Ik heb een geheimpje

Ik heb een geheimpje

Ik heb iets voor jullie geheim gehouden. En dat moet ik nu toch maar eens vertellen, dus ik begin bij het begin en dat is altijd ‘het gevoel.’

Ik voel me gejaagd. Ik leef van opdracht naar optreden. Van klusje naar boodschappenlijstje. Van teleurstelling naar droom. Van wat ik gisteren fout heb gedaan naar wat ik morgen goed moet doen. Telkens denk ik: als ik deze tekst af heb, mag ik… Als ik naar mijn tante ben geweest, kan ik… Als ik dit heb opgelost, zal ik… Maar na de puntjes komt er nooit wat. Ja, iets nieuws om me op te jagen. Geen echte ontspanning. Geen echte waardering voor mezelf. Oordelen over mezelf en hoe het beter zou kunnen, die zijn er wel natuurlijk. En tussendoor pieker ik. Piekeren. Het zit in de familie. Het zit in de maatschappij. Het zit in mijn hoofd en nestelt zich in mijn lijf. En dan krijg je schurft blijkbaar. Dan raak je overspannen. Dan zegt je lijf ineens stop. Mijn lijf zei: als je nog zestig jaar met jou door wil gaan, moet er iets gebeuren.

Dus heb ik iets laten gebeuren. Stiekem, terwijl de laatste schurftbultjes (die geen schurftbultjes bleken) aan het verdwijnen waren, heb ik me de pest gezocht naar iets dat mijn gejaagdheid kon doorbreken. Ik zocht zoals ik al eerder zocht en elke keer dacht ik dat het zou helpen. Ik kocht een hardloopoutfit en bestelde een meditatiekussen. Ik deed een antistressworkshop. Ik las het boek ‘Boeddha in zes weken’. En misschien durfde ik het daarom niet met jullie te delen. Alle hulp die ik mezelf eerder bood, heb ik zelf ook weer afgeslagen. Het hardlopen deed ik vier keer en het Boeddha boek heb ik nooit uitgelezen. Een workshop was belangrijker. Televisie was belangrijker. Een opdrachtgever tevreden houden was belangrijker. Wie mijn moeder wilde dat ik was, was belangrijker.

“Mindful zijn betekent van moment tot moment met aandacht aanwezig zijn bij wat er gebeurt in je lichaam en geest, zonder daarover te oordelen.” Dit las ik op het internet over mindfulness nadat ik weer niet had hardgelopen. Ik had er vaker over gehoord, nooit had ik er echt over nagedacht. Maar nu werkten de woorden op me in. “We merken nauwelijks dat we ons steeds voeden met gedachten en oordelen over onszelf en anderen. Met mindfulness leer je met zorgzame aandacht om te gaan met fysieke spanning, emoties en gedachten. Het geeft je de mogelijkheid om uit oude gewoontes te stappen, vriendelijker naar jezelf en je omgeving te kijken en een keuzevrijheid te ontwikkelen in hoe je omgaat met wat je tegenkomt.”

Het leek me fantastisch. Onmiddellijk drukte ik op ‘inschrijven training’. Dit is dus mijn kleine geheim: ik heb vorige week een training mindfulness afgerond. Acht weken lang bestudeerde ik mindfulness, deed ik schrijfoefeningen over wat mij blij, verdrietig en boos maakte. Ik luisterde naar de mindfulnessjuf en elke dag oefende ik een uur met het zijn in aandacht. Dat betekent dat ik elke dag een uur meditatie oefeningen deed (hoera, het kussen is terug!). En hoewel ik eerst dacht ‘ja jezus een heel uur van mijn dag pleite?!’, heeft het me meer lucht gegeven. Ik zal niet de hele training beschrijven, maar ik wil het toch een beetje delen, omdat ik nu ook iets anders naar het leven kijk.

Ik leef meer in het hier en nu en elke hier en nu is nieuw. Elke dag is een nieuwe. Het is fijn om te voelen dat ik niet de fouten ben die ik maakte in het verleden of de dromen die ik ga vervullen in de toekomst. Nu is altijd anders. Zeker als je er met aandacht naar kijkt en dat doe ik nu (meer). Het leven overkomt me niet de hele tijd. Met aandacht hang ik de was op, waardoor het geen rotklus is die moet afraffelen maar gewoon een karweitje. Een drukke dag wordt minder hectisch simpelweg omdat de dag niet een groot monster is maar wat momenten die ik met aandacht doorloop. En, mijn lievelings… mildheid. Wat ben ik toch altijd streng voor mezelf (geweest). Wat doe ik het toch altijd verkeerd of op z’n minst niet goed. Wat belemmer ik mezelf toch in het genieten van het leven, het schrijven, van vrienden. Ik ben milder voor mezelf. Als ik toch weer eens kut doe tegen mij, zit er een soort van lieve, dikkige grootmoeder in me die me in gedachten over mijn bol aait. “Gut kind, doe eens even rustig. Je bent goed genoeg.” Dan glimlach ik en denk ik sjonge, wat ben ik dankbaar dat mijn lijf besloot dat het anders moest.

PS. Ik ben nu niet ineens een soort van Boeddha geworden die overal mediteert en alles zen inziet. Ik haat ook gewoon soms nog mensen en heb net een hele zak pepernoten leeggevreten.

2 gedachtes over “Ik heb een geheimpje

  1. Zoals iedereen ook al vaker tegen je hebt gezegd: Je bent fantastisch 🙂

  2. Leuke site! Ik ben benieuwd naar je volgende blog…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s