Corry

Een paar maanden geleden heb ik een vrouw ontmoet: ze heet Corry en ik vind haar te gek. Ik heb haar niet echt ontmoet eigenlijk. We gaan soms naar dezelfde meditatie-dagen of boeddhistische lezingen in Rotterdam. Op die dagen praat je niet met elkaar, je mediteert, luistert naar Dharmatalks en naar de vragen die anderen stellen over het boeddhisme of het meditatieproces. In het begin doen we wel altijd een rondje waarin je je naam vertelt en zegt hoe je erbij zit. ‘Ik ben Jan en ik ben een beetje nerveus, maar wel blij nerveus.’ ‘Ik ben Betty en ik moet nog echt even landen.’ En toen kwam ze. ‘Ik ben Corry,’ zei ze. ‘En ik weet niet echt hoe ik me voel maar ach, dat maakt ook niet uit.’

Corry is een vrouw van in de vijftig met lang, golvend grijs haar, dat ze in een warrige knot op haar hoofd draagt (echt warrig, niet zo van: ik ben een kwartier bezig om het er warrig uit te laten zien). Ze heeft altijd een groene zwierbroek aan en een bijpassend truitje. Het truitje zit strak en Corry heeft een buikje. Het type buikje waar ik me nog regelmatig voor geneer, want ik heb ook een buikje, of eigenlijk: een pens. Maar bij Corry denk ik niet: dik vrouwtje. Ik denk: ontspannen vrouwtje.

Vroeger wilden de meisjes uit mijn klas later worden zoals Emma of Sporty Spice uit de Spice Girls. Toen ik ouder werd, wilden meisjes Ally McBeal zijn of Abi uit Heart Break High. Ook nu zijn er idolen. Ik zie het aan mijn nichtje die soms als Elsa en soms als Anna uit Frozen wil zijn. Zelf had ik vroeger nooit een idool. Vroeger wilde ik schrijver worden en toen juf en toen weer schrijver, maar nooit als iemand anders.  Tot ik Corry ontmoette.

Hoewel we nooit gesproken hebben, heb ik in mijn hoofd Corry’s hele leven al bij elkaar bedacht. Ze heeft een moeilijke jeugd gehad en het leven heeft haar er later ook nog van langs gegeven. Op een gegeven moment was er een breekpunt, een ziekte of een overlijden waardoor ze bijna gek werd. Toen wist ze dat ze iets anders moest doen. Ze begon met mindfulness om het piekeren te kalmeren. In de loop van de tijd liet ze op een zachte manier alles los dat haar leven vol en verdrietig maakte. Ze stopte met haar verschrikkelijke baan en ging minder betaald maar wel fijner werk doen. Ze stopte met het verlangen naar de nieuwste auto en naar dat huis met een extra kamer en ging leven. Ze ging mediteren; ze vond in zichzelf mooie en lelijke stukken en leerde met allebei te zijn. Nu werkt ze met daklozen en tuiniert ze in het weekend. Ze drinkt geen alcohol, maar bakt wel spacecake voor haar buurvrouw die reuma heeft, en neemt natuurlijk zelf ook altijd een stukje. Corry streeft ernaar om een goed en lief mens te zijn, ze kent diepe dalen maar ook de meest fantastische vreugde. En bij beiden denkt ze, ach, dat mag er zijn.

Dat haar verzonnen leven waarschijnlijk onzin is, maakt me niet uit. Ook zonder woorden is Corry mijn idool omdat ze over straat durft te gaan in die fantastische groene zwierbroek, omdat ze oké is met haar lijf en grijze haar, maar vooral omdat ze een ontspannenheid en oordeelloosheid over zich heeft die je nog maar zelden ziet.

Corry staat voor de vrouw die ik hoop te worden. Ontspannen. Lief. Vrij. Bewust. Ik ben altijd weer blij als ik op een meditatie-middag even bij mijn idool in de buurt mag zijn. De laatste keer dat ik een paar kussens verwijderd van Corry aan het mediteren was, dacht ik aan mijn kind dat er misschien ooit komt. Voor hem of haar zullen er ook idolen zijn, zangers met cool haar, actrices die ook kunnen zingen; de muren zullen vol hangen met dit soort types. En ik… ik wil dat eigenlijk niet. Natuurlijk kun je dat niet echt tegenhouden, maar dan wil ik mijn kind in ieder geval wat meer geven. Idolen-opties. Als ik denk over idolen die de wereld zien zoals Corry en ik dat doen, kom ik op weinig uit. Heel weinig.

O, wacht. Er is er toch één. Pippi Langkous. Hoe kon ik het vrijgevochten meisje dat de wereld ziet op haar eigen unieke manier nou vergeten? Haar wijsheid ‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan’ is voor mij best weleens een steuntje in de rug geweest. Oké. Mooi. Pippi Langkous dus. Ik zal haar spreuk boven het bed op de kinderkamer schrijven, het kindje voorlezen uit het boek en samen zullen we naar de televisieserie kijken. En wie weet, ben ik tegen die tijd misschien zelf ook wel een Corry.

PS. Op de foto zie je mijn tenen. Ik heb ook een groene zwierbroek gekocht!

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.