De Batmanbroek

IMG_0360

Het is de derde zondag van de maand, een belangrijke zondag. Ik loop van de badkamer naar de slaapkamer, op blote, natte voeten. Op het bureautje naast het bed staat mijn laptop. Hoofdstuk 4 van Dood ga je toch, mijn allereerste roman, staat nog open. Ik draai me om naar de spiegel en bekijk de roze handdoek waarin ik mijn haar heb gewikkeld. Daarna zie ik weer de woorden van mijn roman, in spiegelbeeld deze keer. Ze maken me onzeker. De roze tulband haal ik van mijn hoofd en donkerblonde natte strengen haar vallen langs mijn gezicht. Ik zie de kleine vlekjes op mijn voorhoofd. Het zijn sproetjes vermengd met oneffenheden. Ik zie twee diepe groeven tussen mijn ogen, de knik in mijn neus, de verstopte poriën op mijn wangen, het dons op mijn lippen en mijn puntige kin. Ik zie de dingen die ik niet mooi vind. Die zie ik meteen. Ik doe make-up op en verberg oneffenheden. De niet zulke mooie delen van mijn lijf zie ik natuurlijk ook en die verpak ik in een broek waar een keer of duizend het Batman logo op staat, een strak truitje en een leren jack. Ik kijk in de spiegel. Ik ben klaar voor vandaag.

Elke derde zondag van de maand organiseer ik samen met twee andere schrijvers een literair podium in Rotterdam. We geven artiesten die nog niet ontdekt zijn de mogelijkheid om zichzelf te laten zien en daar ben ik ongelooflijk trots op. Want in een wereld waarin er niet meer altijd wordt geloofd in lezen of in lezers, is het moeilijk om je schrijven verkocht te krijgen. Je moet gezien worden, opvallen en te verkopen zijn. En dat is ook waarom ik vandaag mijn Batmanbroek aan heb. Misschien is er wel iemand die een belangrijk iemand kent en dan onthouden ze me in ieder geval als het meisje in de Superheldenoutfit, die misschien ook wel een beetje kan schrijven.

Het programma bestaat uit jonge schrijvers die hetzelfde ambiëren als ik, en een Grote Gast. De jonge honden wordt hetzelfde verteld als mij wordt verteld. Als je het wil maken, dan moet je… Veel jezelf laten zien op de social media. Veel gratis publiceren in literaire bladen. Veel meedoen aan feestjes. Veel netwerken. Veel. Veel. Veel. Net op het moment dat ik op Twitter wil posten dat het zo leuk en hip is hier, haalt Alex Boogers me uit mijn overpeinzingen. Hij is de Grote Gast van vandaag en leest een vurig betoog voor tegen de commercialisering van de moderne literatuur. Hij leest het zo mijn hart in. Boogers vraagt zich af waarom er op middelbare scholen nog steeds Het gouden ei en De Aanslag op de leeslijst staan, waarom er niets anders is. Hij vraagt zich af waarom het niemand wat kan schelen dat er geen literatuur wordt geschreven die jongeren aanspreekt. Nog specifieker vraagt hij zich af welke boeken jongeren moeten lezen die gewoon op Zuid wonen, of in Vlaardingen. Waar zijn de boeken die zijn jeugdvrienden Harvey en Omar konden lezen? Ik denk aan mijn jeugdvrienden. Welke boeken leest Nima nu? Welke boeken leest Roché? Welke boeken zijn er voor Melissa en Achmed? Moeten deze jongeren boeken lezen geschreven door de schrijvers die in Amsterdam op het Barlaeus Gymnasium hebben gezeten, vraagt Boogers zich af, die gaan over mensen die op het Barlaeus hebben gezeten? Dat zijn de boeken die aandacht krijgen, dat zijn boeken die bij De Wereld Draait Door terecht komen. Dat zijn niet de boeken die Nima zal lezen. Zij zit ook niet op Twitter trouwens.

Terwijl Alex Boogers praat, groeit het kippenvel op mijn arm. Ik denk aan hoe ik soms zelf bij de boekhandel sta, vragend naar het boek van de maand van De Wereld Draait Door. Ik betrap mezelf er ook op dat ik bij dat wereldje wil horen. Dat ik het gevoel heb dat dit de enige manier is om te slagen als schrijver. Als ik terug naar huis fiets, begint hoofdstuk 4 uit Dood ga je toch zichzelf voor te lezen in mijn hoofd. De zinnen zijn kort, bondig en beeldend, de personages levendig en Rotterdams. Het is precies zoals ik wil, ik vind het prachtig maar het maakt me ook zenuwachtig. Het is waarschijnlijk niet diepzinnig genoeg of het kent te weinig lagen: mijn taal is misschien niet geschikt voor de ovale tafel van De Wereld Draait Door. Die zenuwen resulteren vaak in nieuwe zinnen die niet van mij zijn. Ik forceer een uitgebreide omschrijving van iets als dat ik gewoon ‘een boom’ zou noemen. Ik zoek metaforen die nooit eerder geschreven zijn. Ik zoek redenen waarom de gordijnen blauw zijn, terwijl ik ze gewoon blauw wil hebben.

Als ik thuis ben, neem ik weer een douche. Ik probeer de gedachten en de woorden van me af te spoelen, om even niet te denken, maar het beeld dat telkens terug komt, zijn de twee jonge schrijvers waar ik naar keek toen Alex Boogers sprak. Beiden knikten naar me. Beiden zeiden met hun ogen dat ze ook kippenvel hadden. Van de douche loop ik weer naar mijn slaapkamer en als ik vandaag voor de tweede keer naar mezelf kijk, besef ik dat het lang geleden is dat ik mezelf echt heb gezien. Nu ik hier zo bloot sta, voel ik me naakt, zelfs ten opzichte van mezelf.

Ik was vanmorgen nog niet dapper genoeg om mezelf te zijn. Ik schrijf soms wat ik denk dat verkoopt en verpak mezelf tot een interessanter exemplaar schrijver. Ik schaam me dat ik niet dapper ben. Dat ik niet dapper was. Want er is iets gaande nu. Als ik nu naar mezelf kijk, zie ik mijn lichtbruine ogen die geen enkele gemoedstoestand kunnen verhullen, ik zie mijn hoge jukbeenderen, ik zie de sproetjes op mijn neus en de spleetjes tussen mijn tanden. Ik zie wat mij mij maakt en ik vind het mooi. Ik ga het anders doen. Ik ga schrijven wat ik moet schrijven. Maken wat ik wil maken. Ik weet dat er schrijvers zijn die mee willen doen. We gaan samen dapper zijn. Literatuur heeft alleen bestaansrecht als het gelezen wordt maar iedereen moet wat te lezen hebben. Ook Nima. Ook Melissa. Ik doe mijn Batmanbroek weer aan. Hij paste nooit beter dan op dit moment. We komen eraan.

6 gedachtes over “De Batmanbroek

  1. Zo blij dat je jezelf durft te zijn!! Je hebt echt een prachtige schrijfstijl. Normaal hou ik niet van lange blogposts, maar de jouwe lees ik iedere keer opnieuw met veel plezier. Ga zo door!! En veel succes met schrijven!

  2. Mooi stuk, in een stuk uitgelezen en daar gaat het om, een leesboek moet boeiend zijn. Ik moet het in een keer uit willen lezen. Er mag een boodschap inzitten, maar dat hoef ik niet door te hebben of te weten. Spelende wijs “kennis” verzamelen, onderhoudend, amuserend en informerend moet een boek zijn. Als ik na het uitlezen van een boek het idee heb dat ik mijn tijd heb verknoeid is het niet zo’n best boek, tenminste in mijn visie.

  3. Ik weet niet hoe je heet maar nu weet ik gelukkig hoe je boek gaat heten, zodat ik het kan kopen. Alex Boogers is ook mijn held. Rotterdam is de andere kant van de wereld is vanuit hier, maar ik wil ook wel eens aanschuiven.

  4. Holy shit. Kippenvel tot in m’n bilnaad. Ik doe mee, topper! X

  5. Kom maar op met die boeken van jullie! Ieder zo zijn smaak.
    Ik hou van lezen, maar de boeken van “de lijst” van vroeger spraken me echt niet allemaal aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s