De Batmanbroek

IMG_0360

Vandaag is er een literair feestje in de stad en literaire feestjes zijn belangrijk voor aankomende schrijvers zoals ik. Boekpresentaties, podia waar schrijvers live voordragen en lezingen van schrijvers die ergens een mening over hebben. Je moet er eigenlijk altijd bij zijn. Ook vandaag. Ik heb mijn haar gewassen en mijn benen geschoren ook al doe ik een broek aan. Het is een mentale voorbereiding. Die is ook belangrijk.

Van de badkamer loop ik naar mijn slaapkamer. Op het bureautje naast het bed staat mijn laptop. Hoofdstuk 17 van Dood ga je toch, mijn debuutroman die er ooit moet komen, staat nog open. Ik heb er vanochtend aan gewerkt. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en lach; in mijn nakie met mijn haar gewikkeld in een roze handdoek. Het lijkt een tulband. Even overweeg ik om te dansen. Zomaar. Dan zie ik de woorden van hoofdstuk 17 weer, in spiegelbeeld dit keer. Ze maken me takke-onzeker. Ik haal de roze tulband van mijn hoofd en ga niet in mijn nakie voor de spiegel dansen. Natte strengen haar vallen op mijn gezicht. Ik kijk. Ik zie vlekjes op mijn voorhoofd. Sproeten vermengd met oneffenheden. Ik zie diepe groeven tussen mijn ogen. Ik zie een lelijke knik in mijn neus, dons op mijn lippen en een lelijk gebit. Ik zie alles wat er mis met me is. Dit is geen schrijver die zich kan vertonen op een literair feestje. Dus ik doe make-up op en verberg wat ik kan verbergen. En ik trek een broek aan waar een keer of 100 het logo van Batman op staat. Batman moet me helpen.

Want in een wereld die niet meer altijd gelooft in lezen of in lezers, is het moeilijk om met schrijven je brood te verdienen. Je moet anders zijn. Bijzonder. Je moet bij de Wereld Draait Door terecht komen. Je moet moeilijke metaforen gebruiken of uitgebreid beschrijven wat iedereen eigenlijk gewoon een ‘boom’ noemt. Soms heb ik juist het idee dat in al dat zoeken naar bijzonder, veel hetzelfde werk wordt gemaakt. Je uiterlijk moet in ieder geval wel bijzonder zijn. Je moet gezien worden, opvallen en te vermarkten zijn. En dat is waarom ik vandaag mijn Batmanbroek aan heb. Misschien is er op het literaire feestje wel iemand die een belangrijk iemand kent bij een uitgeverij en dan onthouden ze me als het gekke meisje in die Batmanbroek, zij zal wel kunnen schrijven.

Het programma van het feestje bestaat uit jonge schrijvers die ook ooit een dichtbundel of een roman willen uitgeven en een gevestigde schrijver. Ik praat met de andere jonkies, zij kennen ook het vaste riedeltje waarmee je jezelf in de kijker moet spelen. Als je het wil maken, dan moet je… Veel jezelf laten zien op de social media. Veel gratis publiceren in literaire bladen. Veel meedoen aan literaire feestjes en boekpresentaties. Veel. Veel. Veel. Net op het moment dat ik op Twitter wil posten dat het zo leuk en hip is hier, haalt de gevestigde schrijver me uit de waan. Het is Alex Boogers en hij leest een vurig betoog tegen de commercialisering van de moderne literatuur. Hij leest het zo mijn hart in. Boogers vraagt zich af waarom er op middelbare scholen nog steeds Het gouden ei en De Aanslag op de leeslijst staan, waarom er niets anders is. Hij vraagt zich af waarom het niemand wat kan schelen dat er geen literatuur wordt geschreven die jongeren aanspreekt. Nog specifieker vraagt hij zich af welke boeken jongeren moeten lezen die uit achterstandswijken komen. Ik denk aan mijn jeugd in een achterstandswijk. Ik ben geboren en getogen op Zuid in Rotterdam. Sjaarloos. Ik vraag me af welke boeken wij hadden willen lezen. Ik denk aan mijn vrienden van toen en vraag me wie van hen nu überhaupt nog leest. En of goed literatuuronderwijs verschil had kunnen maken. Wat zou Roché dan lezen en wat leest Zeynep, wat leest La-Toya of Rodney en Melissa?

Boogers stelt dat de meeste boeken die worden uitgegeven, in Amsterdam worden geschreven door een kleine elite die in bepaalde cafés komen, bepaalde mensen kennen en op een bepaald Barlaeus-Gymnasium hebben gezeten. Hij stelt dat dit ook de boeken zijn die de meeste aandacht krijgen van programmakers die in bepaalde cafés komen, bepaalde mensen kennen en op een bepaald Barlaeus-Gymnasium hebben gezeten. Het zijn niet de boeken die de jeugdvrienden van Alex Boogers zouden lezen. Het zijn ook niet de boeken die Nima, Roché of Melissa zouden lezen. Zij kennen die wereld niet. Ik kijk naar mijn telefoon, waar de twitter app nog open staat en druk ‘m weg. Zij zitten ook niet op twitter.

Terwijl Alex Boogers doorpraat, groeit het kippenvel op mijn arm. Ik denk aan hoe ik soms zelf bij de boekhandel sta, vragend naar het boek van de maand van De Wereld Draait Door. Omdat mij wordt verteld dat het goed is, ga ik ervan uit dat het goed is. En als ik daar in die boekhandel sta, wil ik er ook bij horen, bij die elite. Ik wil in dat wereldje; ik heb het gevoel dat dat de enige manier is om te slagen als schrijver. Als Boogers is uitgesproken, vertrek ik. Normaal tik ik twee biertjes achterover en begeef me tussen de mensen. Mijn batmanbroek zorgt voor genoeg gespreksstof en ik probeer altijd een schrijverswaardige indruk achter te laten. Maar deze keer doe ik het niet. Ik ga meteen naar huis.

Op de fiets denk ik aan mijn roman. De roman die er ooit moet komen. De hoofdpersonen zijn typisch Lianne. Het personage Elsie is een toffe Rotterdamse meid, de oma volks en verschrikkelijk. De zinnen zijn kort, bondig, beeldend en natuurlijk no nonsense Sjaarloos. Het zijn verhalen die Nima, Roché en Melissa zouden lezen. Geschreven in een taal die hen aanspreekt. Dit boek is precies wat ik wil. Het is goed want het is anders. Als ik thuis ben, ren ik naar mijn laptop. Driftig begin ik te herschrijven. Ik haal er een moeilijke metafoor uit, een uitgebreide omschrijving van blauwe gordijnen en een vergezocht woordgrapje. Daarna pak ik weer een douche. Ik spoel die takke-onzekerheid van me af. Van de douche loop ik naar mijn slaapkamer en als ik vandaag voor de tweede keer naar mezelf in m’n nakie kijk, is er iets dat ik voor het eerst zie. Lef.

Ik was vanmorgen nog niet dapper genoeg om mezelf te zijn. Ik schaam me dat ik niet dapper ben. Dat ik niet dapper was. Want er is iets gaande nu. Als ik nu naar mezelf kijk, zie ik niet de groeven tussen mijn ogen, alleen die lichtbruine kijkers die ik zo nodig heb bij het observeren. Ik zie de sproetjes en oneffenheden die mijn maken tot wie ik ben. Ik zie de knik in mijn neus waar mijn bril zo goed op past. Het dons op mijn lip dat glinstert in het licht en de spleetjes tussen mijn tanden zijn gewoon Lianne. Dit ben ik. Fuck it. Ik ga het anders doen.

Ik ga schrijven wat ik moet schrijven. Maken wat ik wil maken. Want wat ik maak, is ook voor Nima, Roché en Melissa. Literatuur heeft pas bestaansrecht als iedereen wat te lezen heeft. Ik doe mijn Batmanbroek weer aan. Hij paste nooit beter dan op dit moment.

 

6 Comments

  1. Ine

    Zo blij dat je jezelf durft te zijn!! Je hebt echt een prachtige schrijfstijl. Normaal hou ik niet van lange blogposts, maar de jouwe lees ik iedere keer opnieuw met veel plezier. Ga zo door!! En veel succes met schrijven!

  2. Willem

    Mooi stuk, in een stuk uitgelezen en daar gaat het om, een leesboek moet boeiend zijn. Ik moet het in een keer uit willen lezen. Er mag een boodschap inzitten, maar dat hoef ik niet door te hebben of te weten. Spelende wijs “kennis” verzamelen, onderhoudend, amuserend en informerend moet een boek zijn. Als ik na het uitlezen van een boek het idee heb dat ik mijn tijd heb verknoeid is het niet zo’n best boek, tenminste in mijn visie.

  3. sam

    Ik weet niet hoe je heet maar nu weet ik gelukkig hoe je boek gaat heten, zodat ik het kan kopen. Alex Boogers is ook mijn held. Rotterdam is de andere kant van de wereld is vanuit hier, maar ik wil ook wel eens aanschuiven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.