doodgaan

Het raarste en liefste hondje van Rotterdam

Het waren hete dagen toen Floortje ziek werd. In de dierenkliniek moest ik haar achter laten met nierfalen. Morgen zou ik weer op bezoek komen. Thuis zette ik alle ramen tegen elkaar open en huilde zachtjes. Ik sliep niet die nacht. Door de warmte en de Floor. Ik huilde met vooruitwerkende kracht, net als op […]

Meer

Zo’n liefde

Als ik de wachtkamer van de dokter in loop, hoor ik zacht gehuil. Vorige week had ik in mijn vinger gesneden, er moest een hechting in en nu moet die eruit. De wachtkamer is groot en de bankjes zijn leeg. Op één bankje na. Op die plek zit een vrouw van in de zestig te huilen, […]

Meer

Zussen

Op een grindpad ergens op een camping in Brabant liepen vijfentwintig jaar geleden twee meisjes. De ene was vier jaar, de ander negen. Die van vier had twee vlechtjes in haar haren en sleepte een geel eendje achter zich aan. Het meisje van negen had bruine knieën van het spelen in het bos en sleepte […]

Meer

Als er een God is

Een mevrouw van rond de 65 staat voor een kerk in België. Ze kijkt alsof ze moe is. Niet alleen van deze dag, maar van alle dagen die eraan vooraf gingen. In de ene hand heeft ze een droog broodje, in de andere een stuk kaas. Ze neemt een hap van het ene en daarna […]

Meer

Leven

Grote bruine ogen kijken terug vanuit de spiegel. Ze lachen. Ze stift haar lippen donkerroze en haalt de krullers uit haar warme haren. Ze kijkt de tuin in en haar buik maakt een vrolijk sprongetje, alsof ze over een heuvel rijdt. De lichtjes zijn al opgehangen, haar vriendinnen versieren de stoelen. Het wordt een kleine […]

Meer

Vierentwintig – gastblog

Normaal schrijft debuterend schrijver Robbert Meijntjes (achtentwintig min twee) over seksverslaafde bejaarden, hoeren uit de toekomst en nazistische ambtenaren. Met succes: hij won het literaire evenement Rotterdamse Lettertypes, schrijft voor het Haags stadsnieuws en is met zijn eerste boek bezig. Voor Achtentwintiger duikt hij even in zijn eigen emoties en dat levert het herkenbare stuk […]

Meer

Papa

De afgelopen tijd heb ik steeds dezelfde droom: nacht na nacht sta ik achter een katheder. Ik kijk de zaal in en herken zwart geklede ooms en tantes, neven en nichten en vrienden van mijn vader. Mijn handen beven. Ik wil beginnen met lezen. Het blad dat ik vast houd, trilt en de letters zweven. […]

Meer