taalnazi

Floortje

Sinds kort heb ik een hond: Floortje. Floortje is eigenlijk de hond van mijn moeder, maar die kan niet meer voor haar zorgen. Floortje is eigenlijk ook geen hond, ze is meer een soort grote, harige rat die is opgevoed als een mensje. Floortje mocht bij mijn moeder op bed slapen. ’s Ochtends at ze […]

Meer

Het groene mandje

Ik zie mezelf als een zacht mens, iemand die met geduld naar anderen kijkt, iemand die lief is en graag lief heeft, iemand die met zachte ogen de wereld beziet. Maar soms. Soms wil ik gewoon een rauw ei naar iemand gooien. Heel soms maar. En meestal naar de taalnazi. Het zijn kleine dingetjes. Het […]

Meer

Verkering

Alle verhaaltjes over de taalnazi en mij, vind je hier. Het is 13 april 2016, 19.08 uur. Een eetcafé in Antwerpen. Op tafel staan twee biertjes en twee hamburgers. ‘Ga je me nou eigenlijk nog een keer verkering vragen?’ vraag ik. ‘Wil je dat graag?’ vraagt de taalnazi. ‘Ja.’ Hij neemt een hap van zijn […]

Meer

Verdriet met schurft II

Voordat je aan dit verhaal begint, moet je eerst natuurlijk de ellende van deel I lezen. Samen met mijn zus pak ik mijn spulletjes in. Ik ga bij haar op zolder in quarantaine. De schurftshampoo heeft de jeuk wel iets tot bedaren gebracht, maar ik ben zo moe en duizelig en verdrietig dat ik niet […]

Meer

Verdriet met schurft

Het is heet in de wachtkamer van de dokter. Ik trek de lange mouwen van mijn trui nog net iets verder over mijn handen en ril. Van de jeuk. Mijn armen zien eruit alsof ik een besmettelijke ziekte heb, dus ik krab netjes op mijn trui. Het jeukt zo verschrikkelijk dat ik eigenlijk al mijn […]

Meer

Baby eendjes

Er zijn momenten dat je leven helemaal klopt. Tenminste, dat schijnt. Mensen hebben me verteld dat ze ‘nu pas echt gelukkig waren’ of dat ‘alle puzzelstukjes op hun plek vielen’. Ook gehoord: ‘Ik wist niet dat ik me zó zou kunnen voelen.’ Omdat ik zelf systematisch allerlei puzzelstukjes kwijt raak, per ongeluk stuk maak of […]

Meer