Nieuw begin

Lieve Lezers,

Er was eens een Rotterdams meisje van zevenentwintig. Het meisje woonde in een leuk appartement in Utrecht en had een druk leven als freelance videomaker, drinkmaatje en datingdisaster. Ze genoot van haar leven, wat volgens haar het beste was te omschrijven als de Hollandse equivalent van Bridget Jones. Ooit zou er een Mr. Darcy langs komen, maar voor nu was er werk en wijn met chips en sigaretten en dat was rommelig en prima. Het zeventwintigjarige meisje had geen enkele reden om aan te nemen dat haar leven binnenkort een andere wending zou nemen.

Dat zij ooit schrijver wilde worden, wist ze niet meer echt. Dat ze ooit een meisje was geweest dat haar dagboeken achter zich aansleepte alsof het knuffelbeertjes waren, was ze nagenoeg vergeten.

Tot die ene dag, nu zeven jaar geleden.

Ik was achtentwintig geworden en zat in mijn onderbroek op de bank. In shock. Het was de derde dag dat ik in die onderbroek op de bank zat. Ik had namelijk geen werk meer; al mijn klussen als freelance videomaker waren de afgelopen maanden langzaam opgedroogd en nu zat ik zonder geld, zonder vertrouwen en met een gepaste dosis zelfhaat opgesloten in mijn appartement. Na de eerste gevoelens van paniek en krankzinnigheid, kroop er iets van vroeger naar boven. Iets warms en iets eigens. Eerst herkende ik het niet. Tot het een vorm aannam. Het kroop door de barsten van mijn ellende naar het papier.

Ik schreef weer. En deed een schone onderbroek aan. Want ik kon mezelf niet meer verstoppen. Ik kon niet zeggen dat ik een drukke baan had of dat ik moest drinken met vriendinnen. Ik kon niet beloven dat ik ooit wel zou gaan schrijven of morgen misschien. Ik schreef en schreef en schreef. Toen het op papier stond, moest het ook meteen de wereld in. Niet omdat ik het zo goed vond dat iedereen het moest lezen, meer omdat er een joviaal ‘fuck it’ gevoel in mijn appartement was komen wonen. Dat gevoel had ik niet vaak. Maar nu ik het wel had, wist ik dat ik mijn ogen moest sluiten, mijn neus moest dichtknijpen en gewoon in het diepe moest springen.

Dus begon ik een blog. Wel anoniem, want hé, als mijn verhalen toch beroerd bleken te zijn, hoefde niemand te weten dat ik ze schreef. Ik was inmiddels dus een Achtentwintiger en besloot om DE Achtentwintiger te worden. Ik schreef over het scheren van mijn teenhaar, over mijn klontborsten, over de Labbekak en The Twilight Zone, en over de dood van mijn tante Annie. Tot mijn grote verbazing vonden jullie wat ik maakte de moeite waard. Van tientallen lezers ging ik al gauw naar honderden lezers. Ondertussen verhuisde ik terug naar Rotterdam en bleef ik schrijven. Ik schreef over mijn Taalnazi, en hoe Verdriet en Schurft hand in hand kameraden waren, over mijn hondje, en mijn monsterbaby. Op de Facebookpagina van Achtentwintiger werd steeds vaker gereageerd, er werden mensen getagd, en er ontstonden hele gesprekken onder mijn verhalen.

Uiteindelijk heb ik jullie met veel liefde zeven jaar lang met ‘Achtentwintigers’ aan het lachen gemaakt, soms door de tranen heen. Ik ben ontzettend dankbaar dat mijn schrijven voor meer dan tweeduizend lezers mooi en grappig en gênant en vooral herkenbaar bleek. Dat laatste vind ik misschien wel het grootste compliment.

Dus dankjewel, lieve lezers, voor de afgelopen jaren. Door jullie ben ik gaan geloven in mezelf als schrijver. Ik werk nu hard aan een debuutroman, treed op door heel Nederland en Vlaanderen met mijn verhalen, en geef ik als energiek, Rotterdams schrijfjuffie cursussen en workshops. Ik ben een echte schrijver geworden.

Maar ik ben geen achtentwintig meer. Ik ben vijfendertig en klaar om Achtentwintiger los te laten. Maar niet getreurd, als Lianne Collignon zal ik altijd rare verhalen met een hoog waarheidsgehalte blijven vertellen, want ik zal voor altijd een beetje achtentwintiger blijven.

Ik hoop dat jullie me gaan volgen vanaf dit spannende, nieuwe begin. Dat kan hier en hier, want er is nog veel te vertellen. Heel veel. Verwacht gênante moederschapsontboezingen en potentieel levensbedreigende babyblunders. Verwacht mini-depressies en doldwaze Taalnazi-avonturen, verwacht bodypositivityverhalen en feministische overpeinzingen.

Ik zal blijven schrijven en heb er zin in. Hopelijk jullie ook!

Liefs en tot sinas allemaal,

Lianne

 

 

One Comment

  1. ankevandewater

    Lieve vijfendertiger,

    Jouw verhalen zijn zo 28 en 35 als maar zijn kan, maken mij altijd aan het lachen en vaak aan het janken van herkenbaarheid maar meer nog: jij geeft mij schrijfzin. Als ik schrijf klinkt jouw schrijfjuffie-stem door mijn hoofd (…’maak het korter’, ‘wil je niet teveel in één verhaal stoppen?’, ‘goede opsommingen komen in 3 (en niet in 20 vandewater)’, ‘getallen onder de tien uitschrijven’…. etc.etc.) Bedankt voor het lachen en voor het meedenken.

    Blijf please schrijven, ik weet waar je woont vrouw.

    Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.