Ik wil niet mee met deze maatschappij

Ik wil niet mee met deze maatschappij
Steeds vaker vraag ik me af: zijn zij nou gek of ik?

Toen ik net uit India kwam, scheen de zon. Ik stond vroeg op zonder wekker, deed het raam in de keuken open en stak mijn ochtendkop naar buiten; ik snoof de bomen, de stad, de Rotte op en zette rustig koffie. Ik ontbeet met vers fruit en daarna ging ik mediteren. Ik las boeken als Mindfulness en zelfcompassie of Naar huis: de Boeddhistische levenskunst, ik schreef met zachte pen, ik kookte soepen, allerlei soepen want soep maken werkt meditatief, en ik deed aan wandelingen langs het water. Ik was rustig. Ontspannen. Mij maakten ze niet gek.

Op een gegeven moment, zo’n 1,5 maand geleden, moest ik weer gaan werken. Het geld was op en opdrachten boden zich in grote getallen aan. Op wat er toen gebeurde, was ik niet voorbereid. Langzaamaan werd ik in de molen gezogen die ‘het leven’ heet. Want dat is hoe mensen reageren als je zegt dat je moeite hebt met de maatschappij waarin we leven. Een maatschappij die drukzijn cultiveert, die stress bijna ziet als een deugd; de maatschappij die je ervaart als je weer werkt. Ik heb moeite met die maatschappij. Echt. Behoorlijk veel moeite. Ik heb moeite met werk-apps die ik ’s avonds of in het weekend ontvang. Ik heb moeite met collega’s die achter hun computer stress-lunchen. Ik heb moeite met paniekerige kantoorkreten over projecten die om dreigen te vallen. Ik heb moeite met opdrachtgevers die zeggen ‘dan werk je toch gewoon wat meer, we betalen je wel, hoor.’

‘Dat is gewoon het leven.’ Een goede vriendin zei het. Ik knikte want het klonk alsof het waar was. Maar is het waar? Zijn we veroordeeld tot dit leven? Zijn we veroordeeld tot drukte, chaos en het onvermogen te ontspannen? Ik dacht voor het eerst: zijn zij nou gek of ik?

Ik weet niet of het door het gesprek met de vriendin kwam, maar ik accepteerde het leven zoals het me werd voorgeschoteld meer en meer. Ik ging weer terug. Ik zeg ‘terug’ want een jaar geleden was ik zelf de collega die stress-lunchte achter haar computer en riep ik ook dat het ‘oorlog’ was als ik een deadline niet haalde. De negatieve, drukke energieën van collega’s, opdrachtgevers en gestreste vriendinnen sprongen op me over als luizen op kinderhoofdjes. Ik beantwoordde mijn mail ’s avonds, ik vergat te mediteren, ik checkte Facebook weer obsessief en vanochtend voelde ik een redelijk dieptepunt toen ik op de wc zat met mijn telefoon in de ene hand geklemd en een bak havermout in de andere. Gelukkig hoefde ik alleen te plassen.

Gatver, dacht ik toen. Ik voel me vervelend. Gejaagd, gehaast en machteloos. Ik wil niet 87 keer per dag op Facebook kijken. Of naar mijn telefoon grijpen, simpelweg omdat hij een geluidje maakt. Ik wil niet weten wat jij doet of hij en ik wil ook niet steeds vertellen wat ik aan het doen ben. Ik wil niet 100 uur per week werken omdat ik dan pas het gevoel heb dat ik genoeg mee doe. Ook wil ik geen foto’s posten van een festival waar ik was en dat mensen die dan liken. Ik wil geen ego dat gestreeld moet worden, geen geweten dat gesust moet worden, geen vriendschap die gefaked moet worden. Ik wil niet mee met deze maatschappij. Ik wil niet terug naar schurft.

Dus ik stond op, legde mijn telefoon weg en at mijn havermout voor het raam op. Gedachten schreeuwden als kleine, stampvoetende kleuters die hun zin niet kregen in mijn hoofd, ik deed mijn best om ze weg te laten vloeien. Toen besloot ik vandaag niet te werken, het is immers zondag. Ik heb mijn balkon vol gezet met potjes mooie bloemen, handen in de aarde. Ik heb geschreven, ik heb gelezen, ik heb heet water met stukjes gember gedronken, ik heb weer op mijn kussen gezeten, ik heb een salade gemaakt die ik morgen niet achter mijn computer ga op eten, maar in de tuin (zie foto!), en ik heb alleen maar geplast of gepoept op de wc vandaag en niks meer. Het mooie van deze dag is: ik ben blij dat ik het deze keer vroeg heb gezien. Het is weer een nieuw begin, zoals ik waarschijnlijk veel vaker opnieuw zal moeten beginnen met bij mezelf blijven. En dat mag, dat is goed, als ik het zie, ben ik blij.

Het antwoord op de vraag ‘zijn zij nou gek of ik?’ is irrelevant geworden. Als zij gek zijn, wil ik normaal doen, als zij normaal zijn, wil ik graag een gekkie zijn. Onmiddellijk rijst er wel een nieuwe vraag: ‘blijf ik functioneren in deze maatschappij of ga ik het anders proberen te doen?’

Er is natuurlijk een grote kans dat ik mezelf tijd moet geven. Waarschijnlijk groeit mijn bewustzijn en kan ik straks ook met zachte ogen naar stresskippen kijken, zonder dat hun luizen op me overspringen. Maar misschien wil ik dat niet meer, misschien wil ik me juist omringen met mensen die ook meer in het leven staan zoals ik. Misschien bloei ik daarvan op; iets meer met de andere gekkies optrekken. Zou dat kunnen? Zou ik daar ook wat centjes mee kunnen verdienen? En wat zou ik dan moeten doen?

Vandaag heb ik geen antwoord op die vragen, misschien morgen, eerst maar eens bij mezelf proberen te blijven, want voor je het weet, verlies ik me in mijn nieuwe (mindful)carrière.

57 gedachtes over “Ik wil niet mee met deze maatschappij

  1. Kijk, “nieuwe” inzichten. Toch een kind van je vader? Goede column!

  2. Ik vond dit het super fijn om te dit te lezen – “eindelijk iemand die er ook zo over denkt”, dacht ik meteen. maar er zijn natuurlijk zeeën mensen die zo denken. Ik heb in het zuiden van europa gewoond, daar deed niemand zo gestressed als hier. En daar verging de wereld ook niet. Het heeft een averechts effect op mij, ik ga juist langzamer lopen. Ik wil geen hartkloppingen. Het zou fijn zijn als meer werkgevers zich realiseren dat wanneer je werknemers gelukkig, kalm en stress-vrij zijn, je hele toko een stuk beter loopt. Fijn stukje, ga zo door! x

  3. Precies dit!! Elke zin die je hebt geschreven is zo herkenbaar!! Dank voor je mooie blogpost 🙂 Ik deel je overpeinzingen en ben er ook nog niet uit, maar met de tijd en wat goeie intenties komt er vast ook wijsheid naar ons toe 😉 Succes!!

  4. Heel herkenbaar! Ook ik heb veel moeite met deze maatschappij, de systemen, de manier waarop we met elkaar omgaan en bovenal toch alle ellende die de mensheid voortbrengt. De discipline om 2 keer per dag te mediteren heeft bij mij ups en downs, maar ik merk wel dat het me ontzettend goed doet.

  5. Mooooi en zeer herkenbaar! Ik heb ook steeds meer behoefte aan gelijkgestemde ‘gekkies’… Je weet me te vinden 🙂 het boek go east vond ik ook een mooie en herkenbare!

  6. Heel mooi geschreven! Ik ben van mening dat het goed is dat mensen weer beter voor zichzelf gaan zorgen! Je bent een goed voorbeeld voor anderen!!

  7. “Het is weer een nieuw begin, zoals ik waarschijnlijk veel vaker opnieuw zal moeten beginnen met bij mezelf blijven.”

    “Het antwoord op de vraag ‘zijn zij nou gek of ik?’ is irrelevant geworden. Als zij gek zijn, wil ik normaal doen, als zij normaal zijn, wil ik graag een gekkie zijn.”

    Mooi beschreven, 28-er 🙂 Herkenning alom.

  8. Herkenbaar. Ik ben de social media ook behoorlijk zat. Als geluk bij een ongeluk viel mijn smartphone vorig jaar kapot. Een nieuwe kopen vond ik zonde van het geld en dus ging ik automatisch terug naar mijn oude vertrouwde Nokia. Een eenvoudig toestel waarop ik nog gewoon te bereiken ben, alleen niet via de een of andere app. Eerlijk is eerlijk, ik kickte noodgedwongen af van al aandacht vragende communicatie media. Nu ben ik er blij mee. Lekker rustig! Inmiddels begin ik mij ook meer en meer af te keren van Facebook, want ik heb gemerkt dat ik niks mis als ik er niet op kijk. En iedereen doet zich daar toch beter voor dan dat ie zich voelt.
    Doe wat jij wilt doen, wanneer en hoe. Als die anderen die het wel allemaal hebben maar gelukkig zijn met hun keuzes en jij met de jouwe. Trouwens, je hoeft je niet te verantwoorden voor welke keuze dan ook, als je bijv Facebook de rug toekeert.

  9. Jaaaa! Precies zo voelde ik me al jaren en begreep niet dat al mijn collega’s zo’n leven ‘normaal’ vonden en voelde me daardoor erg alleen. Mijn lijf protesteerde op allerlei manieren en ondanks uren fysiotherapie, accupunctuur enz. enz. bleven de klachten. Logisch want de oorzaak was niet weg en het werk i.c.m. opgroeiend kind en man werd n kwestie van volhouden.
    Toen las ik ergens de zin: “…hoe zou het zijn om te stoppen met doorgaan ” en die kwam zo hard binnen dat ik me besefte hoe groot en dringend dat verlangen was! Dus met manlief gepraat en baan (16 jaar! ) opgezegd. Dat is nu 6 maanden geleden. Na 6 weken thuis kwam ik via via weer alweer aan n andere baan. Die bleek theoretisch perfect maar was t in de praktijk niet. Dus die ook weer opgezegd en nu weer op zoek. Ik heb alle vertrouwen in t vinden van iets wat nu bij mij past. En hoewel t financiëel best spannend is ben ik ook heel blij en trots op mezelf dat ik eindelijk voor mezelf gekozen heb. Zelfcompassie en lef zijn mijn grote favorieten en tevens mijn drijfveren.

  10. Waar ben je op zoek naar? Naar welk doel en plan?

  11. Prachtig stuk. En dat daags na onze laatste ontmoeting :-). Ohm!!

  12. Mooi verwoord !!!! Ik ken dit gevoel ook ( al ben ik pensioennada ) steeds als ik na mijn verblijf terug kom uit Nepal denk ik ook : waar zijn wij in godsnaam mee bezig !!!

  13. Mooi verwoord!
    Ik ben Gastouder in m’n eigen huis. Leef het ritme van de kleintjes, geen gestresste collega’s om me heen. Ieder, voor mij zo vanzelfsprekend, voorwerp wordt vol bewondering en vol pure aandacht opnieuw bekeken. Wat een verademing.
    “Als je klaar bent met eten kunnen we lekker naar de speeltuin”
    En met een simpel “nee, pap eten” word ik direct weer naar naar ‘nu’ gehaald. Beste baan van de wereld!

  14. Normaal komt verstand met de jaren. Leuk dat het bij jou al zo vroeg gebeurd..

  15. Dikke vette thank you! Exact geschreven zoals het is.

  16. Ja! Laat het even weten als je er achter bent wat je dan kunt doen waar je de centjes mee kunt verdienen. Dan doe ik met je mee. 😏

  17. Wow! Dit is zo herkenbaar, en moeilijk.
    Ik ben net terug van een half jaar reizen… Even ontsnappen van ‘het leven’.
    Deze maatschappij is gek, de mensen zijn gek en nu ik weer aan het werk ben heb ik de neiging me weer te conformeren aan de gekken.
    Maar dat ga ik niet meer laten gebeuren… En ja, dat is ook een hoop weerstand… Met name van de gekken… Maar conformeren zou heeeel veel weerstand van mezelf zijn.
    Ik kies mijn eigen weg.

  18. Prachtig je blog. Voel hem helemaal. Ben dit avontuur inmiddels al weer 5 jaar geleden na 2 maanden op reis door Azië in mijn eentje ook aangegaan hier in Nederland. Was klaar met wat ik de ratrace van verlangen noemde. En ja, daar kun je centen mee verdienen.

  19. Goed zo.
    Jij creëert een nieuwe maatschappij.
    Het is niet makkelijk maar houdt je aandacht op en in jou zelf. De rust die je uitstraalt helpt anderen. Sommige proberen je uit jebalans te halen. Zie dat als uitdaging om nog meerbij jezelf te blijven.

  20. Leg contact met Anke Hans en Bruno van den Elshout, dat lijken me perfecte mensen om je mee te omringen!

  21. Heel erg bedankt voor het vrijgeven van deze wijze gedachtenq…..

  22. Duh, maar tegelijkertijd neem je de moeite om de mensen die je beschrijft te amuseren met je gevoelens, je vraagtekens en je afkeer van juist die verhaaltjes. Ik val je niet persoonlijk aan, maar totdat men niet radicaal stopt met het delen van ook dit soort berichten, zal er niets veranderen, sterker nog, meer mensen voelen zich geneigd hierop te reageren, zelf te gaan posten en jij zal ontelbaar keer opnieuw de reacties controleren over wie en wat heeft geschreven hierover.
    Wat zo`n bericht doet, is mensen meer na laten denken, waarvan een deel boos of depressief wordt en een deel uitlokt tot reageren. Vraag je nu eens af wat het nut was van je post en vraag je dan eens af wie nu eigenlijk op de stoel is gaan zitten van de regie die mediaverspreiding heet..

    • Waar punt Lizet. Mijn ‘ik zit maar een keer per week op Facebook’ streven is er deze week ook aangegaan :{ Het is een echte contradictie, ik voel je hoor.
      Nu denk ik wel dat er een verschil is tussen berichten die helpen en berichten die niet helpen. Ik krijg energie van gesprekken met mensen over mindfulness, ik leer daarvan, ik vind dat fijn en sommige van die gesprekken zijn inderdaad digitaal. En ik hoop dat sommige mensen wat hebben aan dit verhaaltje, net zoals ik dat heb aan andere verhaaltjes.

    • Het delen van haar verhaal zorgt letterlijk voor verandering. Het is zo waardevol om gelijkgestemden te vinden. Mensen zoals jij belemmeren anderen zichzelf te uiten, vanuit de gedacht dat zij dingen delen om anderen te amuseren? Denk je dat het vermakelijk is om niet met de achterlijke meute mee te kunnen/willen? Het wordt tijd dat we allemaal onze eigen weg durven te kiezen en gelukkig gebeurt dit alsmaar meer. Zelfbewust leven en ons eigen plan trekken, is een groeiende beweging, ondanks het onbegrip dat jij liever verspreidt.

  23. Jij kunt beter de hele dag in bed blijven liggen, dan heb je geen stress geen gezeik aan je kop van anderen geen last van de rest van de wereld.
    WANT DIT IS HET LEVEN WAAR WIJ ALLEN VOOR GEKOZEN HEBBEN!!

  24. Gekkie in the house! Samen sterk! 😉 Mooi blog.

  25. Ga je toch lekker weer terug naar India? In plaats van hier open deuren in te trappen?

  26. Wat herkenbaar en ik doe ook mee met het drukke gedoe. Na mijn vakantie in India voelde ik me goed, vol energie, vond het hier zo koud en kil, druk. Maar na verloop van tijd weer mee gaan doen. Ik ga ermee stoppen en kijken of ik terug kan komen bij mezelf. Dank je wel.

  27. Ik lees veel van wat je niet wil, maar ik vind het boeiender om te lezen wat je wel wil 🙂 Waar gaat je hart naar uit, waar wordt je blij van en hoe ga je dat aanpakken? Als je je eigen innerlijke rust ervaart dan maakt de drukte van de buitenwereld niet meer uit. Heel veel plezier gewenst.

    • Precies! Helemaal met je eens Linde. Als je je eigen innerlijke rust ervaart, maakt dat inderdaad niks uit… En daar moet ik naartoe 🙂

      • Laat dat “moeten” dan maar gaan 😉 Maar wel herkenbaar hoor, je schrijven. Zelf ben ik door de harmoniserende ademhaling (breathfulness) de innerlijke stilte gaan voelen. De buitenwereld nodigt steeds weer uit om met de hectiek mee te bewegen maar door deze “techniek” ervaar ik steeds meer rust. Laat ik zeggen dat het steeds beter gaat 😉 en dat ik nu meer kan kiezen rust of hectiek ( en soms zit ik onbewust helemaal weer in hectiek haha). Geniet maar van je reis.

  28. Heb ik dit nu geschreven of jij? 😜 Naar die mensen en die baan ben ik ook op zoek, geven we een seintje aan elkaar als we de oplossing hebben? Geweldig geschreven! 👍🙏

  29. Herkanbaar, hoor! ‘Ben ik nou gek of…’ Dat vraag ik mij ook regelmatig af.
    En ook ik ben op zoek naar een soort van mindful carrière.
    Succes!

  30. Heel erg herkenbaar. Tijd om terug te keren naar een eenvoudigere vorm van samenleven. Ik ben er van overtuigd dat dat kan zonder dat we onze luxe in hoeven te leveren.

    Op de website een initiatief van me om dat te realiseren. Al zijn er gelukkig al veel meer op het www!

  31. yesssss!!! steeds weer terug… relax, af en toe mee en daan weer terug naar er hoeft niets, wat is dat toch heerlijk!!
    thanks for sharing<3

  32. Het is ook niet niks om te leven in deze maatschappij, er zijn een heleboel mensen die allemaal een functie moeten kunnen vervullen en dat is ook nodig om de hele machine in stand te houden.
    Als je eenmaal een inzicht hebt in de nutteloosheid en het gebrek aan efficiëntie van de gehele gang van zaken kun je twee dingen doen.
    Of inderdaad een persoon met bord voor de kop worden die zijn bijdrage levert en daarmee vooral zichzelf voorziet in financieel onderhoud met alle bijkomende gevolgen zoals stress, oververmoeidheid en vooral interesse in het onderhouden van eigen ego of status (je bent dan je functie, je werk is je leven).
    Of verantwoordelijkheid nemen in het zoeken naar een andere manier van leven zoals je aan het eind van je post al voorzichtig opperde…
    Er zijn namelijk heel veel andere manieren.
    Mensen die het anders doen worden helaas vaak gezien als mensen die buiten de maatschappij staan, als drop-outs.
    Dat noemde je zelf ook: ‘kan ik nog wel functioneren in deze maatschappij?’
    Dit vind ik zelf een ietwat vervreemde opvatting want de maatschappij wordt heus niet alleen gevormd door welwillende, hardwerkende, op het slaafse af, moderne mensen.
    De maatschappij wordt juist gevormd door mensen die ‘foute’ patronen doorzien en het lef hebben om dit te veranderen, of althans een zoektocht starten naar een nieuwe balans.
    Als je merkt dat je lijdt, lichamelijk en geestelijk, door de manier van leven die je nu hanteert, is het dan niet tijd om eerlijk te zijn tegen jezelf en vooral verantwoordelijkheid te nemen over je eigen zijn?
    Wees een voorbeeld voor al je collega’s die het eigenlijk ook zo graag anders zouden willen doen maar niet weten hoe, of het lef er voor niet hebben of er überhaupt nooit aan durven te denken om de situatie te verbeteren.
    Je zult nooit mindful worden door het lezen van boeken, je bewustzijn is als het groeien van een plantje, je moet het voeden en aandacht geven met geest en lichaam, en als eten voor het raam genoeg is voor je dan moet je dat blijven doen.
    Maar volgens mij is dat niet genoeg, wat ik vooral lees is dat je je laat beïnvloeden door het kader wat wij allemaal aangereikt krijgen van jongs af aan, naar school – naar werk – netwerken in je vrije tijd en weer naar werk. Toen je in India was merkte je eigenlijk dat je hier niet gelukkig van wordt.
    Als ik meer van je situatie zou weten zou ik kunnen meedenken hoe je het anders zou kunnen aanpakken, wat ik in ieder geval met je wil delen, onderschat jezelf niet en wees verantwoordelijk voor jouw leven.
    Het leven is er om te ervaren dus richt het zo in dat je het met volle teugen kan inademen en kan genieten, laat jezelf niet vervreemden door het leven in de stad, daar ben je veel te bijzonder voor.
    Natuurlijk zullen er altijd gevechten zijn, dat hoort bij het leven, maar je hebt altijd de keuze waar je voor vecht. Zonder wrijving geen glans!

    En ik kan het weten want een jaar geleden had ik dezelfde struggle als jij en heb geen moment spijt dat ik nu een andere, alternatieve weg bewandel, of beter gezegd me met een machete een weg door de jungle des levens vecht samen met de andere gekkies. Er is veel moois te zien en te ervaren, dan komt die mindfulness vanzelf…

    Even nog wat praktische tips:

    Er zijn in Nederland aardig wat Eco dorpen, woongroepen, stadstuinen (in Rotterdam ook, ga eens kijken bij de Voedseltuin of de daktuin boven op Schieblock), hier zijn veel mensen te vinden die ook zoeken naar een nieuwe balans, om het zo maar even te noemen. Zoek ze op, je staat er niet alleen voor 🙂

    Je zou er ook voor kunnen kiezen om je leven niet volledig in dienst te stellen van je baan (misschien doe je dat al niet, dat weet ik niet) maar besluiten om elk jaar een seizoen te reizen! Dat kan ook gewoon (tenzij je een hypotheek o.i.d. hebt, dan nog zijn er manieren, hangt van je situatie af).

    Sorry voor de lange post, hopelijk heb je er wat aan!

    Be Brave my fellow twenty-something!!!

  33. Wacht niet te lang om “iets anders” te gaan doen. Ik wou dat ik dertig jaar geleden een andere keuze had gemaakt. Voor mij is het nu te laat maar jij bent nog jong. Je kunt alle kanten nog op!

  34. Prachtig, wat een herkenning! Wij hebben ons leven weer in eigen hand genomen. Heel goedkoop leven, met het geld wat we overhielden ons huis afbetaald, daarna (zonder hypotheek) een mooi stukje grond gekocht waar we nu, eigenhandig, ons eigen strobalen huis bouwen. Mijn man werkt ca 2 dagen in de week (eigen bedrijf), ik ben fulltime thuis, en dat redden we met onze 3 jonge kinderen. HET KAN!! Het zelfvoorzienend leven opbouwen (groentetuin, dieren enz) is ook erg fijn en geeft veel voldoening. De vrijheid en het geluk wat je dan ervaart… ik kan het echt iedereen aanraden!
    Veel succes en wijsheid gewenst!
    Groetjes, Marleen
    http://onsecohuis.blogspot.nl

  35. Mooi…. Je eigen ritme en leven volgen… Het is zalig…😃👍

  36. Verdomd goed stukje! Precies mijn gedachtes heerlijk om te lezen

  37. Bijzonder mooi verwoord!
    Ik ga denk ik nog maar even op mijn kussen zitten.
    Dank!

  38. Het is mooi geschreven maar….. Ik snap niet waar je je druk om maakt….
    Laat ieder z’n leven leven……
    Ik wordt bijna gestrest van dit verhaal, nu heb ik hem wel zelf gelezen dus eigen schuld maar dan nog…
    Leef rustig en doe je ding en laat mensen die het anders willen met rust, ze zijn toch al zo druk, moeten ze ook nog over jouw verhaal en ervaring nadenken…
    Ik wens je veel rust en onthaasting en kijk niet te veel om je heen, blijf bij jezelf…
    M…..

  39. Als ik het verhaal lees, dan zie ik vooral een aanklacht of een zucht naar verandering die gericht is op jezelf. Je zegt het zelf. Ik heb geen zin in dit, ik heb geen zin in dat. Ik wil mijn Facebook niet checken, ik wil mijn e-mails in de avond niet beantwoorden. Dan moet je dat vooral niet doen. Maar om te zeggen dat de maatschappij niet deugt is wat lamlendig. Het enige antwoord dat je kent is om dan maar niets te doen. Wat een activisme, wat een inzichten. En iedereen applaudisseert er dan ook nog eens voor. Misschien is er niets mis met de maatschappij? Maar wel met de mensen die ze maken? Misschien moet je naar jezelf kijken. Wat kan ik veranderen? Zou ik mijn baas eens niet aanspreken om te zeggen dat ik in de avond mijn e-mails niet wil beantwoorden? Misschien vind je een vergelijk met die mensen waarvan je vindt dat ze niet in het leven staan. Want het is blijkbaar vaker bon ton om te zeggen dat je moet onthaasten, meer in het leven staan, genieten van het leven en dat moet allemaal zonder die stoute grote baas en die drukke maatschappij. Misschien vindt een groot deel van de bevolking dit net wel leven. Misschien ben je gewoon lui en dat kan best. Maar geef dit dan toch gewoon toe ipv je te verbergen achter een lege maatschappij kritiek die er geen is. Ik lees en voel vooral een mentale leegheid. Dan lees ik liever Paul Lafarge, met het recht op luiheid. Zou jij ook eens moeten doen. Die is tenminste grappig.

    • En jij vindt dat jij wel goed hebt nagedacht over de boodschap van je reactie? ‘Je bent gewoon lui, stop met klagen en doe gewoon wat je moet doen.’ Ik kan niet genoeg benadrukken hoe bekrompen mensen als jij de hele boel verzieken voor iedereen.

      Je kent de auteur van dit artikel helemaal niet. Uit je reactie maak ik op dat je überhaupt bizar weinig weet over de psyche van de mens. Naast onze lichamelijke gezondheid, die overigens ook aan alle kanten wordt tegengewerkt door giftige eetgewoontes in Westerse landen, kunnen allerlei mentale blokkades optreden die het een stuk zwaarder maken om maar mee te blijven gaan in de molen. Als je het mij vraagt, zou helemaal niemand mee moeten willen in de molen, puur vanwege een gevoel van afkeer tegen het afstoten van een gelukkig leven met waardevolle relaties.

      Begrijp me niet verkeerd, het is zeker belangrijk voor een ieder om te leren verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen geluk. Dit komt vanuit jezelf, een werkgever gaat dit niet voor je doen?! Daarom hebben we er allemaal veel meer baat bij om te leren hoe we goed voor onszelf kunnen zorgen (in plaats van op te groeien met suikerverslavingen) en een gezond leven kunnen leiden. Dat betekent een gezonde geest, een gezond lichaam, een goed hart en een gelukkig leven. Dit is vele malen waardevoller dan een baan.

      Jij geeft mij het gevoel dat onze maatschappij verloren is. Je hebt nog een hoop te leren. Think for yourself. Idiot.

  40. Haha, waar woon je? Ik ben 32, alles wat ik aan musts heb is een baan van 24 uur, tijijijd genoeg voor een bakkie 😄

  41. Super super fijn bericht! En haha ‘Gelukkig hoefde ik alleen te plassen.’ helaas snap ik deze situatie zo erg. Ik heb het alleen nog overwogen om te eten op de wc, maar soms poets ik wel m’n tanden als ik plas..
    Ik ga vast nog vaak terugdenken aan je berichtje, super fijn om te lezen.

  42. Inderdaad een verademing om eens van iemand anders te horen wat ons allemaal tegenwerkt in de huidige maatschappij. Als ik eerlijk mag zijn – ik vind dat zij gek zijn. Niet wij. Wij zijn degenen die onze ware ik niet laten bepalen door een te laag zelfbeeld en een opgelegd streven naar befaamde rijkdom en goedkeuring van anderen. Wij denken voor onszelf.

    Ook al voelt het vaker niet zo, dit is juist iets heel moois. Het laat zien dat jij intelligent genoeg bent om meer te willen met jouw leven en dat zal er uiteindelijk voor zorgen dat je dat ook lukt.

    Wat dat “meer willen” betekent voor mij? Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, om meer uit mijn leven te halen dan ik in het verleden deed, wil ik uit de ratrace stappen. Minder werken, zo min mogelijk contact met bedrijven en mensen die onze “samenleving” enkel verder uit elkaar drijven door individuele rijkdom na te streven.

    In plaats daarvan lekker een Tiny House rondreizen en werken als fotografe. Ik weet het wel. Het zal alleen veel tijd wn moeite kosten om daar te komen. Toch is het me dat helemaal waard.

    Iemand anders plannen om het anders te gaan doen?

  43. Mooi geschreven en ik ervaar precies het zelfde.

  44. Ik ben er bijna zeker van dat “zij”gek zijn ….
    I feel you ! Ik denk en voel zo al jaaaren maar had het niet zo mooi kunnen verwoorden als U !
    Geweldig 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s