoekje in mijn gedachten en mijn lijf; het is er niet altijd en ik kan het alleen vinden als ik goed zoek. Zoals een hond die heen en weer beweegt in zijn mandje, totdat hij precies de juiste houding heeft om te gaan slapen, beweeg ik me door de slechte momenten, totdat ik mijn plekje heb gevonden. Soms is het maar een paar minuten, soms is het iets langer. Ik laaf me aan het alleen zijn, aan de gedachte dat ik niks hoef te doen, geen deadline hoef te halen, niemand hoef te doen lachen of ervoor te zorgen dat iets goed komt. Ik hoef dan niet eens te zorgen dat het met mij goed komt. In die paar minuutjes lig ik in mijn eigen mandje en wéét ik dat het goed komt. Dan besef ik dat ik er ook ‘iets moois’ voor terug krijg. Ik voel dat ik groei, dat ik door het overspannen zijn mezelf weer net een beetje beter ken en dan wordt het warm en licht en ben ik blij met wie ik aan het worden ben.

3 gedachtes over “Overspannen zijn is net als zwanger zijn

  1. Wauw, wat heb je dat zwarte gat prachtig omschreven, hoe dubbel dat ook klinkt. Heel veel sterkte.

  2. Heel mooi geschreven en heel herkenbaar voor mij

  3. Pingback: "Ik heb een geheimpje" - blog van Lianne Collignon - Live Mindfully

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s